Live Alone Day 4.5
จบวันนี้ด้วยการลางานเพราะว่าไม่ไหวแล้วจริงๆ บางครั้งเราก็อ่อนแอเกินกว่าจะปั้นหน้ายิ้มสู้ทุกคนไหว
วันนี้เขาก็ตอบกลับด้วยสติกเกอร์1ตัวเหมือนเดิม เหมือนกับเขายังไม่พร้อมที่จะคุย เราก็ได้แค่รอจนกว่าเขาจะพร้อมคุยจริงๆแต่ไม่รู้ต้องรอถึงเมื่อไหร่นี่สิ ความรู้สึกของคนรอมันช่างยาวนานเหลือเกิน
เลิกงานก็เลยไปแวะซื้อหนังสือมาอ่านคิดว่าจะช่วยตั้งสติได้บ้าง แต่หนังสือกลับทำเราสะอึกทุกประโยคเลย
หนังสือที่เลือกมาคือ แล้วเราจะกลับมาพบกันในวันที่คิดถึงกันมากพอ
แค่ชื่อก็รู้สึกได้ละว่ามันต้องเจ็บจี้ดๆแล้วมันต้องช่วยเตือนอะไรเราได้บ้างสิ เลยจะขอใช้ช่วยเวลา4วันนี้ไปพักผ่อนจิตใจ แต่ก็ไม่ลืมที่จะคอยส่งข้อความหาเขาแค่วันละ1ข้อความเท่านั้น ไม่อยากจะกดดันและไม่อยากจะเร่งรีบ พยายามจะเข้าใจความรู้สึกของเขา แต่ถ้าเราคิดไม่ตรงกันอันนี้ก็ถือว่าเราคิดผิดที่ทำไปแบบนั่นละกันนะ
และเรื่องที่เหลือระหว่างไปซื้อหนังสือก็คือร้องไห้ตอนขับต่อหน้าม๊า วิทยุก็ดันเปิดเพลงเศร้า2เพลงติด จังหวะนั้นมันไม่มีอะไรต้องอาย ไหนๆก็เปิดใจคุยกับม๊าไปแล้วก็เลยให้ม๊าเป็นที่ปรึกษาไปเลย นี่เป็นครั้งแรกและเขาคือคนแรกที่ทำให้เราเป็นแบบนี้ได้ หากจะถามว่าร ักมากขนาดไหน ก็คงมากพอที่จะทำให้เราหายกลัวการเปิดใจคุยกับที่บ้าน ถ้าเขาบังเอิญเห็นไดอารี่อันนี้ ก็ขอบอกเลยนะว่ารักมาก คิดถึงมากๆนะ
ก่อนนอนคืนนี้ก็คงจะนอนด้วยความกระสับกระส่าย อึดอัดและคงร้องไห้เพื่อให้นอนหลับไป
ขอให้พรุ่งนี้แสงแดดอ่อนทำให้เธอมีความสุขนะ
เมื่อชีวิตต้องเผชิญกับการเปลี่ยนแปลงที่ไม่คาดฝัน เช่นคนที่เคยเป็นทุกอย่างในชีวิตเราหายไป ความรู้สึกของการสูญเสียและการรอคอยจะเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและความไม่แน่นอนอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ การอยู่คนเดียวจึงไม่ใช่แค่เรื่องของการปรับตัวทางกาย แต่ยังเป็นช่วงเวลาที่ต้องดูแลใจตัวเองอย่างลึกซึ้ง การใช้เวลาพักผ่อนและเยียวยาจิตใจในช่วงเวลาที่เจ็บปวด เช่น การอ่านหนังสือที่สะท้อนความรู้สึก เช่น "แล้วเราจะกลับมาพบกันในวันที่คิดถึงกันมากพอ" ช่วยเตือนใจให้เราเข้าใจตัวเองและความสัมพันธ์ที่กำลังผ่านช่วงเวลาที่ยากลำบาก และยังเป็นแรงใจให้เรารับมือกับความรู้สึกที่ไม่ชัดเจนอย่างมีสติ อีกทั้งการได้เปิดใจคุยกับคนในครอบครัวก็เป็นอีกหนึ่งปัจจัยสำคัญที่ช่วยบรรเทาความรู้สึกเหงาและความกลัวได้ แม้จะยากและทำให้เราอ่อนแอบ้าง แต่การแบ่งปันเรื่องราวกับคนที่ไว้ใจ จะช่วยให้เรารู้สึกว่าไม่ได้เผชิญทุกอย่างเพียงลำพัง ความรักที่มีต่อคนที่เราคิดถึงยังคงเป็นแรงบันดาลใจให้เราพยายามเข้าใจและรอคอย ในขณะที่ยังดูแลใจตัวเอง ไม่กดดันหรือเร่งรีบ เพราะแม้ความรักจะเจ็บปวดแต่ก็เป็นโอกาสให้เราเรียนรู้และเติบโตขึ้น การนอนด้วยความรู้สึกอึดอัดและร้องไห้เพื่อล้างความเจ็บปวด เป็นกระบวนการธรรมชาติของมนุษย์ที่ช่วยให้จิตใจได้ปลดปล่อยความเครียดและฝึกฝนความเข้มแข็งภายใน เพื่อพร้อมต้อนรับวันใหม่ด้วยความหวังและแสงแดดอ่อนที่อบอุ่นใจ
ไม่เป็นไรค่ะสู้ๆนะคะเป็นกำลังใจให้ค่ะเราก็เคยผ่านจุดนี้มาทุกอย่างเปลี่ยนแปลงทุกวันคะหาทำกิจกรรมดูหนัง อยากทำอะไรที่อยากทำทำเลยค่ะ✌️✌️🤟