Dear Diary🍁 (6/10/25)
Dear Di 🍁
"Now his disease is not perfect, but the doctor treated him in NMOSD." If someone asks, they can only answer.
Because I keep asking every doctor I see throughout the appointment what it is called. I want to know what it is, how it is, how it is controlled. It's about my health. Everyone wants to know, right? But, deep down, I asked because I didn't know how to answer other people if I was asked. You know what? Dear Diary, I got the answer.
In fact, tomorrow I'm waiting to ask the nervous doctor to be a little more confident.
Let's go on some other things. For the past 7 days, I've written nothing but the word 'So Tired' is a grotesque diary. But Peace has passed it. Is it good? I'm so scared of needles. The same line hurts. But compared to that one month at the admit, this is very comfortable! The punches on the back of the hand are evidence of patient success until now! So Peace fits the word 'Very Good' or 'Very Good try', right? If disinfectants can kill negative feelings in my heart too, it would be good.
I've always received encouragement from around me, from people close to myself, far away, or people who don't even know the name. But even then, Peace never thought that I fit those consolations. I read. Peace saw every message, every line, saw the intention for Peace to feel better from the heart, but Peace didn't dare to answer them. Sorry, I'm sorry, I'm always grateful, but it
Peace doesn't know.
Dear Diary, in fact, there are so many more things I want to write, so much that they all hit each other, I don't know what I'm thinking, I don't know what I want to write, and I don't know what I'm doing right now. I don't know anything. Is this still worthy of all that compliment?
การเผชิญกับโรคกลุ่ม NMOSD (Neuromyelitis Optica Spectrum Disorder) นับเป็นเรื่องท้าทายทั้งทางร่างกายและจิตใจ เพราะความไม่แน่นอนของโรคทำให้ผู้ป่วยต้องเผชิญกับความหวาดกลัวและความไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นในอนาคต การติดตามและถามถึงอาการกับหมออย่างสม่ำเสมอ คือสิ่งสำคัญที่ช่วยให้ผู้ป่วยเข้าใจโรค และรู้วิธีจัดการกับอาการต่าง ๆ ได้ดีขึ้น ในช่วงวันแรกของการรักษา การเจาะเลือดและการตรวจรักษาเป็นสิ่งที่ทั้งเจ็บปวดและกดดัน แต่ก็เป็นหลักฐานของการต่อสู้และความมุ่งมั่นที่จะฟื้นฟูสุขภาพ ทุก ๆ รอยเจาะหลังมือเป็นเครื่องหมายของความสำเร็จที่แสดงให้เห็นถึงความอดทนและความพยายาม โดยเฉพาะเมื่อเทียบกับช่วงที่ต้องแอดมิทนานถึงเป็นเดือน แรงสนับสนุนจากคนใกล้ชิด หรือแม้แต่คนที่ไม่รู้จักกลายเป็นพลังใจสำคัญ แม้บางครั้งผู้ป่วยอาจรู้สึกว่ายังไม่สามารถตอบกลับคำปลอบโยนได้เต็มที่ แต่ข้อความเหล่านั้นก็เป็นตัวช่วยสำคัญที่ทำให้รู้สึกว่าไม่ได้เผชิญกับโรคเพียงลำพัง ในชีวิตจริง ความรู้สึกซับซ้อนและความไม่แน่นอนเกี่ยวกับอนาคตอาจสร้างความสับสนและความสงสัยในตัวเอง การเขียนบันทึกประจำวันจะช่วยให้ปลดปล่อยความรู้สึก เห็นภาพรวมของการเดินทางผ่านโรค และยังช่วยให้ผู้ป่วยได้ค้นพบความหมายและเป้าหมายของการต่อสู้ในครั้งนี้ ช่วยให้การฟื้นฟูกลายเป็นเรื่องใกล้ตัวและเป็นไปได้อย่างมีความหวังมากขึ้น สุดท้ายแล้ว การดูแลสุขภาพกายและใจไปพร้อมกัน คือกุญแจสำคัญ การให้คำปรึกษาจากแพทย์ผู้เชี่ยวชาญและการได้รับกำลังใจอย่างสม่ำเสมอ จะช่วยให้ทุกคนที่ต้องเผชิญกับ NMOSD สามารถก้าวผ่านความยากลำบากและใช้ชีวิตได้อย่างสมดุลและมีคุณภาพมากขึ้น
