Dear Diary🍁 (6/10/25)
Dear Diary🍁
"ตอนนี้โรคของเค้ายังไม่ถูกคอนเฟิร์ม แต่หมอรักษาอาการเค้าในกลุ่ม NMOSD ค่ะ" ถ้ามีคนถามก็คงตอบได้แค่ตามนี้
เพราะว่าคอยถามหมอทุกคนที่พบตลอดตอนนัดว่าสิ่งที่เป็นอยู่มันถูกเรียกว่าอะไรกันแน่ อยากรู้ว่าที่ตัวเองเป็นอยู่มันคืออะไร ควบคุมแค่ไหน ก็เรื่องของสุขภาพตัวเองนี่ ใครๆก็ยอมอยากรู้ ใช่มั้ย? แต่ว่านะ ใจลึกๆแล้วที่ถามไปเพราะไม่รู้ว่าควรจะให้คำตอบคนอื่นยังไงถ้าถูกถาม รู้อะไรมั้ย นี่ Dear Diary พีซได้คำตอบของมันแล้ว
อันที่จริงพรุ่งนี้ว่าจะรอถามหมอประสาทให้มั่นใจความคิดตัวเองเพิ่มอีกนิดหน่อย แหะ เหนื่อยจังเนอะ
มาต่อเรื่องอื่นบ้างดีกว่า ตลอด 7 วันที่ผ่านมาไม่ได้เขียนอะไรนอกจากคำว่า 'เหนื่อยจัง' เป็นไดอารี่ที่พิลึกชะมัด แต่ว่าพีซผ่านมันมาได้แล้วนะ เก่งมั้ย กลัวเข็มมากเลย เจาะเส้นเดิมๆเจ็บจัง แต่ถ้าเทียบกับตอนที่แอดมิท 1 เดือนนั่นแล้ว แค่นี้สบายมาก! รอยเจาะที่หลังมือคือหลักฐานของความสำเร็จที่อดทนมาจนตอนนี้! เพราะงั้น พีซเหมาะกับคำว่า 'เก่งมาก' หรือ 'พยายามได้ดีมาก' แล้วใช่มั้ยคะ? ถ้ายาฆ่าเชื้อช่วยฆ่าความรู้สึกด้านลบในใจไปด้วยได้ก็คงดี
ที่ผ่านมาได้รับกำลังใจจาก รอบข้างมาโดยตลอด ทั้งจากคนใกล้ตัว ไกลตัว หรือคนที่ไม่รู้จักแม้กระทั่งชื่อ แต่ถึงอย่างนั้นพีซก็ไม่เคยคิดว่าตัวเองเหมาะกับคำปลอบใจพวกนั้นเลยค่ะ พีซอ่านนะ พีซเห็นทุกข้อความ ทุกบรรทัด เห็นความตั้งใจให้พีซรู้สึกดีขึ้นจากใจจริง แต่พีซไม่กล้าตอบข้อความพวกนั้นเลยค่ะ ขอโทษนะคะ ขอโทษนะ รู้สึกขอบคุณอยู่เสมอจริงๆค่ะ แต่มัน
พีซไม่รู้ค่ะ
นี่ๆ Dear Diary อันที่จริงมีเรื่องที่อยากเขียนอีกเยอะมากเลย มากจนมันตีกันไปหมด ไม่รู้ว่าตัวเองคิดอะไรอยู่ ไม่รู้ว่าอยากเขียนอะไรกันแน่ แล้วก็ไม่รู้ว่าที่ทำอยู่ตอนนี้มันเพื่ออะไร ไม่รู้อะไรเลย แบบนี้พีซยังคู่ควรกับคำชมทั้งหลายนั่นอยู่มั้ยนะ
การเผชิญกับโรคกลุ่ม NMOSD (Neuromyelitis Optica Spectrum Disorder) นับเป็นเรื่องท้าทายทั้งทางร่างกายและจิตใจ เพราะความไม่แน่นอนของโรคทำให้ผู้ป่วยต้องเผชิญกับความหวาดกลัวและความไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นในอนาคต การติดตามและถามถึงอาการกับหมออย่างสม่ำเสมอ คือสิ่งสำคัญที่ช่วยให้ผู้ป่วยเข้าใจโรค และรู้วิธีจัดการกับอาการต่าง ๆ ได้ดีขึ้น ในช่วงวันแรกของการรักษา การเจาะเลือดและการตรวจรักษาเป็นสิ่งที่ทั้งเจ็บปวดและกดดัน แต่ก็เป็นหลักฐานของการต่อสู้และความมุ่งมั่นที่จะฟื้นฟูสุขภาพ ทุก ๆ รอยเจาะหลังมือเป็นเครื่องหมายของความสำเร็จที่แสดงให้เห็นถึงความอดทนและความพยายาม โดยเฉพาะเมื่อเทียบกับช่วงที่ต้องแอดมิทนานถึงเป็นเดือน แรงสนับสนุนจากคนใกล้ชิด หรือแม้แต่คนที่ไม่รู้จักกลายเป็นพลังใจสำคัญ แม้บางครั้งผู้ป่วยอาจรู้สึกว่ายังไม่สามารถตอบกลับคำปลอบโยนได้เต็มที่ แต่ข้อความเหล่านั้นก็เป็นตัวช่วยสำคัญที่ทำให้รู้สึกว่าไม่ได้เผชิญกับโรคเพียงลำพัง ในชีวิตจริง ความรู้สึกซับซ้อนและความไม่แน่นอนเกี่ยวกับอนาคตอาจสร้างความสับสนและความสงสัยในตัวเอง การเขียนบันทึกประจำวันจะช่วยให้ปลดปล่อยความรู้สึก เห็นภาพรวมของการเดินทางผ่านโรค และยังช่วยให้ผู้ป่วยได้ค้นพบความหมายและเป้าหมายของการต่อสู้ในครั้งนี้ ช่วยให้การฟื้นฟูกลายเป็นเรื่องใกล้ตัวและเป็นไปได้อย่างมีความหวังมากขึ้น สุดท้ายแล้ว การดูแลสุขภาพกายและใจไปพร้อมกัน คือกุญแจสำคัญ การให้คำปรึกษาจากแพทย์ผู้เชี่ยวชาญและการได้รับกำลังใจอย่างสม่ำเสมอ จะช่วยให้ทุกคนที่ต้องเผชิญกับ NMOSD สามารถก้าวผ่านความยากลำบากและใช้ชีวิตได้อย่างสมดุลและมีคุณภาพมากขึ้น
เป็นวันแรกที่ได้เห็นพระจันทร์ด้วยตาของตัวเองหลังจากออกจากรพ.ด้วย