จากประสบการณ์ส่วนตัว การที่เราเคยพยายามสงสารและอยากเยียวยาคนที่เรารักมาก ๆ หรือที่เรียกกันว่า Giver นั้นมักเป็นเรื่องที่เจ็บปวดอย่างมาก เพราะเรามักจะยึดติดกับภาพฝันที่เราเคยมีต่อคนคนนั้น หวังว่าพวกเขาจะเปลี่ยนแปลงหรือดีขึ้น แต่ความจริงบางครั้งกลับไม่เป็นอย่างที่เราคิด สิ่งสำคัญที่ฉันได้เรียนรู้ คือการยอมรับความจริงในปัจจุบันของเขา ไม่ใช่ความฝันหรือความหวังที่เราคิดเอาเอง โดยเฉพาะเมื่อต้องเผชิญกับสัญญาณอันตรายหรือพฤติกรรมที่ทำร้ายจิตใจเรา แม้ว่าการยอมรับนี้จะเป็นเรื่องที่ยาก แต่เมื่อเราหยุดต่อรองกับสิ่งที่ทำร้ายใจและกล้าที่จะเดินออกมาด้วยความสงบ จะสามารถรักษาความสงบในใจและเริ่มต้นเยียวยาจริง ๆ ได้ นอกจากนี้ ยังพบว่าความรู้สึกที่แข็งแรงอย่างมากมักทำให้เรากอดติดกับสิ่งที่รู้ว่าส่งผลเสีย แต่ความรู้สึกกลัวการปล่อยมือหรือความโดดเดี่ยวทำให้เราไม่อยากก้าวออกไป ฉันเองก็ผ่านช่วงเวลาที่รู้ดีแต่ไม่กล้าลาออก เพราะกลัวความว่างเปล่าและความสบายชั่วคราวที่พยายามสร้างขึ้นแทนความจริง สิ่งที่ช่วยได้มากคือการเรียนรู้ที่จะฟังเสียงจักรวาลหรือสัญชาตญาณของตัวเอง ที่ย้ำเตือนว่าเพียงพอแล้ว การอยู่กับสิ่งที่เป็นพิษเพียงเพื่อรักษาภาพฝันไม่เป็นทางเลือกที่ดี เมื่อจิตใจเราเหนื่อยจนไม่สามารถแบกรับความรู้สึกเหล่านั้นได้อีกต่อไป การปล่อยมือและเดินออกมาอย่างสงบคือความกล้าที่แท้จริง ในท้ายที่สุด การเยียวยาหัวใจเริ่มต้นเมื่อเราเลือกให้ความรู้สึกที่แท้จริงของเราไม่ได้ครอบงำจนลืมความจริง และให้ความสำคัญกับสติปัญญาและความสงบภายในใจมากกว่าความสบายชั่วคราวที่อาจทำให้เราต้องเจ็บปวดซ้ำไปมาอย่างไม่มีที่สิ้นสุด