Siedon, Chiang Saen, the elephant of the hundred thousand family, the 25th rope.
Than to be "Chiang Saen"
Sai Ngai, used to live in Surin Province, had to work walking bananas and sugar cane at the age of three and was trained as a show elephant and then sold to haul wood.
Since the age of 10, before being sold as a guest tour elephant,
The life of the orange flower has to change jobs, change people and constantly change the way he trains, repeatedly hovering around working every day. This causes a cumulative stress. When many rampant elephants say that elephants are ferocious, but it is his feeling of impatience with what he has experienced all his life, the force of the explosion makes no one want him anymore.
But today, the light has passed through the end of the tunnel. For the color of the flower, the life that never had the right to choose happiness for himself. Teacher Odd, the temple of the royal pagoda, Chiang Mai, chose to open the last way to the color of the flower, the bird has returned to a life that no longer needs to be difficult. Live in the way of a rope elephant lifestyle that eats, sleeps warm and has the same species of friends in the house of the hundred thousand elephants. Amen.
หลายคนเห็นคำว่า “ช้างสีดอ” แล้วอาจงงว่าหมายถึงอะไร (บางคนเผลอไปเจอคำว่า “สีดอ เหล้า” ด้วยซ้ำ) จากที่เราอ่านและติดตามเรื่องของสีดอเชียงแสน เลยอยากสรุปแบบเข้าใจง่ายให้คนที่ค้นหาคำนี้ได้คำตอบเร็วขึ้น ช้างสีดอคืออะไร? คำว่า “สีดอ” ในบริบทช้าง มักใช้เรียก “ช้างเพศผู้” หรือ “ช้างพลาย” ในภาษาพูด/ภาษาชาวบ้านบางพื้นที่ เวลาเจอคำว่า “ช้างสีดอ” จึงไม่ได้เป็นสายพันธุ์พิเศษ แต่เป็นการบอกเพศและภาพจำของช้างตัวผู้ที่ตัวใหญ่ แข็งแรงนั่นเอง (ส่วนผลค้นหาเรื่อง “สีดอ เหล้า” จะเป็นอีกความหมายหนึ่งคนละเรื่องกับช้าง) แล้ว “ช้างเชียงแสน” คือช้างแบบไหน? คำว่า “เชียงแสน” ในชื่อ “สีดอเชียงแสน” ทำให้หลายคนคิดว่าเป็นสายพันธุ์หรือช้างจากพื้นที่เชียงแสนโดยตรง แต่ในหลายกรณี “เชียงแสน” เป็นชื่อที่ตั้งให้ช้างเพื่อระบุตัวตน/ที่มา/เรื่องราวของเขา คล้ายชื่อเล่นมากกว่า ดังนั้นถ้าอยากรู้ว่าเป็นช้างจากที่ไหนจริง ๆ ให้ดูประวัติชีวิตรายตัวประกอบ จะชัดเจนกว่าอ่านจากชื่ออย่างเดียว เรื่องของสีดอเชียงแสน (อดีตสีดอก้านกล้วย) ที่ทำให้เราสะเทือนใจ สิ่งที่ติดอยู่ในหัวคือภาพ “ช้างยืนกลางป่าแต่มีโซ่ผูกขา” มันสื่อเลยว่าชีวิตที่ผ่านมาไม่ได้มีอิสระแค่ไหน ช้างที่ต้องเปลี่ยนงานไปเรื่อย ๆ ตั้งแต่เดินเร่ขายของ ถูกฝึกเป็นช้างแสดง ไปจนถึงลากไม้และรับแขกทัวร์ นอกจากใช้แรงกายหนักแล้ว ยังต้องปรับตัวกับคนกับวิธีฝึกตลอดเวลา ความเครียดสะสมมันเกิดขึ้นได้จริง และบางครั้งเวลาช้าง “อาละวาด” คนอาจมองว่าเป็นช้างดุ แต่ถ้ามองอีกมุม มันคือการสื่อสารว่าทนไม่ไหวแล้ว สิ่งที่เราอยากให้คนค้นหาแล้วได้กลับไปคิด 1) เวลาพูดถึง “ช้างสีดอ” อย่าเพิ่งเหมารวมว่าอันตรายหรือดุ—ช้างมีประสบการณ์ชีวิตต่างกันมาก 2) ถ้าเห็นภาพช้างถูกล่ามโซ่หรือถูกจำกัดพื้นที่ ลองตั้งคำถามว่าเขาถูกใช้งานหนักแค่ไหนมาก่อน 3) ชีวิตใหม่สำคัญมาก: ภาพสีดอเชียงแสนที่ได้กินพืชผักอย่างเอร็ดอร่อย อยู่ท่ามกลางป่า ต้นไม้ใหญ่ และมีเพื่อนสัตว์อยู่ใกล้ ๆ มันให้ความรู้สึก “สงบ” แบบที่ช้างควรได้เจอ สำหรับเรา เรื่องของสีดอเชียงแสนทำให้เข้าใจคำว่า “ช้างสีดอ” มากขึ้น ไม่ใช่แค่คำเรียก แต่คือชีวิตของช้างตัวผู้ตัวหนึ่งที่ผ่านงานหนัก ถูกจำกัดอิสระ และสุดท้ายได้มีที่พักใจจริง ๆ ในบ้านช้างตระกูลแสน
