คนที่เจริญสติเป็น
ส่วนใหญ่จะมีความรู้สึกว่า
จิตคับแคบไม่ดี ให้ทานดีกว่า เปิดกว้างดีกว่า
จิตสกปรกไม่ดี รักษาศีลดีกว่า ทำให้สะอาดดีกว่า
ทาน ศีล และภาวนา
เป็นตัวเสริมซึ่งกันและกัน
การปฏิบัติธรรม เจริญสติ
เป็นบุญขั้นสูงสุดในพุทธศาสนา
ดีกว่าการทำทานและรักษาศีล
แต่ถ้าไม่ทำทาน ไม่รักษาศีลไว้ก่อน
ไม่รู้จักการเสียสละ การมีน้ำใจ การให้ทานบ้าง
หรือ มีจิตสกปรกอยู่ตลอดเวล า
มีความบิดเบี้ยวผิดเพี้ยน เห็นผิดบ้างเห็นถูกบ้าง
ก็จะเจริญสติไม่ถูก
เจริญสติไป ก็เหมือนกับแกล้งๆ
เหมือนเป็นเรื่องตลก
และไม่รู้ว่าตนเองกำลังทำอะไรอยู่
.. .. .. .. .. .. .. ..
แล้วแบบไหนจึงเรียกว่า
ทำทานสำเร็จ รักษาศีลสำเร็จ เจริญสติสำเร็จ?
คิดทำบุญ
กับทำบุญสำเร็จ
ต่างกันอย่างไร?
ถ้าคิดจะไปทำทานที่สถานสงเคราะห์
จิตเป็นกุศลแล้ว
แต่ยังไม่ได้ให้ทานตามความตั้งใจ
ทานยังไม่เกิด ทานยังไม่สำเร็จ
ทานยังไม่ปรากฏเป็นเงาตามตัว
ธรรมชาติแห่งกรรมยังไม่จัดคิวให้ผล
ต่อเมื่อไปให้ของ ไปช่วยเหลือ
ตามความตั้งใจเสร็จสิ้น
จึงเรียกว่าทานสำเร็จ
ถ้าคิดจะรักษาศีลต่อหน้าหิ้งพระ
จิตเป็นกุศลแล้ว
แต่ยังไม่มีเหตุการณ์พิสูจน์ศีลที่ตั้งใจไว ้
ศีลเกิดแล้วที่ใจ แต่การรักษาศีลยังไม่สำเร็จ
ศีลยังไม่ปรากฏเป็นบารมีธรรมคุ้มตัว
ธรรมชาติแห่งกรรมยังไม่จำแนกชีวิต
ไปอยู่ในเขตปลอดการเบียดเบียน
ต่อเมื่อมีเหตุพิสูจน์ใจ
เช่น มีเรื่องน่าโกหกแล้วไม่โกหก
แล้วยับยั้งชั่งใจ ทำตามความตั้งใจรักษาศีล
ไม่คิดยอกย้อนกลับไปกลับมา
จึงเรียกว่าศีลสำเร็จ
ถ้าคิดจะเจริญสติในที่ใดๆก็ตาม
จิตเป็นกุศลแล้ว
และถ้ารู้วิธีดูความไม่เที่ยง
เช่น เห็นว่าลมหายใจเข้าแล้วต้องออก
ลมหายใจเข้าออกแต่ละรอบยาวสั้นไม่เท่ากัน
แม้ยัง ‘ไม่รู้สึก’ ถึงความไม่เที่ยงเลย
แต่สติก็เริ่มเจริญบ้างแล้วที่ใจ
การเจริญสติขั้นต้นสำเร็จแล้ว
ด้วยมุมมองที่ถูกต้อง
ตรงทางสละความถือมั่นว่ากายนี้ใจนี้เป็นของตน
ยิ่งสติเจริญมาก ใจยิ่งสะสมความเห็น ว่าไม่เที่ยงมาก
และเมื่อเจริญสติสำเร็จบ่อยขึ้น
รู้สึกถึงความไม่เที่ยงภายในกายใจบ่อยขึ้น
จิตก็สำเร็จบุญใหญ่ขั้นสูงสุดได้ทุกวัน ทุกที่ ทุกนาที
.. .. .. .. .. .. .. ..
การเจริญสติเป็นบุญขั้นสูงสุด
ไม่ต้องตระเตรียม ไม่ต้องมีพิธีรีตองที่สุด
แต่ก็เหมือนขั้นบันได
ถ้าใครทำทานไม่สำเร็จ รักษาศีลไม่สำเร็จ
ก็ ‘ไม่มีบุญพอ’ จะเจริญสติสำเร็จได้เลยเช่นกัน!
Cr. เพจ #Dungtrin
การปฏิบัติธรรมในพุทธศาสนา โดยเฉพาะการทำทาน รักษาศีล และเจริญสติ เป็นกระบวนการที่มีความสัมพันธ์เชื่อมโยงกันอย่างใกล้ชิด ไม่สามารถแยกปฏิบัติแยกกันได้อย่างสมบูรณ์ การทำทานนั้นเป็นพื้นฐานของการสะสมบุญกุศล ซึ่งจะช่วยเปิดใจให้กว้างขึ้น ลดความคับแคบและความเห็นแก่ตัว เมื่อจิตใจเปิดกว้าง ความสามารถในการรักษาศีลก็จะตามมาอย่างมีประสิทธิภาพ เพราะศีลนั้นเป็นเหมือนขอบเขตศีลธรรมที่ช่วยควบคุมพฤติกรรมให้ไม่เบียดเบียนตนเองผู้อื่น รวมถึงการละเว้นการกระทำที่ผิดและส่งเสริมความดีทั้งหลาย สำหรับการเจริญสติ ถือเป็นบุญขั้นสูงสุดซึ่งเกิดจากการมีจิตที่บริสุทธิ์และเต็มไปด้วยความตั้งใจอย่างถูกต้อง ก่อนที่จะเจริญสติได้สำเร็จ ผู้ปฏิบัติต้องรู้จักฝึกฝนทำทานและรักษาศีลให้ครบถ้วนเสียก่อน เพราะหากจิตใจยังแคบหรือสกปรก เต็มไปด้วยความเห็นผิด หรือความบิดเบี้ยวในการรับรู้ ก็จะทำให้การเจริญสติผิดทางและไม่มีประสิทธิภาพ การเจริญสติที่แท้จริง คือการที่รู้เห็นความไม่เที่ยง ความเปลี่ยนแปลงของลมหายใจ และการตระหนักรู้ในความเป็นจริงของกายใจอย่างสม่ำเสมอ ด้วยความมีสติปัฏฐานนี้จะนำไปสู่การตัดความยึดมั่นถือมั่นว่า กายใจเป็นของตน ซึ่งเป็นกุญแจสำคัญของการหมดความทุกข์ นอกจากนี้ การสำเร็จในการทำทาน รักษาศีล และเจริญสติ ยังมีลักษณะที่ต้องพิสูจน์การปฏิบัติในชีวิตจริง เช่น การไปช่วยเหลือผู้อื่นตามความตั้งใจถึงจะเรียกว่าทานสำเร็จ, การรักษาศีลได้แม้ต้องเผชิญกับสิ่งที่ล่อลวงให้ละเมิดศีล หรือการเจริญสติที่ไม่ใช่แค่ความคิดแต่เกิดการรู้เห็นในลมหายใจและความไม่เที่ยงของสรรพสิ่งในทุกขณะ จึงทำให้เราเข้าใจว่า การทำบุญไม่ใช่แค่ความตั้งใจ แต่ต้องแสดงออกด้วยการกระทำที่ถูกต้องและสมบูรณ์ พร้อมทั้งความต่อเนื่องเพื่อสะสมบุญจนสำเร็จขั้นสูงสุด โดยสรุป การเจริญสติที่แท้จริงไม่อาจเกิดขึ้นได้หากไม่มีบุญพอ เพราะทำทานไม่สำเร็จ รักษาศีลไม่สำเร็จ ก็ไม่มีบุญที่จะนำไปสู่การเจริญสติอย่างถูกต้อง การปฏิบัติธรรมจึงเป็นเสมือนขั้นบันไดที่เราต้องเดินทีละขั้น ตั้งแต่การทำทาน รักษาศีลให้มั่นคง จนกระทั่งสามารถเจริญสติได้อย่างรอบคอบและลึกซึ้งตามหลักธรรมแท้จริง
