We may not be diligent in rehearsals, but we may be fearing ourselves not well enough.
We may not be diligent in rehearsals, but we may be fearing ourselves not well enough.
Some people rehearse every day.
Down a heavy chord every week.
Not quite willing to rest
Dare not run slow.
Don't dare miss the table.
Dare not let yourself seem to be going backwards.
Externally, we might call this "discipline."
But sometimes deep inside,
It's probably not all discipline.
It could be fear.
Afraid that if rested, it would slow down
Afraid that if running less, then others will overtake
I'm afraid if we don't practice hard enough, we won't be good runners.
Afraid that if we don't get better today, we won't have the same value.
This is where the run begins to change from an "area of growth."
Become a "self-worth test field."
And that....It's more dangerous than I thought.
Because when we have to run from fear,
We'll start listening to the body less.
But listen to more comparative voices.
We'll start looking at the break as laziness.
Look at Easy Run as a waste of time.
Look at Recovery as an excuse.
Look at running slower than others as a failure.
In fact, good runners are not always measured by the heaviest practice.
But measured by knowing that
Which day should rest
Which day should be enough
Which day should be patient
And what day should I step back to make myself go further?
Heavy sparring is not wrong.
Having a goal is not wrong.
Wishing to be better is not wrong.
But should we ask ourselves, "Are we practicing because we want to grow up, or are we practicing because we are afraid that we are not good enough?"
These two look very similar.
But the results in mind are very different.
If we practice because we want to grow
We'll still give space to the crash.
Give space to the break.
Give space to days when the body is not ready.
And also look at yourself with understanding.
But if we practice because we are afraid not good enough
We will never be satisfied with ourselves.
Even faster.
Even if the distance is up
Even if you can do PB
We still feel the need to prove something.
Finally, we may not have lost because of little practice.
But may break because I never feel myself enough
Running should make us know ourselves more.
Not hate yourself more.
It should be an area where we practice patience.
But it's not an area where we punish ourselves.
It should be a tool that helps us grow.
It's not a tool that requires us to prove our own worth every day.
Because of our values....
Didn't disappear the day Pace slowed down.
Didn't drop on the day of rest.
Did not break down because the practice was not complete according to the schedule
Some days, daring to run slowly.
It might take more guts than running fast.
Some days, agree to rest.
Probably a harder discipline than a drill.
And some days, admitting, "We can't today."
Maybe it's a sign that we're actually starting to understand running.
Don't rehearse to escape the feeling that you're not good enough.
Practice to gradually grow
In a way that doesn't hurt yourself.
Because of a really strong runner.
Not the one who trains the hardest.
But people who still love running
And also respect yourself.
Even on days when I'm not as good as I want to be.
จากประสบการณ์การวิ่งของผมเอง ผมพบว่าสิ่งที่ทำให้ผมยืดหยุ่นและก้าวหน้าได้จริงๆ คือการฟังเสียงร่างกายและความรู้สึกภายใน ไม่ใช่การบังคับให้ซ้อมหนักทุกวันเหมือนเป็นภาระหรือบทลงโทษ ตัวอย่างเช่น บางวันผมรู้สึกว่าร่างกายต้องการการพัก เพื่อปล่อยให้กล้ามเนื้อและระบบประสาทได้ฟื้นฟู หลายครั้งที่ผมตัดสินใจวิ่งช้าๆ อย่าง Easy Run และบางทีเลือกที่จะพักเต็มวัน แม้ภายนอกอาจดูเหมือนไม่ขยันหรือขาดวินัย แต่จริงๆ เหล่านี้คือส่วนสำคัญของการซ้อมวิ่งอย่างมีประสิทธิภาพและหลีกเลี่ยงอาการบาดเจ็บ ผมพบว่าการวิ่งโดยมีแรงจูงใจจากความกลัวว่าจะไม่เก่งพอ ทำให้เราเสียโอกาสที่จะสนุกกับการวิ่งและรับรู้ถึงความก้าวหน้าในแบบของตัวเอง การเอาชนะความกลัวนี้ต้องอาศัยความมีสติและเข้าใจว่าคุณค่าของตัวเรานั้นไม่ได้ขึ้นอยู่กับความเร็วหรือระยะทางที่ทำได้ในแต่ละวัน นอกจากนี้ ยังมีนักวิ่งหลายคนแบ่งปันประสบการณ์ว่า การฝึกซ้อมอย่างสมดุล รวมทั้งการให้เวลาฟื้นฟูร่างกาย ทำให้สามารถวิ่งได้ยาวนานขึ้นและพัฒนาความแข็งแกร่งอย่างแท้จริง ซึ่งสอดคล้องกับแนวคิดที่ว่า "บางวันการวิ่งช้าอาจต้องใช้ความกล้ามากกว่าการวิ่งเร็ว" และ "บางวันการยอมพัก ก็เป็นวินัยชนิดหนึ่ง" ซึ่งช่วยส่งเสริมความยั่งยืนในการวิ่ง และความรักต่อกีฬานี้ ท้ายที่สุด การวิ่งควรเป็นเครื่องมือให้เราเติบโตทั้งร่างกายและจิตใจ ไม่ใช่พื้นที่ที่เราต้องพิสูจน์ตัวเองอย่างไม่มีที่สิ้นสุด ดังนั้นลองถามตัวเองเสมอว่า คุณซ้อมเพื่อเติบโตหรือซ้อมเพราะกลัวไม่พอ แล้วคุณจะพบทางเดินที่เหมาะสมกับตัวเอง ทั้งนี้ การประเมินความรู้สึกและฟังร่างกายคือกุญแจสำคัญที่ช่วยให้การวิ่งของคุณเป็นเรื่องสนุกและยั่งยืนในระยะยาว
