เจ็บกว่าการถูกลืม คือการไม่เคยถูกจำ

คำว่า “โคตรเจ็บ” สำหรับฉัน ไม่ได้มาในวันที่เขาหายไปนะ แต่มาในวันที่ฉันเริ่มย้อนคิดแล้วพบว่า…บางทีเขาไม่เคย “มีฉัน” อยู่ในใจตั้งแต่แรกด้วยซ้ำ การถูกลืม อย่างน้อยมันยังเป็นหลักฐานว่าเราเคยสำคัญ เคยอยู่ในความทรงจำของใครคนหนึ่ง ต่อให้วันหนึ่งเขาไม่พูดถึงเราแล้ว แต่มันเคยมีช่วงเวลาที่เขาเลือกเรา เคยมีภาพเราอยู่ในหัวใจเขา แต่การ “ไม่เคยถูกจำ” มันเป็นความว่างเปล่าที่หนักกว่า เหมือนเราพยายามยืนอยู่ตรงหน้า พยายามทำดี พยายามดูแลความรู้สึกเขา แต่กลับถูกมองทะลุเหมือนไม่มีตัวตน คล้ายภาพในหัว—ผู้หญิงที่กุมหน้าอกมองคนที่เดินจากไป ความเจ็บมันไม่ได้มาจากการจากลาอย่างเดียว แต่มาจากการตระหนักว่าเขาเดินจากไปได้ง่าย เพราะเขาไม่เคยผูกพันกับเราเท่าไรเลย ถ้าใครกำลังอยู่ในจุดนี้ ลองสังเกต “สัญญาณเล็กๆ” ที่ทำให้เราเจ็บแบบนี้นะ เช่น - เราเป็นฝ่ายทักก่อนตลอด แต่เขาไม่เคยถามไถ่ชีวิตเรา - เขาจำรายละเอียดของคนอื่นได้ แต่เรื่องของเรากลับผ่านหูผ่านตา - เวลาเราหายไป เขาไม่เคยตามหา ไม่เคยสงสัยว่าเราหายไปไหน - เราอยู่ในความสัมพันธ์ที่ต้อง “พิสูจน์ตัวเอง” ตลอด แต่ไม่เคยได้รับความชัดเจน สิ่งที่ช่วยฉันได้คือการยอมรับความจริงแบบตรงๆ ว่า “เขาอาจไม่ใช่คนที่เห็นคุณค่าของเรา” แล้วค่อยๆ ดึงพลังกลับมาให้ตัวเอง 1) หยุดพยายามอธิบายคุณค่าตัวเองกับคนที่ไม่ตั้งใจฟัง 2) ตั้งขอบเขต เช่น ลดการทัก ลดการคอย และดูว่าเขาเคยพยายามรักษาเราบ้างไหม 3) เขียนบันทึกสิ่งที่เราทำให้เขา แล้วถามตัวเองว่า ถ้าเป็นเพื่อนเรา เราจะให้เพื่อนอยู่ต่อไหม 4) เติมพื้นที่หัวใจด้วยคน/กิจกรรมที่ “เห็นเรา” จริงๆ สุดท้ายอยากบอกว่า ต่อให้เขาไม่เคยจำเราได้ ก็ไม่ได้แปลว่าเราไม่มีค่าเลย มันแค่แปลว่าเราไปฝากหัวใจไว้ผิดที่ และความโคตรเจ็บครั้งนี้ จะเป็นจุดเริ่มให้เราเลือกคนที่มองเห็นตัวตนเราจริงๆ ในครั้งต่อไป