Miss how? The heart is not suffering.
There is a question to share.
Who can we miss without suffering?
Because my girlfriend went to be a soldier for 1 year
What should I do?
Answer:
Nostalgia is the spectrum we send.
Still a beloved person. No matter how far away he is.
How much? While his mind is free from business,
It will get this spectrum.
But this set of frequencies has three characteristics.
1. Wave sent. Mixed with sad mind.
Longing, uncomfortable, wanting to cross
Let him come by his side. Don't want to leave.
2. The waves sent are mixed with a positive mind.
Best wishes. Wish him well.
And found good stories, not hot.
Not uncomfortable and on a mission.
Trust. Don't worry about the back.
3. The waves sent are pure, clear.
We were comfortable and sent with us.
Charity. Fine, light, relaxed.
This charity, like a blessing, will go.
Create an aura wave around his heart.
To be comfortable and happy.
We miss. It's not all wrong.
Just perceive in a mind that looks like that.
No force, no resistance, no condemnation.
Just adjust the mental level to be comfortable
That good wave will come back and take care of us.
Then, when you trust gently,
In truth, there was a find, there was a distance.
There are close, there are far, there are all hoops.
It is the nature of the heart and the body.
It's called suffering, as it is.
ประสบการณ์ส่วนตัวของผมกับการคิดถึงคนที่รักในช่วงเวลาที่ต้องอยู่ห่างไกลเป็นสิ่งที่ท้าทายและต้องอาศัยความเข้าใจในธรรมชาติของความคิดถึงเอง ซึ่งคล้ายกับที่บทความกล่าวถึงว่าความคิดถึงก็เหมือนคลื่นความถี่ที่เราส่งไปถึงกันนั้นจริง ๆ ผมลองปรับเปลี่ยนความรู้สึกของตัวเองจากการโหยหาและวิตกกังวล มาเป็นการส่งคลื่นความถี่เชิงบวก เช่น ใจที่ปรารถนาดี หวังให้คนที่รักมีความสุข ปลอดภัย ไม่เครียด หรือกดดันกับภารกิจที่ทำอยู่ และยิ่งสำคัญคือ การมีใจบริสุทธิ์ใส ผ่อนคลาย สบาย ๆ เมื่อทำได้จริงๆ รู้สึกว่าตัวเองก็เย็นใจ ไม่ทุกข์มาก อีกทั้งยังเชื่อมโยงความสัมพันธ์ได้ลึกซึ้งขึ้น นอกจากนี้ การตั้งใจทำสิ่งที่ช่วยเติมเต็มชีวิตตัวเอง เช่น การออกกำลังกาย พัฒนาตนเอง หรือการติดต่อสื่อสารอย่างสม่ำเสมอ แม้ไม่บ่อยมาก ก็ช่วยลดความรู้สึกเหงาและเป็นทุกข์ได้มาก เพราะเรารู้สึกว่าชีวิตยังคงมีความหมายและมีกิจกรรมที่สนับสนุนความสุขของตัวเองอยู่ด้วย ในฐานะผู้ที่เคยผ่านช่วงเวลาคิดถึงคนรักที่อยู่ห่างไกลหลายเดือน ผมเห็นด้วยว่าการที่เราสามารถมองความเป็นจริงของทุกข์ ความพบและพรากนั้นอย่างใจเย็น ไม่ยึดติดกับความรู้สึกเศร้านานเกินไป จะช่วยสร้างความแข็งแรงทางใจและทำให้ชีวิตราบรื่นขึ้น เหมือนการปล่อยคลื่นความถี่ดี ๆ และแรงใจที่เป็นกุศล จึงเป็นสิ่งที่ผมอยากแนะนำให้ลองปฏิบัติจริงในชีวิตประจำวันครับ
