คิดถึงอย่างไร ใจไม่ทุกข์

มีคำถามหนึ่ง นำมาแบ่งปันกันครับ

เราจะคิดถึงใครบ้างคนได้โดยไม่เป็นทุกข์

เพราะแฟนไปเป็นทหาร 1 ปีค่ะ

ต้องทำอย่างไรบ้าง ?

คำตอบ :

ความคิดถึง เป็นคลื่นความถี่ที่เราส่งไป

ยังบุคคลอันเป็นที่รัก ไม่ว่าเขาอยู่ไกล

ขนาดไหน ในช่วงที่จิตเขาว่างจากกิจ

ย่อมจะได้รับคลื่นความถี่นี้ได้อยู่แล้ว

แต่คลื่นความถี่ชุดนี้ มี 3 ลักษณะ

1. คลื่นที่ส่งไป ผสมด้วยจิตเศร้า

โหยหา ไม่สบายใจ อยากไขว่ขว้า

ให้เขามาอยู่เคียงข้าง ไม่อยากจากกัน

2. คลื่นที่ส่งไป ผสมด้วยจิตบวก

ปรารถนาดี อยากให้เขาอยู่เป็นสุข

และพบเจอเรื่องราวดีๆ ไม่ร้อนรน

ไม่อึดอัดกดดัน และทำภารกิจด้วย

ความวางใจ ไม่ห่วงพะวงหลัง

3. คลื่นที่ส่งไป เป็นจิตบริสุทธิ์ใส

เราใจสบายเบา และส่งไปด้วย

กุศล ที่ละเอียดเย็นเบา ผ่อนคลาย

จิตกุศลนี้ เหมือนคำอวยพร ก็จะไป

สร้างคลื่นออร่าแวดล้อมใจเขา

ให้อยู่อย่างใจสบาย เป็นสุขไปด้วย

เราคิดถึง ไม่ได้เป็นเรื่องผิดใดๆเลย

เพียงรับรู้ ในจิตที่มีลักษณะเช่นนั้น

ไม่ฝืน ไม่ต้าน ไม่กล่าวโทษใดๆ

เพียงแต่ปรับระดับคลื่นจิตให้ใจสบาย

คลื่นดีๆนั้น จะกลับมาดูแลเราให้สบายใจ

จากนั้น เมื่อวางใจเบาๆแล้ว

มองเห็นตามความจริงว่า มีพบ มีห่าง

มีใกล้ มีไกล มีห่วง หมดห่วง

ย่อมเป็น ธรรมชาติของใจและกาย

ที่เรียกว่า ทุกข์ ตามที่มันเป็นนั้นเอง

4/3 แก้ไขแล้ว

ประสบการณ์ส่วนตัวของผมกับการคิดถึงคนที่รักในช่วงเวลาที่ต้องอยู่ห่างไกลเป็นสิ่งที่ท้าทายและต้องอาศัยความเข้าใจในธรรมชาติของความคิดถึงเอง ซึ่งคล้ายกับที่บทความกล่าวถึงว่าความคิดถึงก็เหมือนคลื่นความถี่ที่เราส่งไปถึงกันนั้นจริง ๆ ผมลองปรับเปลี่ยนความรู้สึกของตัวเองจากการโหยหาและวิตกกังวล มาเป็นการส่งคลื่นความถี่เชิงบวก เช่น ใจที่ปรารถนาดี หวังให้คนที่รักมีความสุข ปลอดภัย ไม่เครียด หรือกดดันกับภารกิจที่ทำอยู่ และยิ่งสำคัญคือ การมีใจบริสุทธิ์ใส ผ่อนคลาย สบาย ๆ เมื่อทำได้จริงๆ รู้สึกว่าตัวเองก็เย็นใจ ไม่ทุกข์มาก อีกทั้งยังเชื่อมโยงความสัมพันธ์ได้ลึกซึ้งขึ้น นอกจากนี้ การตั้งใจทำสิ่งที่ช่วยเติมเต็มชีวิตตัวเอง เช่น การออกกำลังกาย พัฒนาตนเอง หรือการติดต่อสื่อสารอย่างสม่ำเสมอ แม้ไม่บ่อยมาก ก็ช่วยลดความรู้สึกเหงาและเป็นทุกข์ได้มาก เพราะเรารู้สึกว่าชีวิตยังคงมีความหมายและมีกิจกรรมที่สนับสนุนความสุขของตัวเองอยู่ด้วย ในฐานะผู้ที่เคยผ่านช่วงเวลาคิดถึงคนรักที่อยู่ห่างไกลหลายเดือน ผมเห็นด้วยว่าการที่เราสามารถมองความเป็นจริงของทุกข์ ความพบและพรากนั้นอย่างใจเย็น ไม่ยึดติดกับความรู้สึกเศร้านานเกินไป จะช่วยสร้างความแข็งแรงทางใจและทำให้ชีวิตราบรื่นขึ้น เหมือนการปล่อยคลื่นความถี่ดี ๆ และแรงใจที่เป็นกุศล จึงเป็นสิ่งที่ผมอยากแนะนำให้ลองปฏิบัติจริงในชีวิตประจำวันครับ