จงเป็นผู้ฝึกฝน สำรวม กาย วาจา ใจ ของตนเอง ผล ย่อมเกิดกับผู้สำรวมเอง ในปัจจุบัน

เวลาเห็นคำว่า “สำรวมกาย วาจา ใจ” หลายคน (รวมถึงเรา) มักนึกว่าเป็นเรื่องไกลตัว ต้องเข้าวัดหรือปฏิบัติธรรมจริงจังถึงจะทำได้ แต่พอลองจับหลักจาก “กุศลกรรมบถ 10” แล้วเอามาใช้กับชีวิตประจำวัน จะรู้ว่ามันคือการตั้งสติเล็กๆ ก่อน “ทำ-พูด-คิด” เท่านั้นเอง และผลมันสะท้อนกลับมาที่ตัวเราแบบทันที 1) กายกรรม 3 (ฝึกสำรวมทางกาย) - เว้นการฆ่าสัตว์: ในชีวิตจริงอาจเริ่มจากไม่ทำร้ายสัตว์เล็กๆ ตั้งใจย้าย/ไล่อย่างเมตตา หรือเลือกวิธีจัดการที่ไม่เบียดเบียน - เว้นการลักทรัพย์: ไม่ใช่แค่ไม่ขโมย แต่รวมถึงไม่ “หยิบฉวยความสะดวกของคนอื่น” เช่น ยืมของแล้วไม่คืน ใช้ของส่วนรวมแบบไม่เกรงใจ - เว้นการประพฤติผิดในกาม: วางขอบเขตความสัมพันธ์ให้ชัด ไม่ทำให้ใครเดือดร้อนหรือผิดศีลธรรม โดยเฉพาะเรื่องความซื่อสัตย์และความรับผิดชอบ 2) วจีกรรม 4 (ฝึกสำรวมทางวาจา) อันนี้เราใช้บ่อยที่สุด เพราะปัญหาหลายอย่างเริ่มจากปาก - ไม่พูดเท็จ: ก่อนพูดเช็กว่า “จริงไหม” ถ้าไม่ชัวร์ให้พูดว่าไม่แน่ใจ - ไม่พูดส่อเสียด: เวลาอยู่ในวงเม้าท์ ลองหยุดประโยคที่ทำให้คนแตกกัน เปลี่ยนเป็นพูดตรงกับเจ้าตัวด้วยความสุภาพ - ไม่พูดคำหยาบ: ถ้าอารมณ์ขึ้น ให้เว้นวรรค 3 วินาที หรือพิมพ์แล้วไม่ต้องกดส่งก่อน - ไม่พูดเพ้อเจ้อ: พูดเท่าที่จำเป็น ชัดเจน ตรงประเด็น โดยเฉพาะในงานและในครอบครัว 3) มโนกรรม (ฝึกสำรวมทางใจ) ใจคือฐานที่ทำให้กายกับวาจา “เผลอ” ได้ง่าย เราลองใช้วิธีสังเกตความคิดตัวเอง เช่น อิจฉา โกรธ คิดร้าย แล้วตั้งคำถามว่า “ความคิดนี้พาเราไปทางไหน” จากนั้นค่อยๆ เปลี่ยนเป็นคิดเมตตาและมองให้เป็นเหตุเป็นผล ทริกที่ช่วยให้ทำได้จริง (แบบไม่กดดัน) - ตั้งกติกาเล็กๆ วันละ 1 ข้อ เช่น วันนี้จะไม่พูดแรงกับคนใกล้ตัว - เช็กตัวเองก่อนนอน 1 นาที: วันนี้กาย วาจา ใจ เราเผลอตรงไหน แล้วพรุ่งนี้ลองใหม่ - ถ้าพลาด ให้กลับมาที่ “สติ” ไม่ใช่ “โทษตัวเอง” เพราะการฝึกสำรวมคือการค่อยๆ เก่งขึ้น พอทำต่อเนื่องจะเห็นว่าความสัมพันธ์ดีขึ้น งานลื่นขึ้น และใจเบาขึ้นจริงๆ เพราะสุดท้าย “ผลย่อมเกิดกับผู้สำรวมเอง” ในปัจจุบันตามที่กล่าวไว้เลย