ประสบการณ์จากการปฏิบัติการดูจิตใจด้วยสติทำให้ผมเข้าใจอย่างลึกซึ้งว่าการไม่ติดอยู่กับความรู้สึกขุ่นมัว โกรธ หรือเครียด คือจุดเริ่มต้นของการปล่อยวาง ความรู้สึกเช่นนี้เปรียบเสมือนแขกที่มานั่งอยู่ในบ้าน หากเราไปไล่ด่าหรือเชื้อเชิญให้เขานั่งนาน ก็เหมือนกับการเพิ่มความทุกข์ให้กับตัวเอง แต่ถ้าเราเพียงแค่สังเกตและรู้ว่าเขามาและเมื่อใดที่เขาจากไป เราจะพบว่าจิตใจค่อยๆ กลับมาสงบเหมือนกระจกที่เช็ดให้ใสสะอาด การรักษาศีลห้าไม่ได้เป็นเพียงเรื่องของความดีตามความเชื่อ แต่เพื่อให้ใจเต็มไปด้วยความนิ่งและสะอาด ปราศจากคราบสกปรกของความขุ่นมัว ความโกรธ และความเครียด เมื่อตัวกระจกใจใสสะอาด แสงแห่งปัญญาก็จะสว่างขึ้นมาโดยธรรมชาติ การดูจิตใจนี้ไม่ได้ต้องการความพยายามยุ่งยาก แต่เป็นการฝึกให้เรารู้เท่าทันความรู้สึกในตอนนั้นและปล่อยวาง เพื่อความสุขที่แท้จริงในชีวิตประจำวัน ผมเริ่มสังเกตว่าการฝึกดูจิตใจในลักษณะนี้ช่วยให้จัดการกับความเครียดเรื่องหนี้สิน หรือความหลงต่างๆ ได้ดีขึ้น เพราะเมื่อเรามีสติรู้ว่าอารมณ์เหล่านี้เข้ามาเหมือนแขก และเมื่อเราไม่ตอบสนองด้วยอารมณ์รุนแรง แขกเหล่านั้นก็จะจากไปเองอย่างสงบ นี่คืออาวุธที่ทรงพลังที่สุดที่มนุษย์คนหนึ่งจะมี เพื่อเอาชนะความทุกข์ได้ทุกรูปแบบอย่างเป็นธรรมชาติและยั่งยืน