Titania (moon) Satellite : ไททาเนีย (ดวงจันทร์)

Titania (moon) Satellite

Titania (/tı'ta:niǝ, -'ter-/), also designated Uranus III, is the largest moon of Uranus. At a diameter of 1,578 km (981 mi) it is the eighth largest moon in the Solar System, with a surface area comparable to that of Australia. Discovered by William Herschel in 1787, it is named after the queen of the fairies in Shakespeare's A Midsummer Night's Dream. Its orbit lies inside Uranus's magnetosphere.

Discovery

Discovered by : William Herschel

Discovery date : January 11, 1787

Designations

Designation : Uranus III

Pronunciation : /tə'ta:niə, tə'terniə/

Adjectives : Titanian /tə'ta:niǝn/

Orbital characteristics

Semi-major axis : 435 910 km

Eccentricity : 0.0011

Orbital period (sidereal) : 8.706 234 d

Average orbital speed : 3.64 km/s

Inclination : 0.340° (to Uranus's equator)

Satellite of : Uranus

Physical characteristics

Mean radius : 788.4 ± 0.6 km (0.1235 Earths)

Surface area : 7,820,000 km²

Volume : 2,054,000,000 km3

Mass : (3.4550 ± 0.0509) × 1021 kg

Mean density : 1.683 g/cm³ (calculated)

Surface gravity : 0.371 m/s²

Escape velocity : 0.765 km/s

Synodic rotation period : presumed synchronous

Albedo : 0.35 (geometrical)0.17 (Bond)

Surface temp. solstice

min 60 K

mean 70 ± 7 K

max 89 K

Apparent magnitude : 13.9

Atmosphere

Surface pressure : <1-2 mPa (10-20 nbar)

Composition by carbon dioxide

volume nitrogen

methane

Titania consists of approximately equal amounts of ice and rock, and is probably differentiated into a rocky core and an icy mantle. A layer of liquid water may be present at the core-mantle boundary. Its surface, which is relatively dark and slightly red in color, appears to have been shaped by both impacts and endogenic processes. It is covered with numerous impact craters reaching up to 326 kilometres (203 mi) in diameter, but is less heavily cratered than Oberon, outermost of the five large moons of Uranus. It may have undergone an early endogenic resurfacing event which obliterated its older, heavily cratered surface. Its surface is cut by a system of enormous canyons and scarps, the result of the expansion of its interior during the later stages of its evolution. Like all major moons of Uranus, Titania probably formed from an accretion disk which surrounded the planet just after its formation.

Infrared spectroscopy conducted from 2001 to 2005 revealed the presence of water ice as well as frozen carbon dioxide on Titania's surface, suggesting it may have a tenuous carbon dioxide atmosphere with a surface pressure of about 10 nanopascals (10-13 bar). Measurements during Titania's occultation of a star put an upper limit on the surface pressure of any possible atmosphere at 1-2 mPa (10-20 nbar). The Uranian system has been studied up close only once, by the spacecraft Voyager 2 in January 1986. It took several images of Titania, which allowed mapping of about 40% of its surface.

Discovery and naming

Titania was discovered by William Herschel on January 11, 1787, the same day he discovered Uranus's second largest moon, Oberon. He later reported the discoveries of four more satellites,  although they were subsequently revealed as spurious. For nearly the next 50 years, Titania and Oberon would not be observed by any instrument other than William Herschel's, although the moon can be seen from Earth with a present-day high-end amateur telescope.

All of Uranus's moons are named after characters created by William Shakespeare or Alexander Pope. The name Titania was taken from the Queen of the Fairies in A Midsummer Night's Dream. The names of all four satellites of Uranus then known were suggested by Herschel's son John in 1852, at the request of William Lassell,  who had discovered the other two moons, Ariel and Umbriel, the year before. It is uncertain if Herschel devised the names, or if Lassell did so and then sought Herschel's permission. Titania was initially referred to as "the first satellite of Uranus", and in 1848 was given the designation Uranus I by William Lassell, although he sometimes used William Herschel's numbering (where Titania and Oberon are II and IV). In 1851 Lassell eventually numbered all four known

satellites in order of their distance from the planet by Roman numerals, and since then Titania has been designated Uranus III.

Shakespeare's character's name is pronounced/tı'teinjə/, but the moon is often pronounced/tar'terniə/, by analogy with the familiar chemical element titanium. 

The adjectival form, Titanian, is homonymous with that of Saturn's moon Titan. The name Titania is ancient Greek for "Daughter of the Titans".

Planetary moons other than Earth's were never given symbols in the astronomical literature. Denis Moskowitz, a software engineer who designed most of the dwarf planet symbols, proposed a T (the initial of Titania) combined with the low globe of Jérôme Lalande's Uranus symbol as the symbol of Titania (+). This symbol is not widely used.

Orbit

Titania orbits Uranus at the distance of about 436,000 kilometres (271,000 mi), being the second farthest from the planet among its five major moons after Oberon.

Titania's orbit has a small eccentricity and is inclined very little relative to the equator of Uranus. Its orbital period is around 8.7 days, coincident with its rotational period. In other words, Titania is a synchronous or tidally locked satellite, with one face always pointing toward the planet.

Titania's orbit lies completely inside the Uranian magnetosphere. This is important, because the trailing hemispheres of satellites orbiting inside a magnetosphere are struck by magnetospheric plasma, which co-rotates with the planet. This bombardment may lead to the darkening of the trailing hemispheres, which is actually observed for all Uranian moons except Oberon

Because Uranus orbits the Sun almost on its side, and its moons orbit in the planet's equatorial plane, they (including Titania) are subject to an extreme seasonal cycle. Both northern and southern poles spend 42 years in a complete darkness, and another 42 years in continuous sunlight, with the sun rising close to the zenith over one of the poles at each solstice. The Voyager 2 flyby coincided with the southern hemisphere's 1986 summer solstice, when nearly the entire southern hemisphere was illuminated. Once every 42 years, when Uranus has an equinox and its equatorial plane intersects the Earth, mutual occultations of Uranus's moons become possible. In 2007-2008 a number of such events were observed including two occultations of Titania by Umbriel on August 15 and December 8, 2007.

Composition and internal structure

Titania is the largest and most massive Uranian moon, the eighth most massive moon in the Solar System, and the 20th largest object in the Solar System. Its density of 1.68 g/cm³, which is much higher than the typical density of Saturn's satellites, indicates that it consists of roughly equal proportions of water ice and dense non-ice components the latter could be made of rock and carbonaceous material including heavy organic compounds. The presence of water ice is supported by infrared spectroscopic observations made in 2001-2005, which have revealed crystalline water ice on the surface of the moon. Water ice absorption bands are slightly stronger on Titania's leading hemisphere than on the trailing hemisphere. This is the opposite of what is observed on Oberon, where the trailing hemisphere exhibits stronger water ice signatures. The cause of this asymmetry is not known, but it may be related to the bombardment by charged particles from the magnetosphere of Uranus, which is stronger on the trailing hemisphere (due to the plasma's co-rotation).  The energetic particles tend to sputter water ice, decompose methane trapped in ice as clathrate hydrate and darken other organics, leaving a dark, carbon-rich residue behind.

Except for water, the only other compound identified on the surface of Titania by infrared spectroscopy is carbon dioxide, which is concentrated mainly on the trailing hemisphere. The origin of the carbon dioxide is not completely clear. It might be produced locally from carbonates or organic materials under the influence of the solar ultraviolet radiation or energetic charged particles coming from the magnetosphere of Uranus. The latter process would explain the asymmetry in its distribution, because the trailing hemisphere is subject to a more intense magnetospheric influence than the leading hemisphere. Another possible source is the outgassing of the primordial CO2 trapped by water ice in Titania's interior. The escape of CO2 from the interior may be related to the past geological activity on this moon.

Titania may be differentiated into a rocky core surrounded by an icy mantle.  If this is the case, the radius of the core 520 kilometres (320 mi) is about 66% of the radius of the moon, and its mass is around 58% of the moon's mass-the proportions are dictated by moon's composition. The pressure in the center of Titania is about 0.58 GPa (5.8 kbar). The current state of the icy mantle is unclear. If the ice contains enough ammonia or other antifreeze, Titania may have a subsurface ocean at the core-mantle boundary. The thickness of this ocean, if it exists, is up to 50 kilometres (31 mi) and its temperature is around 190 K (close to the water-ammonia eutectic temperature of 176 K). 

However the present internal structure of Titania depends heavily on its thermal history, which is poorly known. Recent studies suggest, contrary to earlier theories, that Uranus largest moons like Titania in fact could have active subsurface oceans.

-

References

1. Herschel, W. S. (1787). "An Account of the Discovery of Two Satellites Revolving Round the Georgian Planet". Philosophical Transactions of the Royal Society of London. 77: 125-129. doi:10.1098/rstl. 1787.00163. JSTOR 106717.

2. "Titania. Lexico UK English Dictionary. Oxford University Press. Archived from the original on March 2, 2020. Lexico/OED. Only the first pronunciation is used in A Midsummer Night's Dream, e.g. Shakespeare Recording Society (1995) The Tempest (audio CD). The second is used by interviewees in a podcast by the Folger Shakespeare Library, but not by the narrator. Brave New Worlds: The Shakespearean Moons of Uranus

3. Lewis (2002) Anthony Burgess: A Biography, p. 387

4, abcde Planetary Satellite Mean Orbital Parameters. Jet Propulsion Laboratory, California Institute of Technology. Retrieved 2009-10-06.

5. Aabcdefgh Widemann, T.; Sicardy, B.; Dusser, R.; Martinez, C.; Beisker, W.; Bredner, E.; Dunham, D.; Maley, P.; Lellouch, E.; Arlot, J.E.; Berthier, J.; Colas, F.; Hubbard, W.B.; Hill, R.; Lecacheux, J.; Lecampion, J. -F.; Pau, S.; Rapaport, M.; Roques, F.; Thuillot, W.; Hills, C.R.; Elliott, A.J.; Miles, R.; Platt, T.; Cremaschini, C.; Dubreuil, P.; Cavadore, C.; Demeautis, C.; Henriquet, P.; et al. (February 2009). "Titania's radius and an upper limit on its atmosphere from the September 8, 2001 stellar occultation" (PDF). Icarus. 199 (2): 458-476. Bibcode:2009/car...199.458W doi:10.1016/j.icarus.2008.09.011. Archived from the original (PDF) on July 25, 2014. Retrieved June 3, 2009.

6. French, Richard G.; Hedman, Matthew M.; Nicholson, Philip D.; Longaretti, Pierre-Yves; McGhee-French, Colleen A. (2024-03-15). "The Uranus system from occultation observations (1977-2006): Rings, pole direction, gravity field, and masses of Cressida, Cordelia, and Ophelia". Icarus. 411: 115957. arXiv:2401.046343. Bibcode:2024lcar..41115957F.

doi:10.1016/j.icarus. 2024,115957. ISSN 0019-1035

7. Jacobson (2023), as cited in French et al. (2024)

8. abcdefghijklm Smith, B. A.; Soderblom, L. A.; Beebe, A.; Bliss, D.; Boyce, J. M.; Brahic, A.; Briggs, G. A.; Brown, R. H.; Collins, S. A. (4 July 1986), "Voyager 2 in the Uranian System: Imaging Science Results". Science. 233 (4759): 43-64. Bibcode:1986Sci...233.43S

doi:10.1126/science.233.4759,43

PMID 17812889 S2CID 5895824、

9.ab Karkoschka, Erich (2001). "Comprehensive Photometry of the Rings and 16 Satellites of Uranus with the Hubble Space Telescope". Icarus. 151 (1): 51-68. Bibcode:2001icar.. 151.51K.

doi:10.1006/icar.2001.6596

10. ab Newton, Bill; Teece, Philip (1995). The guide to amateur astronomy. Cambridge University Press. p. 109. ISBN 978-0-521-44492-7.

11. Herschel, W. S. (1 January 1788). "On the Georgian Planet and Its Satellites". Philosophical Transactions of the Royal Society of London. 78: 364-378. Bibcode:178BRSPT... 78..364HE.

doi:10.1098/rstl. 1788.00243.

12. Herschel, William Sr. (1 January 1798). "On the Discovery of Four Additional Satellites of the Georgium Sidus. The Retrograde Motion of Its Old Satellites Announced: And the Cause of Their Disappearance at Certain Distances from the Planet Explained. Philosophical Transactions of the Royal Society of London, 88: 47-79.

Bibcode:1798RSPT...88...47H.

doi:10.1098/rstl. 1798.00053. S2CID 186208735.

13. Struve, 0. (1848). "Note on the Satellites of Uranus. Monthly Notices of the Royal Astronomical Society. 8 (3): 44-47.

Bibcode:1848MNRAS...8...43L

doi:10.1093/miras/8.3.433.

14. Herschel, John (March 1834). "On the Satellites of Uranus. Monthly Notices of the Royal Astronomical Society, 3 (5): 35-36.

Bibcode:1834MNRAS...3...35H

doi:10.1093/mnras/3.5.352.

15. Kuiper, G. P. (1949). "The Fifth Satellite of Uranus. Publications of the Astronomical Society of the Pacific. 61 (360): 129. Bibcode: 1949PASP...61..129K

doi:10.1086/1261463. SZCID 119916925

16. Lassell, W. (1852). "Observations of the Satellites of Uranus." Astronomische Nachrichten (in German). 34: 325. Bibcode:1852AN... 34. 325.

17. Lassell, W. (1851). "On the interior satellites of Uranus Monthly Notices of the Royal Astronomical Society. 12: 15-17. Bibcode:1851MNRAS..12...15L

doi:10.1093/mnras/12.1.153.

18. Paul, Richard (2014). "The Shakespearean Moons of Uranus, folger.edu. Folger Shakespeare Library. Retrieved 25 February 2024.

19. Lassell, W. (1848). "Observations of Satellites of Uranus. Monthly Notices of the Royal Astronomical Society. 8 (3): 43-44.

Bibcode:1848MNRAS...8...43L、

doi:10.1093/mnras/8.3.433.

20. Lassell, W. (1850). "Bright Satellites of Uranus". Monthly Notices of the Royal Astronomical Society. 10 (6): 135. Bibcode:1850MNRAS..10..135L. doi:10.1093/miras/10.6.1352.

Doctoral degree (Ph.D)🇹🇭 /เกาะลันตา

Surveyor / Photographer

Ratcharinda Teachaprasarn🇹🇭

📍Survey coordinates:

Kohlanta, Island, Saladan Subdistrict, Koh Lanta District, Krabi Province Thailand🇹🇭

Compiled in English, Thai 🇹🇭

By: Ratcharinda Teachaprasarn🇹🇭

KlearmillyInfinity8888🇹🇭

Klearmilly8888🇹🇭

Thailand 2025🇹🇭

July 9,  2025, 22 : 24 p.m🇹🇭

----------+++

ดาวเทียมไททาเนีย (ดวงจันทร์)

(Titania (moon) Satellite)

ไททาเนีย (/tı'ta:niǝ, -'ter-/) หรือเรียกอีกชื่อหนึ่งว่า ยูเรนัส III เป็นดวงจันทร์ที่ใหญ่ที่สุดของดาวยูเรนัส ด้วยเส้นผ่านศูนย์กลาง 1,578 กิโลเมตร (981 ไมล์) จึงเป็นดวงจันทร์ที่ใหญ่เป็นอันดับแปดในระบบสุริยะ โดยมีพื้นที่ผิวเทียบได้กับพื้นที่ผิวของออสเตรเลีย ค้นพบโดยวิลเลียม เฮอร์เชลในปี พ.ศ. 2330 โดยตั้งชื่อตามราชินีแห่งนางฟ้าใน A Midsummer Night's Dream ของเชกสเปียร์ วงโคจรของดวงจันทร์อยู่ภายในแมกนีโตสเฟียร์ของดาวยูเรนัส.

การค้นพบ

ผู้ค้นพบ: วิลเลียม เฮอร์เชล

วันที่ค้นพบ : 11 มกราคม พ.ศ. 2330

การกำหนด

ชื่อ : ยูเรนัส III

การออกเสียง: /tə'ta:niə, tə'terniə/

คำคุณศัพท์: Titanian /tə'ta:niən/

ลักษณะของวงโคจร

แกนกึ่งเอก : 435,910 กม.

ความเยื้องศูนย์กลาง: 0.0011

คาบการโคจร (คาบเวลาฤกษ์) : 8.706 234 d

ความเร็วเฉลี่ยในการโคจร: 3.64 กม./วินาที

ความเอียง : 0.340° (ถึงเส้นศูนย์สูตรของดาวยูเรนัส)

ดาวเทียมของ: ดาวยูเรนัส

ลักษณะทางกายภาพ

รัศมีเฉลี่ย: 788.4 ± 0.6 กม. (0.1235 โลก)

พื้นที่ : 7,820,000 ตารางกิโลเมตร

ปริมาตร: 2,054,000,000 กม3

มวล: (3.4550 ± 0.0509) × 1021 กก.

ความหนาแน่นเฉลี่ย: 1.683 g/cm³ (คำนวณ)

แรงโน้มถ่วงพื้นผิว: 0.371 m/s²

ความเร็วหลุดพ้น: 0.765 กม./วินาที

ระยะเวลาการหมุนเวียนรอบซีโนดิก: สันนิษฐาน

ซิงโครนัส

ค่าอัลเบโด: 0.35 (เรขาคณิต) 0.17 (พันธะ)

อุณหภูมิพื้นผิวครีษมายัน

ขั้นต่ำ 60 ก

ค่าเฉลี่ย 70 ± 7K

สูงสุด 89 ก

ขนาดที่ปรากฏ: 13.9

บรรยากาศ

แรงดันพื้นผิว: <1-2 mPa (10-20 nbar)

องค์ประกอบโดยคาร์บอนไดออกไซด์

ปริมาตรไนโตรเจน

มีเทน

ไททาเนียประกอบด้วยน้ำแข็งและหินในปริมาณที่ใกล้เคียงกัน และอาจแยกออกเป็นแกนโลกที่เป็นหินและชั้นแมนเทิลที่เป็นน้ำแข็ง อาจมีชั้นน้ำเหลวอยู่ที่ขอบเขตแกนโลก-แมนเทิล พื้นผิวของไททาเนียซึ่งมีสีเข้มและมีสีแดงเล็กน้อย ดูเหมือนว่าจะได้รับการหล่อหลอมจากทั้งการกระทบและกระบวนการภายใน

ดวงจันทร์ไททาเนียมีหลุมอุกกาบาตจำนวนมากซึ่งมีเส้นผ่านศูนย์กลางถึง 326 กิโลเมตร (203 ไมล์) แต่มีหลุมอุกกาบาตน้อยกว่าโอเบอรอน ซึ่งเป็นดวงจันทร์บริวารขนาดใหญ่ 5 ดวงที่อยู่ด้านนอกสุดของดาวยูเรนัส ดวงจันทร์ไททาเนียอาจเคยผ่านเหตุการณ์การผุกร่อนของพื้นผิวที่เกิดขึ้นตั้งแต่ช่วงแรก ซึ่งทำให้พื้นผิวที่มีหลุมอุกกาบาตจำนวนมากของดาวหายไป พื้นผิวของดาวไททาเนียถูกกัดเซาะด้วยหุบเขาและหน้าผาขนาดใหญ่ ซึ่งเป็นผลมาจากการขยายตัวของส่วนภายในในช่วงหลังของวิวัฒนาการ เช่นเดียวกับดวงจันทร์บริวารขนาดใหญ่ของดาวยูเรนัสทั้งหมด ดวงจันทร์ไททาเนียอาจก่อตัวขึ้นจากจานรวมมวลที่ล้อมรอบดาวดวงนี้ทันทีหลังจากก่อตัว.

การสเปกโตรสโคปีอินฟราเรดที่ดำเนินการตั้งแต่ปี 2001 ถึง 2005 เผยให้เห็นการมีอยู่ของน้ำแข็งและคาร์บอนไดออกไซด์ที่แข็งตัวบนพื้นผิวของไททาเนีย ซึ่งบ่งชี้ว่าอาจมีชั้นบรรยากาศคาร์บอนไดออกไซด์อ่อนๆ ที่มีความดันพื้นผิวประมาณ 10 นาโนปาสกาล (10-13 บาร์) การวัดระหว่างที่ไททาเนียบดบังดวงดาวทำให้ความดันพื้นผิวของชั้นบรรยากาศที่เป็นไปได้ใดๆ มีค่าสูงสุดที่ 1-2 mPa (10-20 nbar) ระบบยูเรเนียนได้รับการศึกษาอย่างใกล้ชิดเพียงครั้งเดียวโดยยานอวกาศโวเอเจอร์ 2 ในเดือนมกราคม 1986 ซึ่งได้ถ่ายภาพไททาเนียหลายภาพ ซึ่งทำให้สามารถทำแผนที่พื้นผิวได้ประมาณ 40%

การค้นพบและการตั้งชื่อ

(Discovery and naming)

วิลเลียม เฮอร์เชล เป็นผู้ค้นพบไททาเนียเมื่อวันที่ 11 มกราคม พ.ศ. 2330 ซึ่งเป็นวันเดียวกับที่เขาค้นพบโอเบอรอน ดวงจันทร์ที่ใหญ่เป็นอันดับสองของดาวยูเรนัส ต่อมาเขาได้รายงานการค้นพบดาวบริวารอีก 4 ดวง แม้ว่าภายหลังจะเปิดเผยว่าเป็นเท็จก็ตาม ตลอดเกือบ 50 ปีต่อมา ไททาเนียและโอเบอรอนไม่ได้ถูกสังเกตโดยเครื่องมืออื่นใดนอกจากของวิลเลียม เฮอร์เชล แม้ว่าจะสามารถมองเห็นดวงจันทร์ได้จากโลกด้วยกล้องโทรทรรศน์สมัครเล่นระดับไฮเอนด์ในปัจจุบันก็ตาม.

ดวงจันทร์ของดาวยูเรนัสทั้งหมดได้รับการตั้งชื่อตาม

ตัวละครที่สร้างขึ้นโดยวิลเลียม เชกสเปียร์หรืออเล็กซานเดอร์ โป๊ป ชื่อไททาเนียนำมาจากราชินีแห่งนางฟ้าใน A Midsummer Night's Dream ชื่อของดาวบริวารทั้งสี่ดวงของดาวยูเรนัสที่รู้จักในขณะนั้นได้รับการเสนอโดยจอห์น ลูกชายของเฮอร์เชลในปี 1852 ตามคำขอของวิลเลียม ลาสเซลล์ ซึ่งค้นพบดวงจันทร์อีกสองดวงคือเอเรียลและอัมเบรียลในปีก่อนหน้านั้น ไม่แน่ชัดว่าเฮอร์เชลเป็นคนคิดชื่อขึ้นมาเองหรือลาสเซลล์เป็นคนคิดชื่อขึ้นมาแล้วขออนุญาตจากเฮอร์เชล ไททาเนียถูกเรียกในตอนแรกว่า "ดาวบริวารดวงแรกของดาวยูเรนัส" และในปี 1848 วิลเลียม ลาสเซลล์ได้กำหนดชื่อยูเรนัส I ให้เป็นชื่อดาวยูเรนัส I แม้ว่าบางครั้งเขาจะเรียกไททาเนียและโอเบอรอนว่า II และ IV ก็ตาม ในปี 1851

ใช้การนับเลขของวิลเลียม เฮอร์เชล (โดยที่

ในที่สุด ลาสเซลล์ก็นับได้ครบทั้งสี่หมายเลขที่รู้จัก

ดาวเทียมเรียงตามลำดับระยะห่างจาก

ดาวเคราะห์ตามเลขโรมัน และตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา

ให้เป็นดาวยูเรนัส III

ชื่อตัวละครของเชกสเปียร์ออกเสียงว่า /tı'teinjə/ แต่ดวงจันทร์มักจะออกเสียงเป็น /tar'terniə/ โดยเปรียบเทียบกับไททาเนียมซึ่งเป็นธาตุเคมีที่คุ้นเคยกันดีรูปคำคุณศัพท์ Titanian เป็นชื่อเดียวกันกับไททัน ดวงจันทร์ของดาวเสาร์ ชื่อ Titania มาจากภาษากรีกโบราณ แปลว่า "ธิดาแห่งไททัน"

ดวงจันทร์ของดาวเคราะห์ดวงอื่นนอกจากดวงจันทร์ของโลกไม่เคยได้รับสัญลักษณ์ในวรรณกรรมทางดาราศาสตร์ เดนิส มอสโควิทซ์ วิศวกรซอฟต์แวร์ที่ออกแบบสัญลักษณ์ของดาวเคราะห์แคระส่วนใหญ่ เสนอให้ใช้ T (อักษรตัวแรกของดาวไททาเนีย) ร่วมกับทรงกลมต่ำของสัญลักษณ์ดาวยูเรนัสของเจอโรม ลาลองด์ เป็นสัญลักษณ์ของดาวไททาเนีย (+) สัญลักษณ์นี้ไม่ค่อยได้ใช้กัน.

วงโคจร (Orbit)

ไททาเนียโคจรรอบดาวยูเรนัสในระยะห่างประมาณ 436,000 กิโลเมตร (271,000 ไมล์) ซึ่งถือเป็นดวงจันทร์หลักทั้ง 5 ดวงที่อยู่ไกลจากดาวดวงนี้เป็นอันดับ 2 รองจากดาวโอเบอรอน

วงโคจรของไททาเนียมีค่าความเยื้องศูนย์กลางเล็กน้อยและมีความเอียงน้อยมากเมื่อเทียบกับเส้นศูนย์สูตรของดาวยูเรนัส คาบการโคจรอยู่ที่ประมาณ 8.7 วัน ซึ่งตรงกับคาบการหมุนรอบตัวเองของดาวกล่าวอีกนัยหนึ่ง ไททาเนียเป็นดาวเทียมที่ถูกล็อกแบบซิงโครนัสหรือแบบไทดัล โดยมีด้านหนึ่งชี้ไปที่ดาวเคราะห์เสมอวงโคจรของไททาเนียอยู่ภายในแมกนีโตสเฟียร์ของยูเรนัสทั้งหมด ซึ่งถือเป็นเรื่องสำคัญ เนื่องจากซีกท้ายของดาวเทียมที่โคจรอยู่ภายในแมกนีโตสเฟียร์ถูกพลาสม่าของแมกนีโตสเฟียร์พุ่งชน ซึ่งหมุนไปพร้อมกับดาวเคราะห์ การพุ่งชนดังกล่าวอาจทำให้ซีกท้ายมืดลง ซึ่งสังเกตได้จากดวงจันทร์ของยูเรนัสทุกดวง ยกเว้นดวงจันทร์โอเบอรอน.

เนื่องจากดาวยูเรนัสโคจรรอบดวงอาทิตย์โดยแทบจะตะแคง และดวงจันทร์โคจรอยู่ในระนาบเส้นศูนย์สูตรของดาวยูเรนัส ดวงจันทร์ทั้งสองดวง (รวมถึงดาวไททาเนีย) จึงต้องอยู่ภายใต้วัฏจักรฤดูกาลที่รุนแรง ทั้งขั้วเหนือและขั้วใต้ใช้เวลา 42 ปีในความมืดสนิท และอีก 42 ปีในแสงแดดต่อเนื่อง โดยดวงอาทิตย์ขึ้นใกล้จุดสูงสุดเหนือขั้วใดขั้วหนึ่งในแต่ละครีษมายัน การบินผ่านของยานโวเอเจอร์ 2 เกิดขึ้นตรงกับครีษมายันของซีกโลกใต้ในปี 1986 ซึ่งซีกโลกใต้เกือบทั้งหมดได้รับแสงสว่าง ทุกๆ 42 ปี เมื่อดาวยูเรนัสมีจุดวิษุวัตและระนาบเส้นศูนย์สูตรของดาวยูเรนัสตัดกับโลก ดวงจันทร์ของดาวยูเรนัสจะบังกันเอง ในปี 2007-2008 มีการสังเกตเหตุการณ์ดังกล่าวหลายครั้ง รวมทั้งการบังดาวไททาเนียโดยอัมเบรียลเมื่อวันที่ 15 สิงหาคม และวันที่ 8 ธันวาคม 2007

องค์ประกอบและโครงสร้างภายใน

(Composition and internal structure)

ไททาเนียเป็นเรือที่ใหญ่ที่สุดและใหญ่ที่สุด

ดวงจันทร์ของดาวยูเรนัสซึ่งมีมวลมากเป็นอันดับ 8

ดวงจันทร์ในระบบสุริยะ และวันที่ 20

วัตถุที่ใหญ่ที่สุดในระบบสุริยะ

ความหนาแน่น 1.68 g/cm³ ซึ่งสูงกว่ามาก

ดาวเทียม แสดงว่าประกอบด้วย

ส่วนประกอบที่ไม่เป็นน้ำแข็งหนาแน่นอย่างหลังนี้สามารถทำด้วยหินและคาร์บอนมากกว่าความหนาแน่นทั่วไปของน้ำแข็งและวัสดุต่างๆ รวมทั้งสารประกอบอินทรีย์หนักในสัดส่วนที่ใกล้เคียงกันของดาวเสาร์ การปรากฏตัวของน้ำแข็งได้รับการสนับสนุนจากการสังเกตการณ์ด้วยสเปกโทรสโคปีอินฟราเรดที่ดำเนินการในปี พ.ศ. 2544-2548 ซึ่งเผยให้เห็นน้ำแข็งผลึกบนพื้นผิวดวงจันทร์ การดูดซับน้ำแข็งวงดนตรีจะแข็งแกร่งกว่าเล็กน้อยใน

Titania ซีกโลกชั้นนำมากกว่าซีกโลกที่ตามหลัง

ซีกโลก นี่คือสิ่งที่ตรงข้ามกับสิ่งที่เป็น

ลายเซ็น สาเหตุของความไม่สมดุลนี้ก็คือ

สังเกตที่โอเบอรอน ซึ่งซีกโลกที่ตามหลังมีน้ำแข็งที่แข็งกว่าซึ่งไม่ทราบแน่ชัด แต่น่าจะเกี่ยวข้องกับการถล่มของอนุภาคมีประจุจากแมกนีโตสเฟียร์ของดาวยูเรนัส ซึ่งมีแรงกว่าในซีกโลกที่ตามหลัง (เนื่องมาจากการหมุนร่วมของพลาสมา) มีเทนที่สลายตัวเป็นพลังงานซึ่งติดอยู่ในน้ำแข็งอนุภาคมีแนวโน้มที่จะพ่นน้ำแข็งออกมาคลัทเรตให้ความชุ่มชื้นและทำให้สารอินทรีย์อื่นเข้มขึ้นทิ้งคราบตกค้างที่อุดมไปด้วยคาร์บอนและสีเข้มไว้.

ยกเว้นน้ำ สารประกอบอื่นมีเพียง

ระบุบนพื้นผิวของไททาเนียโดยอินฟราเรดสเปกโตรสโคปีคือคาร์บอนไดออกไซด์ ซึ่งเน้นไปที่การตามหลังเป็นหลักซีกโลก แหล่งกำเนิดของคาร์บอน

ไดออกไซด์ยังไม่ชัดเจนนัก อาจเป็นเพราะ

ผลิตจากคาร์บอเนตในท้องถิ่นหรือ

สารอินทรีย์ภายใต้อิทธิพลของรังสีอัลตราไวโอเลตจากดวงอาทิตย์หรือพลังงาน

อนุภาคที่มีประจุมาจากแมกนีโตสเฟียร์ของดาวยูเรนัส อันหลัง กระบวนการนี้จะอธิบายความไม่สมดุลในการกระจายตัวเพราะว่าต่อท้าย

ซีกโลกจะต้องเผชิญกับความเข้มข้นมากขึ้น

อิทธิพลของแมกนีโตสเฟียร์มากกว่าตัวนำ

ซีกโลก แหล่งที่เป็นไปได้อีกแหล่งหนึ่งคือ

การปล่อยก๊าซ CO2 ดั้งเดิมที่กักเก็บไว้

โดยน้ำแข็งภายในของไททาเนีย การหลบหนี

ของ CO2 จากภายในอาจเกี่ยวข้องกับ

กิจกรรมทางธรณีวิทยาในอดีตบนดวงจันทร์นี้.

ไททาเนียอาจแยกออกเป็นแกนหินที่ล้อมรอบด้วยเนื้อโลกที่เป็นน้ำแข็ง หากเป็นเช่นนั้น รัศมีของแกนโลกซึ่งยาว 520 กิโลเมตร (320 ไมล์) จะเท่ากับประมาณ 66% ของรัศมีดวงจันทร์ และมวลของมันก็อยู่ที่ประมาณ 58% ของมวลดวงจันทร์ ซึ่งสัดส่วนนั้นขึ้นอยู่กับองค์ประกอบของดวงจันทร์ ความดันที่ใจกลางของไททาเนียอยู่ที่ประมาณ 0.58 GPa (5.8 kbar) สถานะปัจจุบันของเนื้อโลกที่เป็นน้ำแข็งนั้นไม่ชัดเจน หากน้ำแข็งมีแอมโมเนียหรือสารป้องกันการแข็งตัวอื่นๆ เพียงพอ ไททาเนียอาจมีมหาสมุทรใต้ผิวดินที่ขอบเขตระหว่างแกนโลกกับเนื้อโลก ความหนาของมหาสมุทรนี้หากมีอยู่จริงจะอยู่ที่ 50 กิโลเมตร (31 ไมล์) และมีอุณหภูมิอยู่ที่ประมาณ 190 K (ใกล้เคียงกับอุณหภูมิยูเทกติกของน้ำและแอมโมเนียที่ 176 K)

อย่างไรก็ตาม โครงสร้างภายในปัจจุบันของไททาเนียขึ้นอยู่กับประวัติความร้อนเป็นหลัก ซึ่งไม่ค่อยมีใครทราบ การศึกษาเมื่อเร็วๆ นี้ชี้ให้เห็นว่าดวงจันทร์ที่ใหญ่ที่สุดของดาวยูเรนัส เช่น ไททาเนีย อาจมีมหาสมุทรใต้พื้นผิวที่ยังทำงานอยู่ ซึ่งขัดแย้งกับทฤษฎีก่อนหน้านี้.

ปริญญาเอก 🇹🇭

ผู้ทำการสำรวจ / บันทึกภาพ

โดย : รัชรินทร์ดา เตชะประสาน🇹🇭

เรียบเรียงบทความ ภาษาไทย

โดย : รัชรินทร์ดา เตชะประสาน🇹🇭

เคลียร์มิลลี่8888🇹🇭

ประเทศไทย 2568🇹🇭

📍พิกัด : เกาะลันตา, กระบี่

ตำบลศาลาด่าน อำเภอเกาะลันตา จังหวัดกระบี่

ประเทศไทย🇹🇭

วันที่ 9 กรกฎาคม พ.ศ 2568,  22 : 24 น.🇹🇭

#StellariumThailand🇹🇭

#PhasesOfTheMoonThailand🇹🇭

#QueenOfTheUniverse👑🇹🇭

#ThailandBrandKingRama10👑🇹🇭

#Klearmilly8888🇹🇭

https://youtube.com/shorts/Nq1fcgg4BWg?si=ZVV9ccJUDYmW1gTp

https://www.facebook.com/share/v/1GFLj4BLKL/?mibextid=oFDknk