Planets : ดาวเคราะห์
🔥Pictures used to accompany the description:
Comparison of the rotation period (sped up 10 000 times, negative values denoting retrograde), flattening and axial tilt of the planets and the Moon.
Planet
This article is about the astronomical object., A planet is a large, rounded astronomical body that is generally required to be in orbit around a star, stellar remnant, or brown dwarf, and is not one Itself. The Solar System has eight planets by the most restrictive definition of the term: The terrestrial planets Mercury, Venus, Earth, and Mars, and the giant planets Jupiter, Saturn, Uranus, and Neptune. The best available theory of planet formation is the nebular hypothesis, which posits that an interstellar cloud collapses out of a nebula to create a young protostar orbited by a protoplanetary disk. Planets grow in this disk by the gradual accumulation of material driven by gravity, a process called accretion.
The word planet comes from the Greek πλανήται (planétal) 'wanderers'. In antiquity, this word referred to the Sun, Moon, and five points of light visible to the naked eye that moved across the background of the stars-namely, Mercury, Venus, Mars, Jupiter, and Saturn. Planets have historically had religious associations: multiple cultures identified celestial bodies with gods, and these connections with mythology and folklore persist in the schemes for naming newly discovered Solar System bodies. Earth itself was recognized as a planet when heliocentrism supplanted geocentrism during the 16th and 17th centuries.
With the development of the telescope, the meaning of planet broadened to include objects only visible with assistance: the moons of the planets beyond Earth; the ice giants Uranus and Neptune, Ceres and other bodies later recognized to be part of the asteroid belt; and Pluto, later found to be the largest member of the collection of icy bodies known as the Kuiper belt. The discovery of other large objects in the Kulper belt, particularly Eris, spurred debate about how exactly to define a planet. in 2006, the International Astronomical Union (IAU) adopted a definition of a planet in the Solar System, placing the four terrestrial planets and the four giant planets in the planet category, Ceres, Pluto, and Eris are in the category of dwarf planet. Many planetary scientists have nonetheless continued to apply the term planet more broadly, including dwarf planets as well as rounded satellites like the Moon, st
Further advances in astronomy led to the discovery of over 5,900 planets outside the Solar System, termed exoplanets. These often show unusual features that the Solar System planets do not show, such as hot Jupiters-giant planets that orbit close to their parent stars, like 51 Pegasi b-and extremely eccentric orbits, such as HD 20782 b. The discovery of brown dwarfs and planets larger than Jupiter also spurred debate on the definition, regarding where exactly to draw the line between a planet and a star. Multiple exoplanets have been found to orbit in the habitable zones of their stars (where liquid water can potentially exist on a planetary surface), but Earth remains the only planet known to support life. Such a habitable zone is complicated by many factors, such as the atmospheric composition (if there is an atmosphere) of the planet, Mars, for example, has the temperature during the day to form liquid water on its surface on the equator, if only the pressure were higher.
Formation
It is not known with certainty how planets are formed. The prevailing theory is that they coalesce during the collapse of a nebula into a thin disk of gas and dust. A protostar forms at the core, surrounded by a rotating protoplanetary disk. Through accretion (a process of sticky collision) dust particles in the disk steadily accumulate mass to form ever-larger bodies. Local concentrations of mass known as planetesimals form, and these accelerate the accretion process by drawing in additional material by their gravitational attraction. These concentrations become increasingly dense until they collapse inward under gravity to form protoplanets. After a planet reaches a mass somewhat larger than Mars's mass, it begins to accumulate an extended atmosphere, greatly increasing the capture rate of the planetesimals by means of atmospheric drag. Depending on the accretion history of solids and gas, a giant planet, an ice giant, or a terrestrial planet may result, It is thought that the regular satellites of Jupiter, Saturn, and Uranus formed in a similar way: however, Triton was likely captured by Neptune, and Earth's Moonel and Pluto's Charon might have formed in collisions,
When the protostar has grown such that it ignites to form a star, the surviving disk is removed from the inside outward by photoevaporation, the solar wind, Poynting-Robertson drag and other effects, Thereafter there still may be many protoplanets orbiting the star or each other, but over time many will collide, elther to form a larger, combined protoplanet or release material for other protoplanets to absorb. Those objects that have become massive enough will capture most matter in their orbital neighbourhoods to become planets. Protoplanets that have avoided collisions may become natural satellites of planets through a process of gravitational capture, or remain in belts of other objects to become either dwarf planets or small bodies,
The energetic impacts of the smaller planetesimals (As well as radioactive decay) will heat up the growing planet, causing it to at least partially melt. The interior of the planet begins to differentiate by density, with higher density materials sinking toward the core, Smaller terrestrial planets lose most of their atmospheres because of this accretion, but the lost gases can be replaced by outgassing from the mantle and from the subsequent impact of comets (Smaller planets will lose any atmosphere they gain through various escape mechanisms). With the discovery and observation of planetary systems around stars other than the Sun, It is becoming possible to elaborate, revise or even replace this account. The level of metallicity-an astronomical term describing the abundance of chemical elements with an atomic number greater than 2 (hellum)-appears to determine the likelihood that a star will have planets, Hence, a metal-rich population I star is more likely to have a substantial planetary system than a metal-poor, population II star.
Planets in the Solar System
According to the IAU definition, there are eight planets in the Solar System, which are (in increasing distance from the Sun) Mercury, Venus, Earth, Mars, Jupiter, Saturn, Uranus, and Neptune. Jupiter is the largest, at Earth masses, whereas Mercury is the smallest, at 0.055 Earth masses
The planets of the Solar System can be divided into categories based on their composition. Terrestrials are similar to Earth, with bodies largely composed of rock and metal: Mercury, Venus, Earth, and Mars. Earth is the largest terrestrial planet. Giant planets are significantly more massive than the terrestrials: Jupiter, Saturn, Uranus, and Neptune. They differ from the terrestrial planets In composition. The gas glants, Jupiter and Saturn, are primarily composed of hydrogen and hellum and are the most massive planets in the Solar System. Saturn is one third as massive as Jupiter, at Earth masses. The ice giants, Uranus and Neptune, are primarily composed of low-boiling-point materials such as water, methane, and ammonia, with thick atmospheres of hydrogen and helium. They have a significantly lower mass than the gas giants (only 14 and 17 Earth masses.
Dwarf planets are gravitationally rounded, but have not cleared their orbits of other bodies. In increasing order of average distance from the Sun, the ones generally agreed among astronomers are Ceres, Orcus, Pluto, Haumea, Quaoar, Makemake, Gonggong, Eris, and Sedna. Ceres is the largest object in the asteroid belt, located between the orbits of Mars and Jupiter. The other eight all orbit beyond Neptune. Orcus, Pluto, Haumea, Quaoar, and Makemake orbit in the Kuiper belt, which is a second belt of small Solar System bodies beyond the orbit of Neptune. Gonggong and Eris orbit in the scattered disc, which is somewhat further out and, unlike the Kuiper belt, is unstable towards interactions with Neptune. Sedna is the largest known detached object, a population that never comes close enough to the Sun to interact with any of the classical planets; the origins of their orbits are still being debated. All nine are similar to terrestrial planets in having a solid surface, but they are made of ice and rock rather than rock and metal. Moreover, all of them are smaller than Mercury, with Pluto being the largest known dwarf planet and Eris being the most massive.
There are at least nineteen planetary-mass moons or satellite planets—moons large enough to take on ellipsoidal shapes:
- One satellite of Earth: the Moon
- Four satellites of -Jupiter: Io, Europa, Ganymede, and Callisto
-Seven satellites of -Saturn: Mimas, Enceladus, Tethys, Dione, Rhea, Titan, and Iapetus
- Five satellites of Uranus: Miranda, Ariel, Umbriel, Titania, and Oberon
- One satellite of Neptune: Triton
- One satellite of Pluto: Charon.
The Moon, Io, and Europa have compositions similar to the terrestrial planets; the others are made of ice and rock like the dwarf planets, with Tethys being made of almost pure ice. Europa is often considered an icy planet, though, because its surface ice layer makes it difficult to study its interior. Ganymede and Titan are larger than Mercury by radius, and Callisto almost equals it, but all three are much less massive. Mimas is the smallest object generally agreed to be a geophysical planet, at about six millionths of Earth's mass, though there are many larger bodies that may not be geophysical planets (e.g. Salacia).
Exoplanets
An exoplanet is a planet outside the Solar System. As of 26 February 2026, there are 6,256 confirmed exoplanets in 4,664 planetary systems, with 1,050 systems having more than one planet 13 Known exoplanets range in size from gas glants about twice as large as Jupiter down to just over the size of the Moon. Analysis of gravitational microlensing data suggests a minimum average of 1.6 bound planets for every star in the Milky Way.
In early 1992, radio astronomers Aleksander Wolszczan and Dale Frail announced the discovery of two planets orbiting the pulsar PSR 1257+12. This discovery was confirmed and is generally considered to be the first definitive detection of exoplanets. Researchers suspect they formed from a disk remnant left over from the supernova that produced the pulsar. The first confirmed discovery of an exoplanet orbiting an ordinary main-sequence star occurred on 6 October 1995, when Michel Mayor and Didier Queloz of the University of Geneva announced the detection of 51 Pegasi b, an exoplanet around 51 Pegasi, From then until the Kepler space telescope mission, most of the known exoplanets were gas giants comparable in mass to Jupite or larger as they were more easily detected. The catalog of Kepler candidate planets consists mostly of planets the size of Neptur and smaller, down to smaller than Mercury.
In 2011, the Kepler space telescope team reported the discovery of the first Earth-sized exoplanets orbiting a Sun-like star, Kepler-20e and Kepler-20f, Since that time, more than 100 planets have been identified that are approximately the same size as Earth, 20 of which orbit in the habitable zone of their star-the range of orbits where a terrestrial planet could sustain liquid water on Its surface, given enough atmospheric pressure. One in five Sun-like stars is thought to have an Earth-sized planet in its habitable zone, which suggests that the nearest would be expected to be within 12 light-years distance from Earth. The frequency of occurrence of such terrestrial planets is one of the variables in the Drake equation, which estimates the number of intelligent, communicating civilizations that exist in the Milky Way.
There are types of planets that do not exist in the Solar System: super-Earths and mini-Neptunes, which have masses between that of Earth and Neptune. Objects less than about twice the mass of Earth are expected to be rocky like Earth; beyond that, they become a mixture of volatiles and gas like Neptune, The planet Gliese 581c, with a mass 5.5-10.4 times the mass of Earth, attracted attention upon its discovery for potentially being in the habitable zone, though later studies concluded that it is actually too close to its star to be habitable. Planets more massive than Jupiter are also known, extending seamlessly into the realm of brown dwarfs.
Exoplanets have been found that are much closer to their parent star than any planet in the Solar System is to the Sun. Mercury, the closest planet to the Sun at 0.4 AU, takes 88 days for an orbit, but ultra-short period planets can orbit in less than a day. The Kepler-11 system has five of its planets in shorter orbits than Mercury's, all of them much more massive than Mercury. There are hot Jupiters, such as 51 Pegasi b, that orbit very close to their star and may evaporate to become chthonian planets, which are the leftover cores. There are also exoplanets that are much farther from their star. Neptune is 30 AU from the Sun and takes 165 years to orbit, but there are exoplanets that are thousands of AU from their star and take more than a million years to orbit (e.g. COCONUTS-2b)
Attributes
Although each planet has unique physical characteristics, a number of broad commonalities do exist among them. Some of these characteristics, such as rings or natural satellites, have only as yet been observed in planets in the Solar System, whereas others are commonly observed in exoplanets.
Dynamic characteristics
In the Solar System, all the planets orbit the Sun in the same direction as the Sun rotates; counter-clockwise as seen from above the Sun's north pole. At least one exoplanet, WASP-17b, has been found to orbit in the opposite direction to its star's rotation. The period of one revolution of a planet's orbit is known as its sidereal period or year, A planet's year depends on its distance from its star, the farther a planet is from its star, the longer the distance it must travel and the slower its speed, since it is less affected by its star's gravity,
No planet's orbit is perfectly circular, and hence the distance of each from the host star varies over the course of its year. The closest approach to its star is called its periastron, or perihelion in the Solar System, whereas its farthest separation from the star is called its apastron (aphelion). As a planet approaches periastron, its speed increases as it trades gravitational potential energy for kinetic energy, just as a falling object on Earth accelerates as it falls. As the planet nears apastron, its speed decreases, just as an object thrown upwards on Earth slows down as it reaches the apex of its trajectory.
Each planet's orbit is delineated by a set of elements :
The eccentricity of an orbit describes the elongation of a planet's elliptical (oval) orbit. Planets with low eccentricities have more circular orbits, whereas planets with high eccentricities have more elliptical orbits. The planets and large moons in the Solar Systern have relatively low eccentricities, and thus nearly circular orbits. The comets and many Kuiper belt objects, as well as several exoplanets, have very high eccentricities, and thus exceedingly elliptical orbits,
The semi major axis gives the size of the orbit. It is the distance from the midpoint to the longest diameter of its elliptical orbit. This distance is not the same as its apastron, because no planet's orbit has its star at its exact centre.
The inclination of a planet tells how far above or below an established reference plane its orbit is tilted. In the Solar System, the reference plane is the plane of Earth's orbit, called the ecliptic. For exoplanets, the plane, known as the sky plane or plane of the sky, is the plane perpendicular to the observer's line of sight from Earth. The orbits of the eight major planets of the Solar System all lie very close to the ecliptic; however, some smaller objects like Pallas, Pluto, and Eris orbit at far more extreme angles to it, as do comets, The large moons are generally not very inclined to their parent planets' equators, but Earth's Moon, Saturn's lapetus, and Neptune's Triton are exceptions. Triton is unique among the large moons in that it orbits retrograde, i.e. in the direction opposite to its parent planet's rotation
The points at which a planet crosses above and below its reference plane are called its ascending and descending nodes.
The longitude of the ascending node is the angle between the reference plane's 0 longitude and the planet's ascending node. The argument of periapsis (or perihelion in the Solar System) is the angle between a planet's ascending node and its closest approach to its star.
Doctorate Degree (Ph.D) 🇹🇭 /อำเภอเกาะลันตา
Surveyor / Recorder
By: Ratcharinda Teachaprasarn 🇹🇭
Location: Koh Lanta Island/เกาะลันตา
Saladan Subdistrict, Koh Lanta District, Krabi
Province, Thailand 🇹🇭
Compiled articles in English Thai 🇹🇭
By: Ratcharinda Teachaprasarn 🇹🇭
Klearmilly 8888 🇹🇭
Thailand 2026 🇹🇭
April 24, 2026, 00 : 19 a.m 🇹🇭
---------------+++
🔥ภาพที่ใช้ประกอบคำอธิบาย :
การเปรียบเทียบคาบการหมุน (เร่งความเร็วขึ้น 10,000 เท่า ค่าลบหมายถึงการหมุนย้อนกลับ) ความแบน และการเอียงของแกนหมุนของดาวเคราะห์และดวงจันทร์.
ดาวเคราะห์ (Planet)
บทความนี้เกี่ยวกับวัตถุทางดาราศาสตร์ ดาวเคราะห์คือวัตถุทางดาราศาสตร์ขนาดใหญ่ รูปร่างกลม ซึ่งโดยทั่วไปแล้วจะต้องโคจรรอบดาวฤกษ์ ซากดาวฤกษ์ หรือดาวแคระน้ำตาล และไม่ใช่ดาวฤกษ์ด้วยตัวมันเอง ระบบสุริยะมีดาวเคราะห์แปดดวงตามความหมายที่เข้มงวดที่สุด ได้แก่ ดาวเคราะห์ภาคพื้นดิน ได้แก่ ดาวพุธ ดาวศุกร์ โลก และดาวอังคาร และดาวเคราะห์ยักษ์ ได้แก่ ดาวพฤหัสบดี ดาวเสาร์ ดาวยูเรนัส และดาวเนปจูน ทฤษฎีการก่อตัวของดาวเคราะห์ที่ดีที่สุดที่มีอยู่คือสมมติฐานเนบิวลา ซึ่งกล่าวว่าเมฆระหว่างดาวฤกษ์ยุบตัวลงจากเนบิวลาเพื่อสร้างดาวฤกษ์แรกเริ่มอายุน้อยที่โคจรรอบจานดาวเคราะห์แรกเริ่ม ดาวเคราะห์เติบโตในจานนี้โดยการสะสมของสสารอย่างค่อยเป็นค่อยไปซึ่งขับเคลื่อนโดยแรงโน้มถ่วง กระบวนการนี้เรียกว่าการสะสมมวล.
คำว่าดาวเคราะห์มาจากภาษากรีก πλανήται (planétal) ซึ่งแปลว่า 'ผู้พเนจร' ในสมัยโบราณ คำนี้หมายถึงดวงอาทิตย์ ดวงจันทร์ และจุดแสงห้าจุดที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่าซึ่งเคลื่อนที่ผ่านฉากหลังของดวงดาว ได้แก่ ดาวพุธ ดาวศุกร์ ดาวอังคาร ดาวพฤหัสบดี และดาวเสาร์ ดาวเคราะห์มีความเกี่ยวข้องกับศาสนามาโดยตลอด หลายวัฒนธรรมระบุว่าเทห์ฟากฟ้าคือเทพเจ้า และความเชื่อมโยงกับตำนานและนิทานพื้นบ้านเหล่านี้ยังคงมีอยู่ในการตั้งชื่อเท ห์ฟากฟ้าที่ค้นพบใหม่ในระบบสุริยะ
โลกได้รับการยอมรับว่าเป็นดาวเคราะห์เมื่อทฤษฎีระบบสุริยะเป็นศูนย์กลางของดวงอาทิตย์เข้ามาแทนที่ทฤษฎีระบบสุริยะเป็นศูนย์กลางของโลกในช่วงศตวรรษที่ 16 และ 17 ด้วยการพัฒนาของกล้องโทรทรรศน์ ความหมายของดาวเคราะห์จึงขยายวงกว้างขึ้นเพื่อรวมถึงวัตถุที่มองเห็นได้ด้วยความช่วยเหลือเท่านั้น เช่น ดวงจันทร์ของดาวเคราะห์นอกโลก ดาวเคราะห์ยักษ์น้ำแข็งยูเรนัสและเนปจูน เซเรสและวัตถุอื่นๆ ที่ต่อมาได้รับการยอมรับว่าเป็นส่วนหนึ่งของแถบดาวเคราะห์น้อย และพลูโต ซึ่งต่อมาพบว่าเป็นสมาชิกที่ใหญ่ที่สุดในกลุ่มวัตถุน้ำแข็งที่รู้จักกันในชื่อแถบไคเปอร์ การค้นพบวัตถุขนาดใหญ่อื่นๆ ในแถบไคเปอร์ โดยเฉพาะอย่างยิ่งอีริส กระตุ้นให้เกิดการถกเถียงเกี่ยวกับวิธีการกำหนดนิยามของดาวเคราะห์อย่างแน่ชัด ในปี 2549 สหพันธ์ดาราศาสตร์สากล (IAU) ได้นำนิยามของดาวเคราะห์ในระบบสุริยะมาใช้ โดยจัดให้ดาวเคราะห์ภาคพื้นดินสี่ดวงและดาวเคราะห์ยักษ์สี่ดวงอยู่ในประเภทดาวเคราะห์ ส่วนเซเรส พลูโต และอีริสอยู่ในประเภทดาวเคราะห์แคระ อย่างไรก็ตาม นักวิทยาศาสตร์ด้านดาวเคราะห์หลายคนยังคงใช้คำว่าดาวเคราะห์ในความหมายที่กว้างกว่า โดยรวมถึงดาวเคราะห์แคระและดาวบริวารทรงกลม เช่น ดวงจันทร์ด้วย.
ความก้าวหน้าทางดาราศาสตร์นำไปสู่การค้นพบดาวเคราะห์นอกระบบสุริยะมากกว่า 5,900 ดวง ซึ่งเรียกว่าดาวเคราะห์นอกระบบ (exoplanets) ดาวเคราะห์เหล่านี้มักแสดงลักษณะที่ผิดปกติซึ่งดาวเคราะห์ในระบบสุริยะไม่มี เช่น ดาวพฤหัสบดีร้อน (hot jupiters) ซึ่งเป็นดาวเคราะห์ยักษ์ที่โคจรใกล้ดาวฤกษ์แม่ของมัน เช่น 51 Pegasi b และวงโคจรที่ผิดปกติอย่างมาก เช่น HD 20782 b การค้นพบดาวแคระน้ำตาลและดาวเคราะห์ที่ใหญ่กว่าดาวพฤหัสบดียังกระตุ้นให้เกิดการถกเถียงเกี่ยวกับนิยาม ว่าควรจะลากเส้นแบ่งระหว่างดาวเคราะห์กับดาวฤกษ์ที่ใดกันแน่ ดาวเคราะห์นอกระบบหลายดวงถูกพบว่าโคจรอยู่ในเขตที่สิ่งมีชีวิตสามารถอาศัยอยู่ได้รอบดาวฤกษ์ของพวกมัน (ซึ่งอาจมีน้ำในสถานะของเหลวอยู่บนพื้นผิวของดาวเคราะห์ได้) แต่โลกยังคงเป็นดาวเคราะห์เพียงดวงเดียวที่ทราบว่ามีสิ่งมีชีวิตอาศัยอยู่ เขตที่สิ่งมีชีวิตสามารถอาศัยอยู่ได้นั้นมีความซับซ้อนเนื่องจากหลายปัจจัย เช่น องค์ประกอบของชั้นบรรยากาศ (ถ้ามีชั้นบรรยากาศ) ของดาวเคราะห์ ตัวอย่างเช่น ดาวอังคารมีอุณหภูมิในเวลากลางวันที่สามารถก่อตัวเป็นของเหลวได้น้ำบนผิวน้ำบริเวณเส้นศูนย์สูตร ถ้าเพียงแต่แรงกดดันก็สูงขึ้น.
การก่อตัว (Formation)
ยังไม่มีใครทราบแน่ชัดว่าดาวเคราะห์ก่อตัวขึ้นได้อย่างไร ทฤษฎีที่แพร่หลายคือ ดาวเคราะห์รวมตัวกันในระหว่างการยุบตัวของเนบิวลา กลายเป็นแผ่นดิสก์บางๆ ที่ประกอบด้วยก๊าซและฝุ่น ดาวฤกษ์แรกเริ่มก่อตัวขึ้นที่แกนกลาง ล้อมรอบด้วยแผ่นดิสก์ดาวเคราะห์แรกเริ่มที่หมุนอยู่ ผ่านกระบวนการสะสมมวล (กระบวนการชนกันแบบเหนียวแน่น) อนุภาคฝุ่นในแผ่นดิสก์จะสะสมมวลอย่างต่อเนื่องเพื่อก่อตัวเป็นวัตถุที่มีขนาดใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ การรวมตัวของมวลในบริเวณนั้นเรียกว่าดาวเคราะห์น้อย และดาวเคราะห์น้อยเหล่านี้จะเร่งกระบวนการสะสมมวลโดยดึงดูดวัสดุเพิ่มเติมเข้ามาด้วยแรงดึงดูดของพวกมัน การรวมตัวเหล่านี้จะมีความหนาแน่นมากขึ้นเรื่อยๆ จนกระทั่งยุบตัวเข้าด้านในภายใต้แรงโน้มถ่วงเพื่อก่อตัวเป็นดาวเคราะห์แรกเริ่ม เมื่อดาวเคราะห์มีมวลมากกว่าดาวอังคารเล็กน้อย มันจะเริ่มสะสมชั้นบรรยากาศที่ขยายตัว ทำให้เพิ่มอัตราการดึงดูดดาวเคราะห์น้อยด้วยแรงต้านของชั้นบรรยากาศอย่างมาก ขึ้นอยู่กับประวัติการสะสมของของแข็งและก๊าซ อาจส่งผลให้เกิดดาวเคราะห์ยักษ์ ดาวเคราะห์น้ำแข็งยักษ์ หรือดาวเคราะห์ภาคพื้นดินได้ เชื่อกันว่าดาวบริวารปกติของดาวพฤหัสบดี ดาวเสาร์ และดาวยูเรนัส ก่อตัวขึ้นในลักษณะเดียวกัน อย่างไรก็ตาม ไทรทันน่าจะถูกดาวเนปจูนดึงดูด และดวงจันทร์ของโลกและแครอนของดาวพลูโตอาจก่อตัวขึ้นจากการชนกัน เมื่อดาวฤกษ์แรกเริ่มเติบโตจนจุดประกายกลายเป็นดาวฤกษ์ จานที่เหลืออยู่จะถูกกำจัดออกจากด้านในสู่ด้านนอกโดยการระเหยด้วยแสง ลมสุริยะ แรงต้านของพอยน์ติง-โรเบิร์ตสัน และผลกระทบอื่นๆ หลังจากนั้นก็อาจยังมีอีกมากมาย ดาวเคราะห์ก่อนกำเนิดที่โคจรรอบดาวฤกษ์หรือโคจรรอบกันเอง
แต่เมื่อเวลาผ่านไป ดาวเคราะห์แรกเริ่มจำนวนมากจะชนกัน ไม่ว่าจะเพื่อก่อตัวเป็นดาวเคราะห์แรกเริ่มขนาดใหญ่ขึ้น หรือปล่อยสสารออกมาให้ดาวเคราะห์แรกเริ่มอื่นๆ ดูดซับ วัตถุเหล่านั้นที่กลายเป็นมวลมากพอจะดึงดูดสสารส่วนใหญ่ในบริเวณวงโคจรของมันเพื่อกลายเป็นดาวเคราะห์ ดาวเคราะห์แรกเริ่มที่หลีกเลี่ยงการชนกันอาจกลายเป็นดาวบริวารตามธรรมชาติของดาวเคราะห์ผ่านกระบวนการดึงดูดด้วยแรงโน้มถ่วง หรือยังคงอยู่ในแถบของวัตถุอื่นๆ เพื่อกลายเป็นดาวเคราะห์แคระหรือวัตถุขนาดเล็ก.
ผลกระทบด้านพลังงานของสิ่งเล็ก ๆ
ดาวเคราะห์น้อย (รวมถึงวัตถุกัมมันตรังสี)
การสลายตัวจะทำให้ดาวเคราะห์ที่กำลังเติบโตมีอุณหภูมิสูงขึ้น ส่งผลให้ดาวเคราะห์ละลายอย่างน้อยบางส่วน ภายในของดาวเคราะห์เริ่มมีการแบ่งแยกตามความหนาแน่น โดยวัสดุที่มีความหนาแน่นสูงกว่าจะจมลงสู่แกนกลาง ดาวเคราะห์หินขนาดเล็กจะสูญเสียชั้นบรรยากาศส่วนใหญ่ไปเนื่องจากการสะสมตัวนี้ แต่ก๊าซที่สูญเสียไปสามารถถูกแทนที่ได้ด้วยการระเหยจากชั้นแมนเทิลและจากการชนของดาวหางในภายหลัง (ดาวเคราะห์ขนาดเล็กจะสูญเสียชั้นบรรยากาศที่ได้รับมาจากการหลุดรอดในรูปแบบต่างๆ) ด้วยการค้นพบและการสังเกตระบบดาวเคราะห์รอบดาวฤกษ์ดวงอื่นที่ไม่ใช่ดวงอาทิตย์ ทำให้สามารถขยายความ แก้ไข หรือแม้แต่แทนที่คำอธิบายนี้ได้ ระดับของความเป็นโลหะ - ศัพท์ทางดาราศาสตร์ที่อธิบายถึง...ความอุดมสมบูรณ์ขององค์ประกอบทางเคมีด้วยเลขอะตอมมากกว่า 2 (เฮลลัม) ดูเหมือนจะเป็นตัวกำหนดโอกาสที่ดาวฤกษ์จะมีดาวเคราะห์ ดังนั้น ดาวฤกษ์ประเภท I ที่มีโลหะมากจึงมีแนวโน้มที่จะมีระบบดาวเคราะห์ขนาดใหญ่มากกว่าดาวฤกษ์ประเภท II ที่มีโลหะน้อย.
ดาวเคราะห์ในระบบสุริยะ
(Planets in the Solar System)
ตามคำจำกัดความของ IAU ระบบสุริยะมีดาวเคราะห์แปดดวง ซึ่งเรียงจากระยะห่างจากดวงอาทิตย์น้อยที่สุดไปมากที่สุด ได้แก่ ดาวพุธ ดาวศุกร์ โลก ดาวอังคาร ดาวพฤหัสบดี ดาวเสาร์ ดาวยูเรนัส และดาวเนปจูน ดาวพฤหัสบดีเป็นดาวเคราะห์ที่ใหญ่ที่สุด มีมวลเท่ากับโลก ในขณะที่ดาวพุธเป็นดาวเคราะห์ที่เล็กที่สุด มีมวล 0.055 เท่าของมวลโลก.
ดาวเคราะห์ในระบบสุริยะสามารถแบ่งออกเป็นประเภทตามองค์ประกอบของมันได้ ดาวเคราะห์ภาคพื้นดินมีลักษณะคล้ายโลก โดยมีองค์ประกอบหลักเป็นหินและโลหะ ได้แก่ ดาวพุธ ดาวศุกร์ โลก และดาวอังคาร
โลก เป็นดาวเคราะห์หินที่ใหญ่ที่สุด ดาวเคราะห์ยักษ์มีมวลมากกว่าดาวเคราะห์หินอย่างมาก ได้แก่ ดาวพฤหัสบดี ดาวเสาร์ ดาวยูเรนัส และดาวเนปจูน พวกมันแต กต่างจากดาวเคราะห์หินในด้านองค์ประกอบ ดาวเคราะห์แก๊สยักษ์อย่างดาวพฤหัสบดีและดาวเสาร์ประกอบด้วยไฮโดรเจนและฮีเลียมเป็นหลัก และเป็นดาวเคราะห์ที่มีมวลมากที่สุดในระบบสุริยะ ดาวเสาร์มีมวลหนึ่งในสามของดาวพฤหัสบดี มีมวลเท่ากับมวลของโลก ดาวเคราะห์น้ำแข็งยักษ์อย่างดาวยูเรนัสและดาวเนปจูนประกอบด้วยสารที่มีจุดเดือดต่ำเป็นหลัก เช่น น้ำ มีเทน และแอมโมเนีย โดยมีชั้นบรรยากาศหนาแน่นของไฮโดรเจนและฮีเลียม พวกมันมีมวลน้อยกว่าดาวเคราะห์แก๊สยักษ์อย่างมาก (เพียง 14 และ 17 เท่าของมวลโลก)
ดาวเคราะห์แคระมีรูปร่างกลมเนื่องจากแรงโน้มถ่วง
แต่ยังไม่ได้กำจัดวัตถุอื่นออกจากวงโคจรของพวกมัน โดยทั่วไปแล้ว ดาวเคราะห์น้อยเหล่านี้เรียงลำดับตามระยะห่างเฉลี่ยจากดวงอาทิตย์จากน้อยไปมาก
ดาวเคราะห์น้อยที่นักดาราศาสตร์เห็นพ้องกัน ได้แก่ เซเรส ออร์คัส พลูโต เฮาเมีย ควออาร์ มาเคมาเค กงกง อีริส และเซดนา เซเรสเป็นวัตถุที่ใหญ่ที่สุดในแถบดาวเคราะห์น้อย ตั้งอยู่ระหว่างวงโคจรของดาวอังคารและดาวพฤหัสบดี ส่วนอีกแปดดวงโคจรอยู่ไกลออกไปจากดาวเนปจูน ออร์คัส พลูโต เฮาเมีย ควออาร์ และมาเคมาเค โคจรอยู่ในแถบไคเปอร์ ซึ่งเป็นแถบวัตถุขนาดเล็กในระบบสุริยะอีกแถบหนึ่งที่อยู่ไกลออกไปจากวงโคจรของดาวเนปจูน กงกงและอีริสโคจรอยู่ในจานกระจาย ซึ่งอยู่ไกลออกไปอีกเล็กน้อย และแตกต่างจากแถบไคเปอร์ตรงที่ไม่เสถียรต่อการปฏิสัมพันธ์กับดาวเนปจูน เซดนาเป็นวัตถุแยกเดี่ยวที่ใหญ่ที่สุดเท่าที่รู้จัก ซึ่งเป็นกลุ่มวัตถุที่ไม่เคยเข้าใกล้ดวงอาทิตย์มากพอที่จะมีปฏิสัมพันธ์กับดาวเคราะห์คลาสสิกดวงใดเลย ต้นกำเนิดของวงโคจรของพวกมันยังคงเป็นที่ถกเถียงกันอยู่ ดาวเคราะห์น้อยทั้งเก้าดวงนี้คล้ายกับดาวเคราะห์ภาคพื้นดินตรงที่มีพื้นผิวแข็ง แต่พวกมันประกอบด้วยน้ำแข็งและหินแทนที่จะเป็นหินและโลหะ ยิ่งไปกว่านั้น พวกมันทั้งหมดมีขนาดเล็กกว่าดาวพุธ โดยพลูโตเป็นดาวเคราะห์แคระที่ใหญ่ที่สุดเท่าที่รู้จัก และอีริสเป็นดาวเคราะห์แคระที่มีมวลมากที่สุด.
มีดวงจันทร์ หรือดาวบริวารของดาวเคราะห์อย่างน้อยสิบเก้าดวงที่มีมวลเท่าดาวเคราะห์ และมีขนาดใหญ่พอที่จะมีรูปร่างเป็นทรงรี ได้แก่: - ดาวบริวารดวงหนึ่งของโลก: ดวงจันทร์ -
- ดาวเทียมสี่ดวงของ
-ดาวพฤหัสบดี: ไอโอ ยูโรปา แกนีมีด และคาลิสโต
- ดาวเทียมเจ็ดดวงของ
- ดาวเสาร์: มิมาส, เอนเซลาดัส, เททิส, ไดโอนี, ราห์
ea, Titan และ lapetus
- ดาวเทียมห้าดวงของ
- ดาวยูเรนัส: มิแรนดา, แอเรียล, อัมเบรียล, ไททาเนีย,และโอเบรอน
- ไทรทัน หนึ่งในดาวบริวารของดาวเนปจูน
- คารอน เป็นดาวบริวารดวงหนึ่งของพลูโต
ดวงจันทร์ โล และยูโรปา
(The moon, Lo, and Europe)
องค์ประกอบของดาวเคราะห์เหล่านี้คล้ายกับดาวเคราะห์ภาคพื้นดิน ส่วนดาวเคราะห์ดวงอื่นๆ ประกอบด้วยน้ำแข็งและหินเหมือนดาวเคราะห์แคระ โดยเททิสประกอบด้วยน้ำแข็งเกือบทั้งหม ด ยูโรปามักถูกพิจารณาว่าเป็นดาวเคราะห์น้ำแข็ง เนื่องจากชั้นน้ำแข็งบนพื้นผิวทำให้ยากต่อการศึกษาภายใน แกนีมีดและไททันมีรัศมีใหญ่กว่าดาวพุธ และคาลิสโตมีขนาดเกือบเท่ากัน แต่ทั้งสามดวงมีมวลน้อยกว่ามาก มิมาสเป็นวัตถุที่เล็กที่สุดที่โดยทั่วไปยอมรับว่าเป็นดาวเคราะห์ทางธรณีฟิสิกส์ มีมวลประมาณหกในล้านส่วนของมวลโลก แม้ว่าจะมีวัตถุขนาดใหญ่กว่าอีกมากมายที่อาจไม่ใช่ดาวเคราะห์ทางธรณีฟิสิกส์ (เช่น ซาลาเซีย)
ดาวเคราะห์นอกระบบ
(Exoplanets)
ดาวเคราะห์นอกระบบสุริยะ คือดาวเคราะห์ที่อยู่นอกระบบสุริยะ ณ วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2026 มีดาวเคราะห์นอกระบบสุริยะที่ได้รับการยืนยันแล้ว 6,256 ดวง ในระบบดาวเคราะห์ 4,664 ระบบ โดยมี 1,050 ระบบที่มีดาวเคราะห์มากกว่าหนึ่งดวง ดาวเคราะห์นอกระบบสุริยะที่รู้จักมีขนาดตั้งแต่กาแล็กซีก๊าซขนาดใหญ่ประมาณสองเท่าของดาวพฤหัสบดี ไปจนถึงขนาดใหญ่กว่าดวงจันทร์เล็กน้อย การวิเคราะห์ข้อมูลไมโครเลนส์ความโน้มถ่วงชี้ให้เห็นว่าโดยเฉลี่ยแล้วจะมีดาวเคราะห์โคจรรอบดาวฤกษ์อย่างน้อย 1.6 ดวงต่อดาวฤกษ์ทุกดวงในกาแล็กซีทางช้างเผือก
ในช่วงต้นปี 1992 นักดาราศาสตร์วิทยุ อเล็กซานเดอร์ วอลสซ์ซาน และเดล เฟรล ประกาศการค้นพบดาวเคราะห์สองดวงที่โคจรรอบพัลซาร์ PSR 1257+12 การค้นพบนี้ได้รับการยืนยันและโดยทั่วไปถือเป็นการตรวจพบดาวเคราะห์นอกระบบสุริยะครั้งแรกอย่างแน่ชัด นักวิจัยสันนิษฐานว่าดาวเคราะห์เหล่านี้ก่อตัวขึ้นจากเศษซากจานที่เหลือจากการระเบิดซูเปอร์โนวาที่ก่อให้เกิดพัลซาร์
การค้นพบดาวเคราะห์นอกระบบที่โคจรรอบดาวฤกษ์หลักทั่วไปครั้งแรกที่ได้รับการยืนยันเกิดขึ้นเมื่อวันที่ 6 ตุลาคม 1995 เมื่อมิเชล เมเยอร์และดิดิเยร์ เควโลซ์จ ากมหาวิทยาลัยเจนีวาประกาศการตรวจพบ 51 เพกาซี บี ซึ่งเป็นดาวเคราะห์นอกระบบที่โคจรรอบ 51 เพกาซี นับจากนั้นจนถึงภารกิจกล้องโทรทรรศน์อวกาศเคปเลอร์ ดาวเคราะห์นอกระบบที่รู้จักส่วนใหญ่เป็นดาวเคราะห์แก๊สยักษ์ที่มีมวลเทียบเท่ากับดาวพฤหัสบดีหรือใหญ่กว่า เนื่องจากตรวจจับได้ง่ายกว่า แคตตาล็อกของดาวเคราะห์ที่เคปเลอร์คัดเลือกส่วนใหญ่ประกอบด้วยดาวเคราะห์ขนาดเท่าดาวเนปจูนหรือเล็กกว่า ไปจนถึงเล็กกว่าดาวพุธ.
ในปี 2011 ทีมงานกล้องโทรทรรศน์อวกาศเคปเลอร์
มีการรายงานการค้นพบดาวเคราะห์นอกระบบขนาดเท่าโลกดวงแรกที่โคจรรอบดาวฤกษ์คล้ายดวงอาทิตย์ ได้แก่ เคปเลอร์-20e และเคปเลอร์-20f นับตั้งแต่นั้นมา มีการระบุพบดาวเคราะห์มากกว่า 100 ดวงที่มีขนาดใกล้เคียงกับโลก โดย 20 ดวงโคจรอยู่ในเขตที่สิ่งมีชีวิตสามารถอาศัยอยู่ได้รอบดาวฤกษ์ ซึ่งเป็นช่วงวงโคจรที่ดาวเคราะห์คล้ายโลกสามารถคงสภาพน้ำในสถานะของเหลวบนพื้นผิวได้ หากมีความดันบรรยากาศเพียงพอ เชื่อกันว่าดาวฤกษ์คล้ายดวงอาทิตย์ 1 ใน 5 ดวงจะมีดาวเคราะห์ขนาดเท่าโลกอยู่ในเขตที่สิ่งมีชีวิตสามารถอาศัยอยู่ได้ ซึ่งบ่งชี้ว่าดาวเคราะห์ที่อยู่ใกล้ที่สุดน่าจะอยู่ห่างจากโลกไม่เกิน 12 ปีแสง ความถี่ของการเกิดดาวเคราะห์คล้ายโลกดังกล่าวเป็นหนึ่งในตัวแปรในสมการของเดรก ซึ่งใช้ประมาณจำนวนอารยธรรมที่มีสติปัญญาและสามารถสื่อสารกันได้ในกาแล็กซีทางช้างเผือก.
มีดาวเคราะห์บางประเภทที่ไม่มีอยู่จริงในระบบสุริยะ ได้แก่ ซูเปอร์เอิร์ธและมินิเนปจูน ซึ่งมีมวลอยู่ระหว่างมวลของโลกและเนปจูน วัตถุที่มีมวลน้อยกว่าประมาณสองเท่าของโลกคาดว่าจะเป็นดาวเคราะห์หินเหมือนโลก ส่วนวัตถุที่มีมวลมากกว่านั้นจะกลายเป็นส่วนผสมของสารระเหยและก๊าซเหมือนเนปจูน ดาวเคราะห์ Gliese 581c ซึ่งมีมวล 5.5-10.4 เท่าของมวลโลก ได้รับความสนใจเมื่อถูกค้นพบเนื่องจากอาจอยู่ในเขตที่สิ่งมีชีวิตสามารถอาศัยอยู่ได้ แม้ว่าการศึกษาในภายหลังจะสรุปว่ามันอยู่ใกล้ดาวฤกษ์มากเกินไปจนไม่สามารถอยู่อาศัยได้ก็ตาม นอกจากนี้ยังมีดาวเคราะห์ที่มีมวลมากกว่าดาวพฤหัสบดี ซึ่งขยายไปสู่กลุ่มดาวแคระน้ำตาลอย่างราบรื่น.
มีการค้นพบดาวเคราะห์นอกระบบสุริยะที่อยู่ใกล้ดาวฤกษ์แม่ของมันมากกว่าดาวเคราะห์ใดๆ ในระบบสุริยะที่อยู่ใกล้ดวงอาทิตย์ ดาวพุธ ดาวเคราะห์ที่อยู่ใกล้ดวงอาทิตย์ที่สุดที่ระยะ 0.4 หน่วยดาราศาสตร์ ใช้เวลา 88 วันในการโคจรรอบดวงอาทิตย์ แต่ดาวเคราะห์ที่มีคาบการโคจรสั้นมากสามารถโคจรรอบดวงอาทิตย์ได้ในเวลาน้อยกว่าหนึ่งวัน ระบบ Kepler-11 มีดาวเคราะห์ห้าดวงที่โคจรในวงโคจรสั้นกว่าดาวพุธ และดาวเคราะห์เหล่านั้นมีมวลมากกว่าดาวพุธมาก นอกจากนี้ยังมีดาวเคราะห์ประเภทดาวพฤหัสบดีร้อน เช่น 51 Pegasi b ที่โคจรใกล้ดาวฤกษ์มากและอาจระเหยกลายเป็นดาวเคราะห์ใต้พื้นโลก ซึ่งเป็นแกนกลางที่เหลืออยู่ และยังมีดาวเคราะห์นอกระบบสุริยะที่อยู่ไกลจากดาวฤกษ์มาก ดาวเนปจูนอยู่ห่างจากดวงอาทิตย์ 30 หน่วยดาราศาสตร์และใช้เวลา 165 ปีในการโคจรรอบดวงอาทิตย์ แต่ก็มีดาวเคราะห์นอกระบบสุริยะที่อยู่ห่างจากดาวฤกษ์หลายพันหน่วยดาราศาสตร์และใช้เวลามากกว่าหนึ่งล้านปีในการโคจรรอบดวงอาทิตย์ (เช่น COCONUTS-2b)
คุณสมบัติ
(Attributes)
แม้ว่าดาวเคราะห์แต่ละดวงจะมีลักษณะทางกายภาพเฉพาะตัว แต่ก็มีลักษณะร่วมกันอยู่หลายประการ ลักษณะบางอย่าง เช่น วงแหวนหรือดาวบริวารธรรมชาติ เพิ่งได้รับการสังเกตพบเฉพาะในดาวเคราะห์ในระบบสุริยะเท่านั้น ในขณะที่ลักษณะอื่นๆ พบเห็นได้ทั่วไปในดาวเคราะห์นอกระบบสุริยะ.
ลักษณะไดนามิก
(Dynamic characteristics)
ในระบบสุริยะ ดาวเคราะห์ทุกดวงโคจรรอบดวงอาทิตย์ในทิศทางเดียวกับการหมุนของดวงอาทิตย์ คือ ทวนเข็มนาฬิกาเมื่อมองจากเหนือขั้วเหนือของดวงอาทิตย์ อย่างน้อยหนึ่งดาวเคราะห์นอกระบบ คือ WASP-17b ถูกค้นพบว่าโคจรในทิศทางตรงกันข้ามกับการหมุนของดาวฤกษ์ของมัน ระยะเวลาการโคจรหนึ่งรอบของดาวเคราะห์เรียกว่า คาบดาราศาสตร์ หรือ ปีดาราศาสตร์ ปีของดาวเคราะห์ขึ้นอยู่กับระยะห่างจากดาวฤกษ์ ยิ่งดาวเคราะห์อยู่ห่างจากดาวฤกษ์มากเท่าใด ระยะทางที่ต้องเดินทางก็จะยิ่งไกลขึ้น และความเร็วในการโคจรก็จะยิ่งช้าลง เนื่องจากได้รับผลกระทบจากแรงโน้มถ่วงของดาวฤกษ์น้อยลง วงโคจรของดาวเคราะห์ไม่มีวงโคจรเป็นวงกลมสมบูรณ์ ดังนั้นระยะห่างของแต่ละดวงจากดาวฤกษ์จึงเปลี่ยนแปลงไปตลอดทั้งปี จุดที่ดาวเคราะห์เข้าใกล้ดาวฤกษ์มากที่สุดเรียกว่า จุดใกล้ดาวฤกษ์ หรือ จุดใกล้ดวงอาทิตย์ที่สุดในระบบสุริยะ
ในขณะที่ระยะห่างที่ไกลที่สุดจาก
จุดไกลสุดจากดวงอาทิตย์ (Aphelion) ของดาวฤกษ์เรียกว่าจุดใกล้ดวงอาทิตย์ที่สุด (Apastron)
เมื่อดาวเคราะห์เข้าใกล้จุดใกล้ดาวฤกษ์ ความเร็วของมันจะเพิ่มขึ้นเนื่องจากมันเปลี่ยนพลังงานศักย์โน้มถ่วงเป็นพลังงานจลน์ เช่นเดียวกับวัตถุที่ตกลงมาบนโลกซึ่งเร่งความเร็วขึ้นเมื่อตกลงมา เมื่อดาวเคราะห์เข้าใกล้จุดไกลดาวฤกษ์ ความเร็วของมันจะลดลง เช่นเดียวกับวัตถุที่ถูกโยนขึ้นไปบนโลกซึ่งชะลอตัวลงเมื่อถึงจุดสูงสุดของวิถีโคจร.
วงโคจรของดาวเคราะห์แต่ละดวงถูกกำหนดโดยชุดองค์ประกอบดังต่อไปนี้:
ค่าความเยื้องศูนย์กลางของวงโคจรบ่งบอกถึงการยืดออกของวงโคจรวงรี (รูปไข่) ของดาวเคราะห์ ดาวเคราะห์ที่มีค่าความเยื้องศูนย์กลางต่ำจะมีวงโคจรเป็นวงกลมมากกว่า ในขณะที่ดาวเคราะห์ที่มีค่าความเยื้องศูนย์กลางสูงจะมีวงโคจรเป็นวงรีมากกว่า ดาวเคราะห์และดวงจันทร์ขนาดใหญ่ในระบบสุริยะมีค่าความเยื้องศูนย์กลางค่อนข้างต่ำ ดังนั้นวงโคจรจึงเกือบเป็นวงกลม ดาวหางและวัตถุในแถบไคเปอร์จำนวนมาก รวมถึงดาวเคราะห์นอกระบบหลายดวง มีค่าความเยื้องศูนย์กลางสูงมาก ดังนั้นวงโคจรจึงเป็นวงรีอย่างมาก แกนกึ่งเอกแสดงขนาดของวงโคจร ซึ่งเป็นระยะทางจากจุดกึ่งกลางไปยังเส้นผ่านศูนย์กลางที่ยาวที่สุดของวงโคจรวงรี ระยะทางนี้ไม่เหมือนกับระยะอะแพสตรอน (apastron) เพราะไม่มีดาวเคราะห์ดวงใดที่วงโคจรของมันจะมีดาวฤกษ์อยู่ตรงกลางพอดี.
ค่าความเอียงของดาวเคราะห์บอกว่าวงโคจรของดาวเคราะห์นั้นเอียงอยู่เหนือหรือต่ำกว่าระนาบอ้างอิงที่กำหนดไว้มากน้อยเพียงใด ในระบบสุริยะ ระนาบอ้างอิงคือระนาบวงโคจรของโลก ซึ่งเรียกว่าระนาบสุริยวิถี สำหรับดาวเคราะห์นอกระบบสุริยะ ระนาบที่เรียกว่าระนาบท้องฟ้าหรือระนาบแห่งท้องฟ้า คือระนาบที่ตั้งฉากกับเส้นสายตาของผู้สังเกตจากโลก วงโคจรของดาวเคราะห์หลักทั้งแปดดวงในระบบสุริยะนั้นอยู่ใกล้กับระนาบสุริยวิถีมาก อย่างไรก็ตาม วัตถุขนาดเล็กบางอย่าง เช่น พัลลัส พลูโต และอีริส โคจรทำมุมกับเส้นศูนย์สูตรของดาวเคราะห์แม่ค่อนข้างมาก เช่นเดียวกับดาวหาง โดยทั่วไปแล้วดวงจันทร์ขนาดใหญ่จะไม่เอียงทำมุมกับเส้นศูนย์สูตรของดาวเคราะห์แม่มากนัก แต่ดวงจันทร์ของโลก ลาเพตัสของดาวเสาร์ และไทรทันของดาวเนปจูนเป็นข้อยกเว้น ไทรทันมีความพิเศษในบรรดาดวงจันทร์ขนาดใหญ่ตรงที่มันโคจรแบบย้อนกลับ กล่าวคือ โคจรในทิศทางตรงกันข้ามกับการหมุนของดาวเคราะห์แม่จุดที่ดาวเคราะห์โคจรผ่านเหนือและใต้ระนาบอ้างอิงของมัน เรียกว่า จุดโคจรขึ้นและจุดโคจรลงเส้นลองจิจูดของจุดขึ้น (Ascending Node) คือมุมระหว่างเส้นลองจิจูด 0 ของระนาบอ้างอิงกับจุดขึ้นของดาวเคราะห์ ส่วนมุมใกล้ที่สุดของวงโคจร (Paragin of Periapsis หรือ Perihelion ในระบบสุริยะ) คือมุมระหว่างจุดขึ้นของดาวเคราะห์กับจุดที่ดาวเคราะห์เข้าใกล้ดาวฤกษ์มากที่สุด.
ปริญญาเอก (Ph.D) 🇹🇭 /อำเภอเกาะลันตา
ผู้ทำการสำรวจ / บันทึกภาพ
โดย : น.ส รัชรินทร์ดา เตชะประสาน 🇹🇭
พิกัด : เกาะลันตา 🇹🇭
ตำบลศาลาด่าน อำเภอเกาะลันตา จังหวัดกระบี่
ประเทศไทย 🇹🇭
ผู้เขียนบทความ ภาษาอังกฤษ, ไทย 🇹🇭
โดย : น.ส รัชรินทร์ดา เตชะประสาน 🇹🇭
เคลียร์มิลลี่ 8888 🇹🇭
ประเทศไทย 2569 🇹🇭
วันที่ 24 เดือน เมษายน พ.ศ 2569 🇹🇭
เวลา 00 : 19 น. 🇹🇭
