การแข่งขันด้านอวกาศ : Space Race 🇹🇭

🔥Pictures used to accompany the description:

This is a map showing the locations of all soft-landing sites on the moon (2024).

First missions to the Moon (1959-1976)

Space Race and Moon landing

After World War II the first launch systems were developed and by the end of the 1950s they reached capabilities that allowed the Soviet Union and the United States to launch spacecraft into space. The Cold War fueled a closely followed development of launch systems by the two states, resulting in the so-called Space Race and its later phase the Moon Race, accelerating efforts and interest in exploration of the Moon.

After the first spaceflight of Sputnik 1 in 1957 during International Geophysical Year the spacecraft of the Soviet Union's Luna program were the first to accomplish a number of goals. Following three unnamed failed missions in 1958, The first human-made object. Luna 1 escaped Earth's gravity and passed the Moon on 4 January 1959. Later that year the first human-made object Luna 2 reached the Moon's surface by intentionally impacting. By the end of the year Luna 3 reached as the first human-made object the normally occluded far side of the Moon, taking the first photographs of it. The first spacecraft to perform a successful lunar soft landing was Luna 9 and the first vehicle to orbit the Moon was Luna 10, both in 1966.

Following President John F. Kennedy's 1961 commitment to a crewed Moon landing before the end of the decade, the United States, under NASA leadership, launched a series of uncrewed probes to develop an understanding of the lunar surface in preparation for human missions: the Jet Propulsion Laboratory's Ranger program, the Lunar Orbiter program and the Surveyor program. The crewed Apollo program was developed in parallel; after a series of uncrewed and crewed tests of the Apollo spacecraft in Earth orbit, and spurred on by a potential Soviet lunar human landing, in 1968 Apollo 8 made the first human mission to lunar orbit (the first Earthlings, two tortoises, had circled the Moon three months earlier on the Soviet Union's Zond 5, followed by turtles on Zond 6).

The first time a person landed on the Moon and any extraterrestrial body was when Neil Armstrong, the commander of the American mission Apollo 11, set foot on the Moon at 02:56 UTC on July 21, 1969, Considered the culmination of the Space Race, an estimated 500 million people worldwide watched the transmission by the Apollo TV camera, the largest television audience for a live broadcast at that time While at the same time another mission, the robotic sample return mission Luna 15 by the Soviet Union had been in orbit around the Moon, becoming together with Apollo 11 the first ever case of two extraterrestrial missions being conducted at the same time.

The Apollo missions 11 to 17 (except Apollo 13, which aborted its planned lunar landing) removed 380.05 kilograms (837.87 lb) of lunar rock and soil in 2,196 separate samples, Scientific instrument packages were installed on the lunar surface during all the Apollo landings. Long-lived instrument stations, including heat flow probes, seismometers, and magnetometers, were installed at the Apollo 12, 14, 15, 16, and 17 landing sites. Direct transmission of data to Earth concluded in late 1977 because of budgetary considerations, but as the stations' lunar laser ranging corner-cube retroreflector arrays are passive instruments, they are still being used. Apollo 17 in 1972 remains the last crewed mission to the Moon. Explorer 49 in 1973 was the last dedicated U.S. probe to the Moon until 1994., The Soviet Union continued sending robotic missions to the Moon until 1976, deploying in 1970 with Luna 17 the first remote controlled rover Lunokhod 1 on an extraterrestrial surface, and collecting and returning 0.3 kg of rock and soil samples with three Luna sample return missions (Luna 16 in 1970, Luna 20 in 1972, and Luna 24 in 1976

Moon Treaty and explorational absence (1976-1990) Moon Treaty

Following the last Soviet mission to the Moon of 1976, there was little further lunar exploration for fourteen years. Astronautics had shifted its focus towards the exploration of the inner (e.g. Venera program) and outer (e.g. Pioneer 10, 1972) Solar System planets, but also towards Earth orbit, developing and continuously operating, beside communication satellites, Earth observation satellites (e.g. Landsat program, 1972), space telescopes and particularly space stations (e.g. Salyut program, 1971)., Negotiation in 1979 of Moon treaty, and its subsequent ratification in 1984 was the only major activity regarding the Moon until 1990.

Renewed exploration (1990-present)

In 1990 Hiten-Hagoromo 1781 the first dedicated lunar mission since 1976, reached the Moon. Sent by Japan, it became the first mission that was not a Soviet Union or U.S. mission to the Moon.

In 1994, the U.S. dedicated a mission to fly a spacecraft (Clementine) to the Moon again for the first time since 1973. This mission obtained the first near-global topographic map of the Moon, and the first global multispectral images of the lunar surface. In 1998, this was followed by the Lunar Prospector mission, whose instruments indicated the presence of excess hydrogen at the lunar poles, which is likely to have been caused by the presence of water ice in the upper few meters of the regolith within permanently shadowed craters.

The next years saw a row of first missions to the Moon by a new group of states actively exploring the Moon. Between 2004 and 2006 the first spacecraft by the European Space Agency (ESA) (SMART-1) reached the Moon, recording the first detailed survey of chemical elements on the lunar surface, The Chinese Lunar Exploration Program reached the Moon for the first time with the orbiter Change 1 (2007-2009), obtaining a full image map of the Moon. India reached, orbited and impacted the Moon in 2008 for the first time with its Chandrayaan-7 and Moon impact Probe, becoming the fifth and sixth state to do so, creating a high-resolution chemical, mineralogical and photo-geological map of the lunar surface, and confirming the presence of water molecules in lunar soil

The U.S. launched the Lunar Reconnaissance Orbiter (LRD) and the LCROSS Impactor on June 18, 2009. LCROSS completed its mission by making a planned and widely observed impact in the crater Cabeus on October 9, 2009, whereas LRO Is currently in operation, obtaining precise lunar altimetry and high-resolution Imagery.

China continued its lunar program in 2010 with Chang'e 2, mapping the surface at a higher resolution over an eight-month period, and in 2013 with Chang'e 3, a lunar lander along with a lunar rover named Yutu (Chinese:玉兔: 'Jade Rabbit'), This was the first lunar rover mission since Lunokhod 2 in 1973 and the first lunar soft landing since Luna 24 in 1976, making China the third country to achieve this.

In 2014 the first privately funded probe, the Manfred Memorial Moon Mission, reached the Moon., Another Chinese rover mission, Chang'e 4, achieved the first landing on the Moon's far side in early 2019

Also in 2019, India successfully sent its second probe, Chandrayaan-2 to the Moon.

In 2020, China carried out its first robotic sample return mission (Chang'e 5), bringing back 1,731 grams of lunar material to Earth.

The U.S. developed plans for returning to the Moon beginning in 2004, and with the signing of the U.S.-led Artemis Accords in 2020, the Artemis program aims to return the astronauts to the Moon in the 2020s. The Accords have been joined by a growing number of countries. The introduction of the Artemis Accords has fueled a renewed discussion about the international framework and cooperation of lunar activity, building on the Moon Treaty and the ESA-led Moon Village concept, 2022

South Korea launched Danuri successfully, its first mission to the Moon, from the US. In 2023 and 2024 India and Japan became the fourth and fifth country to soft land a spacecraft on the Moon, following the Soviet Union and United States in the 1960s, and China in the 2010s. 12951 Notably, Japan's spacecraft, the Smart Lander for Investigating Moon, survived 3 lunar nights. The IM-1 lander became the first commercially built lander to land on the Moon in 2024, China launched the Chang'e 6 on May 3, 2024, which conducted another lunar sample return from the far side of the Moon, [298] it also carried a Chinese rover to conduct infrared spectroscopy of lunar surface, Pakistan sent a lunar orbiter called ICUBE-Q along with Chang'e 6300 Nova-C 2, iSpace Lander and Blue Ghost were all launched to the Moon in 2024.

Doctoral degree (Ph.D) 🇹🇭

Surveyor / Recorder

By: Ratcharinda Teachaprasarn 🇹🇭

Location: Kohlanta Island 🇹🇭

Saladan Subdistrict, Koh Lanta District, Krabi Province Thailand 🇹🇭

Compiled in English, Thai 🇹🇭

By: Ratcharinda Teachaprasarn 🇹🇭

Klearmilly 8888 🇹🇭

Thailand 2026 🇹🇭

February 18, 2026, 15 : 05 p.m 🇹🇭

---------------+++

🔥 ภาพที่ใช้ประกอบคำอธิบาย :

คือ แผนที่แสดงตำแหน่งจุดลงจอดอย่างนุ่มนวลทั้งหมดบนดวงจันทร์ (ปี 2024).

ภารกิจแรกสู่ดวงจันทร์ (ค.ศ. 1959-1976)

การแข่งขันด้านอวกาศและการลงจอดบนดวงจันทร์ หลังสงครามโลกครั้งที่สอง ระบบปล่อยจรวดชุดแรกได้รับการพัฒนาขึ้น และภายในสิ้นทศวรรษ 1950 ระบบเหล่านั้นก็มีขีดความสามารถที่ทำให้สหภาพโซเวียตและสหรัฐอเมริกาสามารถปล่อยยานอวกาศขึ้นสู่อวกาศได้ สงครามเย็นได้กระตุ้นให้ทั้งสองประเทศพัฒนาและแข่งขันกันอย่างใกล้ชิดในด้านระบบปล่อยจรวด ส่งผลให้เกิดสิ่งที่เรียกว่า การแข่งขันด้านอวกาศ และต่อมาคือ การแข่งขันด้านดวงจันทร์ ซึ่งเร่งความพยายามและความสนใจในการสำรวจดวงจันทร์.

หลังจากการส่งยานสปุตนิก 1 ขึ้นสู่อวกาศครั้งแรกในปี 1957 ในช่วงปีธรณีฟิสิกส์สากล ยานอวกาศในโครงการลูน่าของสหภาพโซเวียตเป็นยานกลุ่มแรกที่บรรลุเป้าหมายหลายประการ หลังจากภารกิจที่ไม่ประสบความสำเร็จสามครั้งในปี 1958 วัตถุที่มนุษย์สร้างขึ้นชิ้นแรก ลูน่า 1 หลุดพ้นจากแรงโน้มถ่วงของโลกและโคจรผ่านดวงจันทร์ในวันที่ 4 มกราคม 1959 ต่อมาในปีเดียวกัน วัตถุที่มนุษย์สร้างขึ้นชิ้นแรก ลูน่า 2 ลงจอดบนพื้นผิวดวงจันทร์โดยการพุ่งชนโดยเจตนา และภายในสิ้นปี ลูน่า 3 ก็เป็นวัตถุที่มนุษย์สร้างขึ้นชิ้นแรกที่ไปถึงด้านไกลของดวงจันทร์ซึ่งปกติจะถูกบดบัง และถ่ายภาพแรกของด้านนั้นได้ ยานอวกาศลำแรกที่ลงจอดบนดวงจันทร์อย่างนุ่มนวลได้สำเร็จคือ ลูน่า 9 และยานลำแรกที่โคจรรอบดวงจันทร์คือ ลูน่า 10 ทั้งสองลำเกิดขึ้นในปี 1966

หลังจากที่ประธานาธิบดีจอห์น เอฟ. เคนเนดี ให้คำมั่นในปี 1961 ว่าจะส่งมนุษย์ไปลงจอดบนดวงจันทร์ก่อนสิ้นสุดทศวรรษนั้น สหรัฐอเมริกาภายใต้การนำของนาซา ได้ส่งยานสำรวจไร้คนขับหลายลำขึ้นไปเพื่อทำความเข้าใจพื้นผิวดวงจันทร์เพื่อเตรียมพร้อมสำหรับภารกิจที่มีมนุษย์ควบคุม ได้แก่ โครงการเรนเจอร์ของห้องปฏิบัติการเจ็ทโพรพัลชัน โครงการลูนาร์ออร์บิเตอร์ และโครงการเซอร์เวเยอร์ ในขณะเดียวกัน โครงการอพอลโลที่มีมนุษย์ควบคุมก็ได้รับการพัฒนาควบคู่กันไป หลังจากที่ยานอวกาศอพอลโลได้รับการทดสอบทั้งแบบไร้คนขับและมีคนขับในวงโคจรของโลก และด้วยแรงผลักดันจากความเป็นไปได้ที่สหภาพโซเวียตจะส่งมนุษย์ไปลงจอดบนดวงจันทร์ ในปี 1968 อพอลโล 8 จึงได้ส่งมนุษย์ไปโคจรรอบดวงจันทร์เป็นครั้งแรก (มนุษย์โลกกลุ่มแรก ซึ่งเป็นเต่าสองตัว ได้โคจรรอบดวงจันทร์ก่อนหน้านั้นสามเดือนด้วยยานซอนด์ 5 ของสหภาพโซเวียต ตามด้วยเต่าในยานซอนด์ 6)

ครั้งแรกที่มนุษย์ลงจอดบนดวงจันทร์และวัตถุนอกโลกใดๆ คือเมื่อนีล อาร์มสตรอง ผู้บัญชาการภารกิจอะพอลโล 11 ของอเมริกา เหยียบลงบนดวงจันทร์เวลา 02:56 UTC ในวันที่ 21 กรกฎาคม 1969 ถือเป็นจุดสูงสุดของการแข่งขันด้านอวกาศ มีผู้คนทั่วโลกประมาณ 500 ล้านคนรับชมการถ่ายทอดสดผ่านกล้องโทรทัศน์อะพอลโล ซึ่งเป็นผู้ชมโทรทัศน์มากที่สุดสำหรับการถ่ายทอดสดในเวลานั้น ในขณะเดียวกัน ภารกิจอีกภารกิจหนึ่งคือภารกิจหุ่นยนต์นำตัวอย่างกลับสู่โลก Luna 15 ของสหภาพโซเวียตก็โคจรอยู่รอบดวงจันทร์ กลายเป็นกรณีแรกที่มีภารกิจนอกโลกสองภารกิจดำเนินการพร้อมกัน

ภารกิจอะพอลโล 11 ถึง 17 (ยกเว้นอะพอลโล 13 ซึ่งยกเลิกแผนการลงจอดบนดวงจันทร์) ได้นำหินและดินจากดวงจันทร์ออกมา 380.05 กิโลกรัม (837.87 ปอนด์) ในตัวอย่างแยกกัน 2,196 ตัวอย่าง ชุดอุปกรณ์ทางวิทยาศาสตร์ถูกติดตั้งบนพื้นผิวดวงจันทร์ระหว่างการลงจอดของอะพอลโลทั้งหมด สถานีอุปกรณ์ที่มีอายุการใช้งานยาวนาน รวมถึงโพรบวัดการไหลของความร้อน เครื่องวัดแผ่นดินไหว และเครื่องวัดสนามแม่เหล็ก ถูกติดตั้งที่จุดลงจอดของอะพอลโล 12, 14, 15, 16 และ 17 การส่งข้อมูลโดยตรงไปยังโลกสิ้นสุดลงในปลายปี 1977 เนื่องจากข้อจำกัดด้านงบประมาณ แต่เนื่องจากอาร์เรย์ตัวสะท้อนแสงมุมลูกบาศก์มุมสำหรับการวัดระยะด้วยเลเซอร์บนดวงจันทร์ของสถานีเป็นอุปกรณ์แบบพาสซีฟ จึงยังคงถูกใช้งานอยู่ อะพอลโล 17 ในปี 1972 ยังคงเป็นภารกิจที่มีมนุษย์ควบคุมครั้งสุดท้ายไปยังดวงจันทร์ ยานสำรวจ Explorer 49 ที่ส่งไปในปี 1973 เป็นยานสำรวจเฉพาะกิจลำสุดท้ายของสหรัฐฯ ที่ส่งไปสำรวจดวงจันทร์ จนกระทั่งถึงปี 1994, สหภาพโซเวียตยังคงส่งภารกิจหุ่นยนต์ไปยังดวงจันทร์จนถึงปี 1976 โดยในปี 1970 ได้ส่งยานสำรวจลูน่า 17 ซึ่งเป็นยานสำรวจควบคุมระยะไกลลำแรกไปยังพื้นผิวนอกโลก และเก็บตัวอย่างหินและดินกลับมาได้ 0.3 กิโลกรัมด้วยภารกิจนำตัวอย่างลูน่ากลับมา 3 ครั้ง (ลูน่า 16 ในปี 1970 ลูน่า 20 ในปี 1972 และลูน่า 24 ในปี 1976)

ภารกิจส่งยานกลับ (ลูน่า 16 ในปี 1970, ลูน่า 20 ในปี 1972 และลูน่า 24 ในปี 1976)

สนธิสัญญาดวงจันทร์และการงดเว้นการสำรวจ (ค.ศ. 1976-1990)

สนธิสัญญาดวงจันทร์

หลังจากภารกิจสุดท้ายของสหภาพโซเวียตในการส่งยานอวกาศไปดวงจันทร์ในปี 1976 ก็แทบไม่มีการสำรวจดวงจันทร์เพิ่มเติมอีกเลยเป็นเวลาสิบสี่ปี วงการอวกาศได้เปลี่ยนจุดสนใจไปสู่การสำรวจดาวเคราะห์ในระบบสุริยะชั้นใน (เช่น โครงการเวเนรา) และชั้นนอก (เช่น ไพโอเนียร์ 10 ปี 1972) รวมถึงการสำรวจวงโคจรของโลก โดยมีการพัฒนาและใช้งานอย่างต่อเนื่องทั้งดาวเทียมสื่อสาร ดาวเทียมสำรวจโลก (เช่น โครงการแลนด์แซท ปี 1972) กล้องโทรทัศน์อวกาศ และโดยเฉพาะอย่างยิ่งสถานีอวกาศ (เช่น โครงการซาลยุต ปี 1971)

การเจรจาสนธิสัญญาดวงจันทร์ในปี 1979 และการให้สัตยาบันในเวลาต่อมาในปี 1984 เป็นกิจกรรมสำคัญเพียงอย่างเดียวที่เกี่ยวข้องกับดวงจันทร์จนกระทั่งถึงปี 1990.

การสำรวจดวงจันทร์ ครั้งใหม่ (ใน ปี 1990-ปัจจุบัน)

ในปี พ.ศ. 2533 ยานฮิเต็น-ฮาโกโรโมะ

ซึ่งเป็นภารกิจสำรวจดวงจันทร์โดยเฉพาะครั้งแรกนับตั้งแต่ปี พ.ศ. 2519 ได้เดินทางถึงดวงจันทร์ โดยส่งโดยประเทศญี่ปุ่น ทำให้ภารกิจนี้กลายเป็นภารกิจแรกที่ไม่ใช่ภารกิจของสหภาพโซเวียตหรือสหรัฐอเมริกาที่ส่งไปยังดวงจันทร์

ในปี 1994 สหรัฐอเมริกาได้ส่งยานอวกาศ (Clementine) ไปยังดวงจันทร์อีกครั้งเป็นครั้งแรกนับตั้งแต่ปี 1973 ภารกิจนี้ทำให้ได้แผนที่ภูมิประเทศเกือบทั้งดวงของดวงจันทร์เป็นครั้งแรก และภาพมัลติสเปกตรัมทั่วทั้งดวงของพื้นผิวดวงจันทร์เป็นครั้งแรก ในปี 1998 ได้มีการส่งภารกิจ Lunar Prospector ตามมา ซึ่งเครื่องมือของภารกิจนี้บ่งชี้ว่ามีไฮโดรเจนส่วนเกินอยู่ที่ขั้วดวงจันทร์ ซึ่งน่าจะเกิดจากการมีน้ำแข็งในชั้นเรโกลิธไม่กี่เมตรบนสุดภายในหลุมอุกกาบาตที่อยู่ในเงามืดถาวร.

ในช่วงหลายปีต่อมา มีการส่งยานอวกาศชุดแรกไปยังดวงจันทร์โดยกลุ่มประเทศใหม่ที่สำรวจดวงจันทร์อย่างจริงจัง ระหว่างปี 2547 ถึง 2549 ยานอวกาศลำแรกขององค์การอวกาศยุโรป (ESA) (SMART-1) เดินทางถึงดวงจันทร์ และบันทึกข้อมูลการสำรวจองค์ประกอบทางเคมีบนพื้นผิวดวงจันทร์อย่างละเอียดเป็นครั้งแรก 12841 โครงการสำรวจดวงจันทร์ของจีนเดินทางถึงดวงจันทร์เป็นครั้งแรกด้วยยานโคจร Chang'e 1 (2550-2552) และได้แผนที่ภาพเต็มรูปแบบของดวงจันทร์ อินเดียเดินทางถึง โคจร และพุ่งชนดวงจันทร์เป็นครั้งแรกในปี 2551 ด้วยยาน Chandrayaan-1 และ Moon Impact Probe ทำให้เป็นประเทศที่ห้าและหกที่ทำเช่นนั้น สร้างแผนที่ทางเคมี แร่ธาตุ และธรณีวิทยาภาพถ่ายที่มีความละเอียดสูงของพื้นผิวดวงจันทร์ และยืนยันการมีอยู่ของโมเลกุลน้ำในดินบนดวงจันทร์.

สหรัฐอเมริกาปล่อยยานสำรวจดวงจันทร์ Lunar Reconnaissance Orbiter (LRO) และยานพุ่งชน LCROSS เมื่อวันที่ 18 มิถุนายน 2552 LCROSS เสร็จสิ้นภารกิจโดยการพุ่งชนตามแผนและเป็นที่สังเกตการณ์อย่างกว้างขวางในหลุมอุกกาบาต Cabeus เมื่อวันที่ 9 ตุลาคม 2552 หมายเลข 12871 ในขณะที่ LRO ยังคงปฏิบัติภารกิจอยู่ โดยทำการวัดระดับความสูงของดวงจันทร์อย่างแม่นยำและถ่ายภาพความละเอียดสูง.

จีนยังคงดำเนินโครงการสำรวจดวงจันทร์ต่อไปในปี 2010 ด้วยยานฉางเอ๋อ 2 ซึ่งทำการสำรวจพื้นผิวด้วยความละเอียดสูงขึ้นตลอดระยะเวลาแปดเดือน และในปี 2013 ด้วยยานฉางเอ๋อ 3 ซึ่งเป็นยานลงจอดบนดวงจันทร์พร้อมกับยานสำรวจดวงจันทร์ชื่อ ยูฟู่ (ภาษาจีน: 玉兔; แปลว่า 'กระต่ายหยก') นี่เป็นภารกิจยานสำรวจดวงจันทร์ครั้งแรกนับตั้งแต่ยานลูโนโคด 2 ในปี 1973 และเป็นการลงจอดบนดวงจันทร์อย่างนุ่มนวลครั้งแรกนับตั้งแต่ยานลูน่า 24 ในปี 1976 ทำให้จีนเป็นประเทศที่สามที่ประสบความสำเร็จในด้านนี้ ในปี 2014 ยานสำรวจดวงจันทร์ที่ได้รับทุนสนับสนุนจากภาคเอกชนเป็นครั้งแรก คือภารกิจ Manfred Memorial Moon Mission ได้เดินทางถึงดวงจันทร์.

ภารกิจยานสำรวจดวงจันทร์ฉางเอ๋อ 4 ของจีนอีกภารกิจหนึ่ง ประสบความสำเร็จในการลงจอดบนด้านไกลของดวงจันทร์เป็นครั้งแรกเมื่อต้นปี 2019 นอกจากนี้ ในปี 2019 อินเดียยังประสบความสำเร็จในการส่งยานสำรวจดวงจันทร์ลำที่สอง จันทรายาน-2 ไปยังดวงจันทร์ ในปี 2020 จีนได้ดำเนินการภารกิจส่งหุ่นยนต์นำตัวอย่างกลับสู่โลกเป็นครั้งแรก (ฉางเอ๋อ 5) โดยนำวัสดุจากดวงจันทร์กลับมายังโลกได้ 1,731 กรัม สหรัฐอเมริกาได้พัฒนาแผนการกลับสู่ดวงจันทร์ตั้งแต่ปี 2004 และด้วยการลงนามในข้อตกลงอาร์เทมิสที่นำโดยสหรัฐอเมริกาในปี 2020 โครงการอาร์เทมิสมีเป้าหมายที่จะส่งนักบินอวกาศกลับสู่ดวงจันทร์ในช่วงทศวรรษ 2020 ข้อตกลงดังกล่าวมีประเทศเข้าร่วมเพิ่มมากขึ้น การนำข้อตกลงอาร์เทมิสมาใช้ได้จุดประกายการอภิปรายครั้งใหม่เกี่ยวกับกรอบความร่วมมือระหว่างประเทศในกิจกรรมบนดวงจันทร์ โดยต่อยอดจากสนธิสัญญาดวงจันทร์และแนวคิดหมู่บ้านดวงจันทร์ที่นำโดย ESA.

ในปี 2022 เกาหลีใต้ได้ปล่อยยานดานูริ (Danuri) ซึ่งเป็นภารกิจแรกสู่ดวงจันทร์สำเร็จจากสหรัฐอเมริกา ในปี 2023 และ 2024 อินเดียและญี่ปุ่นกลายเป็นประเทศที่สี่และห้าที่ส่งยานอวกาศลงจอดบนดวงจันทร์อย่างนุ่มนวล ต่อจากสหภาพโซเวียตและสหรัฐอเมริกาในช่วงทศวรรษ 1960 และจีนในช่วงทศวรรษ 2010

ที่น่าสังเกตคือ ยานอวกาศของญี่ปุ่น Smart Lander for Investigating Moon สามารถอยู่รอดได้ตลอด 3 คืนบนดวงจันทร์ ยานลงจอด IM-1 กลายเป็นยานลงจอดเชิงพาณิชย์ลำแรกที่ลงจอดบนดวงจันทร์ในปี 2024 , จีนปล่อยยานฉางเอ๋อ 6 เมื่อวันที่ 3 พฤษภาคม พ.ศ. 2567 ซึ่งได้ทำการเก็บตัวอย่างจากด้านไกลของดวงจันทร์อีกครั้ง นอกจากนี้ยังบรรทุกยานสำรวจของจีนเพื่อทำการวิเคราะห์สเปกตรัมอินฟราเรดของพื้นผิวดวงจันทร์ ปากีสถานส่งยานโคจรดวงจันทร์ชื่อ ICUBE Q ไปพร้อมกับยานฉางเอ๋อ 6 , ยาน Nova-C 2, ยานลงจอด iSpace และยาน Blue Ghost ต่างถูกส่งขึ้นสู่ดวงจันทร์ในปี 2024.

ปริญญาเอก (Ph.D) 🇹🇭

ผู้ทำการสำรวจ / บันทึกภาพ

โดย : รัชรินทร์ดา เตชะประสาน 🇹🇭

พิกัด : เกาะลันตา, กระบี่ 🇹🇭

ตำบลศาลาด่าน อำเภอเกาะลันตา จังหวัดกระบี่

ประเทศไทย 🇹🇭

เรียบเรียงบทความ อังกฤษ, ไทย เยอรมัน 🇹🇭

โดย : รัชรินทร์ดา เตชะประสาน 🇹🇭

เคลียร์มิลลี่8888 🇹🇭

ประเทศไทย2569 🇹🇭

วันที่ 18 เดือน กุมภาพันธ์ พ.ศ 2569 🇹🇭

เวลา 14 : 05 น. 🇹🇭

📍Google Maps Thailand 🇹🇭

📍Phases Of The Moon Thailand 🇹🇭

📍Stellarium Thailand 🇹🇭

📍My Planet 🇹🇭

📍Buddha Statues Of Thailand : พระพุทธรูปบูชา พระแท้ 100% 🇹🇭

📍Buddhism In Thailand : ศาสนาพุทธ 🇹🇭

#PhasesOfTheMoonThailand🇹🇭

#StellariumThailand🇹🇭

#MyPlanetsThailand🇹🇭

#ThailandBrandKingRama10👑🇹🇭

#Klearmilly8888🇹🇭

https://www.facebook.com/share/p/1DbYvidnaX/

https://www.facebook.com/share/p/1DV7spVmWL/

https://www.facebook.com/share/p/1Dvxxsd3hE/