Jupiter Planet : ดาวพฤหัสบดี ดาวเคราะห์
Jupiter Planet
Jupiter is the fifth planet from the Sun, and the largest in the Solar System. It is a gas giant with a mass nearly 2.5 times that of all the other planets in the Solar System combined and slightly less than one-thousandth the mass of the Sun. Its diameter is 11 times that of Earth and a tenth that of the Sun. Jupiter orbits the Sun at a distance of 5.20 AU (778.5 Gm), with an orbital period of 11.86 years. It is the third-brightest natural object in the Earth's night sky, after the Moon and Venus, and has been observed since prehistoric times. Its name derives from that of Jupiter, the chief deity of ancient Roman religion.
Constellation : Gemini
Magnitude : -1.94
Distance : 5.39 AU
Phase : 0.99
Diameter : 35.75" 07h 16m
RA/Dec : 40.6s +22° 39' 22.1"
The/Alt : 64° 11' 19.5" -14° 22' 03.4"
Hour Angle : 16h 43m 38.1s
RA/Dec (J2000) : 07h 15m 05.3s +22° 42' 06.1"
Jupiter was the first of the Sun's planets to form, and its Inward migration during the primordial phase of the Solar System affected much of the formation history of the other planets. Jupiter's atmosphere consists of 76% hydrogen and 24% helium by mass, with a denser interior. It contains traces of the elements carbon, oxygen, sulfur, neon, and compounds such as ammonia, water vapour, phosphine, hydrogen sulfide, and hydrocarbons. Jupiter's helium abundance is 80% of the Surr's, similar to Saturn's composition.
The outer atmosphere is divided into a series of latitudinal bands, with turbulence and storms along their interacting boundaries; the most obvious result of this is the Great Red Spot, a giant storm that has been recorded since 1831. Because of its rapid rotation rate, one turn in ten hours, Jupiter is an oblate spheroid; the radius to the equator is about 7% larger than the radius to its poles. Its internal structure is believed to consist of an outer mantle of fluid metallic hydrogen and a diffuse inner core of denser material. The ongoing contraction of Jupiter's interior generates more heat than the planet receives from the Sun. Jupiter's magnetic field is the strongest and second-largest contiguous structure in the Solar System, generated by eddy currents within the fluid, metallic hydrogen core. The solar wind interacts with the magnetosphere, extending it outward and affecting Jupiter's orbit.
At least 115 moons orbit the planet, the four largest moons-lo, Europa, Ganymede, and Callisto-orbit within the magnetosphere and are visible with common binoculars. Ganymede, the largest of the four, is larger than the planet Mercury. Jupiter is surrounded by a faint system of planetary rings. The rings of Jupiter consist mainly of dust and have three main segments: an inner torus of particles known as the halo, a relatively bright main ring, and an outer gossamer ring. The rings have a reddish colour in visible and near-infrared light. The age of the ring system is unknown, possibly dating back to Jupiter's formation. Sinc1973, Jupiter has been visited by nine robotic probes: seven flybys and two dedicated orbiters (with two more en route), Jupiter-like exoplanets have also been found in other planetary systems.
Name and symbol
In both the ancient Greek and Roman civilizations, Jupiter was named after the chief god of the divine pantheon: Zeus to the Greeks and Jupiter to the Romans, The International Astronomical Union formally adopted the name Jupiter for the planet in 1976 and has since named its newly discovered satellites for the god's lovers, favourites, and descendants. The planetary symbol for Jupiter,),, descends from a Greek zeta with a horizontal stroke, (Z), as an abbreviation for Zeus, In Latin, lovis is the genitive case of luppiter, Le. Jupiter. It is associated with the etymology of Zeus ('sky father"). The English equivalent, Jove, is known to have come into use as a poetic name for the planet around the 14th century. Jovian is the adjectival form of Jupiter. The older adjectival form jovial, employed by astrologers in the Middle Ages, has come to mean 'happy' or 'merry', moods ascribed to Jupiter's influence in astrology. The original Greek deity Zeus supplies the root zeno-, which is used to form some Jupiter-related words, such as zenography.
Formation and migration
Jupiter is believed to be the oldest planet in the Solar System, having formed. just one million years after the Sun and roughly 50 million years before Earth, 128 Current models of Solar System formation suggest that Jupiter formed at or beyond the snow line: a distance from the early Sun where the temperature was sufficiently cold for volatiles such as water to condense into solids. First forming a solid core, the planet then accumulated its gaseous atmosphere. Therefore, the planet must have formed before the solar nebula was fully dispersed. During its formation, Jupiter's mass gradually increased until it had 20 times the mass of the Earth, approximately half of which was made up of silicates, ices and other heavy-element constituents. When the proto-Jupiter grew larger than 50 Earth masses it created a gap in the solar nebula, Thereafter, the growing planet reached its final mass in 3-4 million years.
According to the "grand tack hypothesis", Jupiter began to form at a distance of roughly 3.5 AU (520 million km; 330 million mi) from the Sun. As the young planet accreted mass, its interaction with the gas disk orbiting the Sun and the orbital resonances from Satum caused it to migrate inwards. This upset the orbits of several super-Earths orbiting closer to the Sun, causing them to collide destructively, Saturn would later have begun to migrate inwards at a faster rate than Jupiter until the two planets became captured in a 3:2 mean motion resonance at approximately 1.5 AU (220 million km; 140 million mi) from the Sun. This changed the direction of migration, causing them to migrate away from the Sun and out of the inner system to their current locations. All of this happened over a period of 3-6 million years, with the final migration of Jupiter occurring over several hundred thousand years, Jupiter's migration from the inner Solar System eventually allowed the inner planets-including Earth-to form from the rubble.
There are several unresolved issues with the grand tack hypothesis. The resulting formation timescales of terrestrial planets appear to be inconsistent with the measured elemental composition, Jupiter would likely have settled into an orbit much closer to the Sun if it had migrated through the solar nebula, Some competing models of Solar System formation predict the formation of Jupiter with orbital properties that are close to those of the present-day planet Other models predict Jupiter forming at distances much further out, such as 18 AU (2.7 billion km; 1.7 billion mi), According to the Nice model, the infall of proto-Kuiper belt objects over the first 600 million years of Solar System history caused Jupiter and Saturn to migrate from their initial positions into a 1:2 resonance, which caused Saturn to shift into a higher orbit, disrupting the orbits of Uranus and Neptune, depleting the Kuiper belt, and triggering the Late Heavy Bombardment.
According to the Jumping-Jupiter scenario, Jupiter's migration through the early Solar System could have led to the ejection of a fifth gas giant. This hypothesis suggests that during its orbital migration, Jupiter's gravitational influence disrupted the orbits of other gas giants, potentially casting one planet out of the Solar System entirely. The dynamics of such an event would have dramatically altered the formation and configuration of the Solar System, leaving behind only the four gas giants humans observe today
Based on Jupiter's composition, researchers have made the case for an initial formation outside the molecular nitrogen (N₂) snow line, which is estimated at 20-30 AU (3.0-4.5 billion km; 1.9-2.8 billion mi) from the Sun, and possibly even outside the argon snow line, which may be as far as 40 AU (6.0 billion km; 3.7 billion mi), Having formed at one of these extreme distances, Jupiter would then have, over a roughly 700,000-year period, migrated inwards to its current location during an epoch approximately 2-3 million years after the planet began to form. In this model, Saturn, Uranus, and Neptune would have formed even further out than Jupiter, and Saturn would also have migrated inwards.
Physical characteristics.
Jupiter is a gas giant, meaning its chemical composition is primarily hydrogen and helium. These materials are classified as gasses In planetary geology, a term that does not denote the state of matter. It is the largest planet in the Solar System, with a diameter of 142,976 km (88,841 mi) at its equator, giving it a volume 1,321 times that of the Earth. Its average density, 1.326 g/cm³, il is lower than those of the four terrestrial planets.
Composition
The atmosphere of Jupiter is approximately 76% hydrogen and 24% hellum by mass. By volume, the upper atmosphere is about 90% hydrogen and 10% helium. The low proportion of helium is due to the fact that a helium atom is more massive than hydrogen as its naturally occurring diatomic molecule, H2, The atmosphere contains trace amounts of elemental carbon, oxygen, sulfur, and neon, As well as ammonia, water vapour, phosphine, hydrogen sulfide, and hydrocarbons like methane, ethane and benzene. Its outermost layer contains crystals of frozen ammonia. The planet's interior is denser, with a composition of roughly 71% hydrogen, 24% helium, and 5% other elements by mass.
The atmospheric proportions of hydrogen and helium are close to the theoretical composition of the primordial solar nebula. Neon in the upper atmosphere consists of 20 parts per million by mass, which is about a tenth as abundant as in the Sun. Jupiter's helium abundance is about 80% that of the Sun due to the precipitation of these elements as helium-rich droplets, a process that happens deep in the planet's interior,
Based on spectroscopy, Saturn is thought to be similar in composition to Jupiter, but the other giant planets Uranus and Neptune have relatively less hydrogen and helium and relatively more of the next most common elements, including oxygen, carbon, nitrogen, and sulfur. Sal These planets are known as ice giants because during their formation, these elements are thought to have been incorporated into them as ice; however, they probably contain very little ice.
Doctorate Degree (Ph.D) 🇹🇭 /อำเภอเกาะลันตา
Surveyor / Recorder
By: Ratcharinda Teachaprasarn 🇹🇭
Location: Koh Lanta Island/เกาะลันตา
Saladan Subdistrict, Koh Lanta District, Krabi
Province, Thailand 🇹🇭
Compiled articles in English, Thai 🇹🇭
By: Ratcharinda Teachaprasarn 🇹🇭
Klearmilly 8888 🇹🇭
Thailand 2026 🇹🇭
April 21, 2026, 11 : 08 a.m 🇹🇭
------------+++
ดาวพฤหัสบดี (Jupiter Planet)
ดาวพฤหัสบดีเป็นดาวเคราะห์ดวงที่ห้าจากดวงอาทิตย์ และเป็นดาวเคราะห์ที่ใหญ่ที่สุดในระบบสุริยะ เป็นดาวเคราะห์แก๊สยักษ์ที่มีมวลเกือบ 2.5 เท่าของมวลรวมของดาวเคราะห์ดวงอื่นๆ ในระบบสุริยะ และมีมวลน้อยกว่าหนึ่งในพันของมวลของดวงอาทิตย์เล็กน้อย เส้นผ่านศูนย์กลางของดาวพฤหัสบดีใหญ่กว่าโลก 11 เท่า และเล็กกว่าดวงอาทิตย์ 1 ใน 10 ดาวพฤหัสบดีโคจรรอบดวงอาทิตย์ที่ระยะห่าง 5.20 หน่วยดาราศาสตร์ (778.5 กิโลเมตร) ด้วยคาบการโคจร 11.86 ปี เป็นวัตถุธรรมชาติที่สว่างที่สุดเป็นอันดับสามในท้องฟ้ายามค่ำคืนของโลก รองจากดวงจันทร์และดาวศุกร์ และมีการสังเกตการณ์มาตั้งแต่สมัยก่อนประวัติศาสตร์ ชื่อนี้มีที่มาจากชื่อของจูปิเตอร์ เทพเจ้าสูงสุดของศาสนาโรมันโบราณ.
กลุ่มดาว: ราศีเมถุน
ขนาด: -1.94
ระยะทาง: 5.39 หน่วยดาราศาสตร์
เฟส: 0.99
เส้นผ่านศูนย์กลาง: 35.75" 07h 16m
RA/Dec: 40.6s +22° 39' 22.1"
ละติจูด: 64° 11' 19.5" -14° 22' 03.4"
มุมเวลา: 16 ชั่วโมง 43 นาที 38.1 วินาที
RA/Dec (J2000): 07h 15m 05.3s +22° 42' 06.1"
ดาวพฤหัสบดี (Jupiter Planet)
เป็นดาวเคราะห์ดวงแรกของดวงอาทิตย์ที่ก่อตัวขึ้น และการเคลื่อนตัวเข้าใกล้ดวงอาทิตย์ในช่วงเริ่มต้นของระบบสุริยะส่งผลกระทบต่อประวัติการก่อตัวของดาวเคราะห์ดวงอื่นๆ เป็นอย่างมาก บรรยากาศของดาวพฤหัสบดีประกอบด้วยไฮโดรเจน 76% และฮีเลียม 24% โดยมวล โดยมีส่วนภายในที่หนาแน่นกว่า นอกจากนี้ยังมีธาตุคาร์บอน ออกซิเจน กำมะถัน นีออน และสารประกอบต่างๆ เช่น แอมโมเนีย ไอน้ำ ฟอสฟีน ไฮโดรเจนซัลไฟด์ และไฮโดรคาร์บอน ปริมาณ ฮีเลียมในดาวพฤหัสบดีคิดเป็น 80% ของดวงอาทิตย์ ซึ่งคล้ายกับองค์ประกอบของดาวเสาร์
ชั้นบรรยากาศภายนอกของดาวพฤหัสบดีแบ่งออกเป็นแถบละติจูดหลายแถบ โดยมีกระแสลมปั่นป่วนและพายุเกิดขึ้นตามแนวรอยต่อระหว่างแถบเหล่านั้น ผลที่เห็นได้ชัดที่สุดคือจุดแดงใหญ่ ซึ่งเป็นพายุขนาดยักษ์ที่ได้รับการบันทึกไว้ตั้งแต่ปี 1831 เนื่องจากดาวพฤหัสบดีหมุนรอบตัวเองอย่างรวดเร็ว โดยหมุนครบหนึ่งรอบในสิบชั่วโมง ทำให้ดาวพฤหัสบดีมีรูปร่างเป็นทรงรีแบน รัศมีถึงเส้นศูนย์สูตรใหญ่กว่ารัศมีถึงขั้วประมาณ 7% โครงสร้างภายในเชื่อว่าประกอบด้วยชั้นนอกที่เป็นไฮโดรเจนโลหะเหลว และแกนกลางที่กระจายตัวเป็นวัสดุที่มีความหนาแน่นมากกว่า การหดตัวอย่างต่อเนื่องของภายในดาวพฤหัสบดีทำให้เกิดความร้อนมากกว่าที่ดาวเคราะห์ได้รับจากดวงอาทิตย์ สนามแม่เหล็กของดาวพฤหัสบดีเป็นโครงสร้างต่อเนื่องที่แข็งแกร่งที่สุดและใหญ่เป็นอันดับสองในระบบสุริยะ เกิดจากกระแสหมุนวนภายในแกนกลางที่เป็นไฮโดรเจนโลหะเหลว ลมสุริยะมีปฏิสัมพันธ์กับสนามแม่เหล็ก ทำให้สนามแม่เหล็กขยายตัวออกไป
และส่งผลต่อวงโคจรของดาวพฤหัสบดี.
มีดวงจันทร์อย่างน้อย 115 ดวงโคจรรอบดาวเคราะห์ดวงนี้ โดยดวงจันทร์ที่ใหญ่ที่สุด 4 ดวง ได้แก่ 10, ยูโรปา, แกนีมีด และคาลิสโต โคจรอยู่ภายในสนามแม่เหล็กและสามารถมองเห็นได้ด้วยกล้องส่องทางไกลทั่วไป แกนีมีด ซึ่งเป็นดาวเคราะห์น้อยที่ใหญ่ที่สุดในบรรดาสี่ดวง มีขนาดใหญ่กว่าดาวพุธ ดาวพฤหัสบดีถูกล้อมรอบด้วยระบบวงแหวนดาวเคราะห์ที่จางๆ วงแหวนของดาวพฤหัสบดีประกอบด้วยฝุ่นเป็นส่วนใหญ่ และมีสามส่วนหลัก ได้แก่ วงแหวนชั้นในที่เป็นทรงกลมคล้ายวงแหวนของอนุภาคที่เรียกว่าฮาโล วงแหวนหลักที่ค่อนข้างสว่าง และวงแหวนชั้นนอกที่บางเบา วงแหวนมีสีแดงในแสงที่มองเห็นได้และแสงอินฟราเรดใกล้ อายุของระบบวงแหวนยังไม่เป็นที่ทราบแน่ชัด อาจมีอายุย้อนไปถึงการก่อตัวของดาวพฤหัสบดี นับตั้งแต่ปี 1973 ดาวพฤหัสบดีได้รับการเยี่ยมเยือนจากยานสำรวจหุ่นยนต์ 9 ลำ ได้แก่ การบินผ่าน 7 ครั้ง และยานโคจรเฉพาะกิจ 2 ลำ (และอีก 2 ลำกำลังอยู่ระหว่างการเดินทาง) นอกจากนี้ยังพบดาวเคราะห์นอกระบบที่มีลักษณะคล้ายดาวพฤหัสบดีในระบบดาวเคราะห์อื่นๆ อีกด้วย.
ชื่อและสัญลักษณ์
(Name and symbol)
ในอารยธรรมกรีกและโรมันโบราณ ดาวพฤหัสบดีได้รับการตั้งชื่อตามเทพเจ้าสูงสุดแห่งเทพปกรณัม คือ ซุสสำหรับชาวกรีก และจูปิเตอร์สำหรับชาวโรมัน สหพันธ์ดาราศาสตร์สากลได้นำชื่อจูปิเตอร์มาใช้อย่างเป็นทางการสำหรับดาวเคราะห์ดวงนี้ในปี 1976 และตั้งแต่นั้นมาก็ได้ตั้งชื่อดาวบริวารที่ค้นพบใหม่ตามชื่อคนรัก คนโปรด และลูกหลานของเทพเจ้าองค์นี้ สัญลักษณ์ดาวเคราะห์ของดาวพฤหัสบดี (Lovis) สืบเนื่องมาจากอักษรซีตาของกรีกที่มีเส้นแนวนอน (Z) ซึ่งเป็นตัวย่อของซุส ในภาษาละติน Lovis เป็นรูปกรรมวาจกของ Luppiter ซึ่งแปลว่าดาวพฤหัสบดี มีความเกี่ยวข้องกับรากศัพท์ของซุส ("บิดาแห่งท้องฟ้า") คำที่เทียบเท่าในภาษาอังกฤษคือ Jove ซึ่งเป็นชื่อเชิงกวีสำหรับดาวเคราะห์ดวงนี้ประมาณศตวรรษที่ 14 Jovian เป็นรูปคำคุณศัพ ท์ของ Jupiter ส่วนรูปคำคุณศัพท์เก่ากว่าคือ jovial ซึ่งนักโหราศาสตร์ในยุคกลางใช้ หมายถึง "มีความสุข" หรือ "ร่าเริง" ซึ่งเป็นอารมณ์ที่เกี่ยวข้องกับอิทธิพลของจูปิเตอร์ในโหราศาสตร์ เทพเจ้าซุสของกรีกดั้งเดิมเป็นที่มาของรากศัพท์ zeno- ซึ่งใช้ในการสร้างคำที่เกี่ยวข้องกับจูปิเตอร์บางคำ เช่น zenography.
การก่อตัวและการอพยพ
(Formation and migration)
เชื่อกันว่าดาวพฤหัสบดีเป็นดาวเคราะห์ที่เก่าแก่ที่สุดในระบบสุริยะ โดยก่อตัวขึ้นเพียงหนึ่งล้านปีหลังจากดวงอาทิตย์ และประมาณ 50 ล้านปีก่อนโลก 128 แบบจำลองการก่อตัวของระบบสุริยะในปัจจุบันชี้ให้เห็นว่า ดาวพฤหัสบดีก่อตัวขึ้นที่หรือเลยเส้นหิมะ: ระยะห่างจากดวงอาทิตย์ในยุคแรกเริ่มซึ่งอุณหภูมิเย็นพอที่จะทำให้สารระเหย เช่น น้ำ ควบแน่นเป็นของแข็งได้ โดยเริ่มจากการก่อตัวของแกนแข็ง จากนั้นดาวเคราะห์ก็สะสมชั้นบรรยากาศที่เป็นก๊าซ ดังนั้น ดาวเคราะห์จึงต้องก่อตัวขึ้นก่อนที่เนบิวลาสุริยะจะสลายตัวไปอย่างสมบูรณ์ ในระหว่างการก่อตัว มวลของดาวพฤหัสบดีค่อยๆ เพิ่มขึ้นจนมีมวล 20 เท่าของโลก โดยประมาณครึ่งหนึ่งประกอบด้วยซิลิเกต น้ำแข็ง และธาตุหนักอื่นๆ เมื่อดาวพฤหัสบดีในยุคแรกเริ่มมีขนาดใหญ่กว่า 50 เท่าของมวลโลก มันได้สร้างช่องว่างในเนบิวลาสุริยะ หลังจากนั้น ดาวเคราะห์ที่กำลังเติบโตนี้ก็มีมวลถึงขนาดสุดท้ายในเวลา 3-4 ล้านปี. ตาม "สมมติฐานแกรนด์แท็ก" ดาวพฤหัสบดีเริ่มก่อตัวขึ้นที่ระยะห่างประมาณ 3.5 หน่วยดาราศาสตร์ (520 ล้านกิโลเมตร; 330 ล้านไมล์) จากดวงอาทิตย์ เมื่อดาวเคราะห์อายุน้อยนี้สะสมมวล การปฏิสัมพันธ์กับจานก๊าซที่โคจรรอบดวงอาทิตย์และการสั่นพ้องของวงโคจรจากดาวเสาร์ทำให้ดาวพฤหัสบดีเคลื่อนที่เข้าใกล้ดวงอาทิตย์มากขึ้น การเคลื่อนที่นี้รบกวนวงโคจรของดาวเคราะห์ขนาดใหญ่กว่าโลกหลายดวงที่โคจรใกล้ดวงอาทิตย์ ทำให้พวกมันชนกันอย่างรุนแรง ต่อมาดาวเสาร์เริ่มเคลื่อนที่เข้าใกล้ดวงอาทิตย์ในอัตราที่เร็วกว่าดาวพฤหัสบดี จนกระทั่งดาวเคราะห์ทั้งสองถูกดึงดูดเข้าสู่การสั่นพ้องการเคลื่อนที่เฉลี่ย 3:2 ที่ระยะห่างประมาณ 1.5 หน่วยดาราศาสตร์ (220 ล้านกิโลเมตร; 140 ล้านไมล์) จากดวงอาทิตย์ การเปลี่ยนแปลงนี้ทำให้ทิศทางการเคลื่อนที่เปลี่ยนไป ทำให้พวกมันเคลื่อนที่ออกห่างจากดวงอาทิตย์และออกจากระบบสุริยะชั้นในไปยังตำแหน่งปัจจุบัน เหตุการณ์ทั้งหมดนี้เกิดขึ้นในช่วงเวลา 3-6 ล้านปี. โดยการเคลื่อนตัวครั้งสุดท้ายของดาวพฤหัสบดีเกิดขึ้นในช่วงเวลาหลายแสนปี การเคลื่อนตัวของดาวพฤหัสบดีออกจากระบบสุริยะชั้นในในที่สุดก็ทำให้ดาวเคราะห์ชั้นใน รวมถึงโลก ก่อตัวขึ้นจากเศษซาก.
สมมติฐานแกรนด์แท็ก ยังมีประเด็นที่ยังไม่ได้รับการแก้ไขหลายประการ ระยะเวลาการก่อตัวของดาวเคราะห์ภาคพื้นดินที่ได้นั้นดูเหมือนจะไม่สอดคล้องกับองค์ประกอบทางเคมีที่วัดได้ ดาวพฤหัสบดีน่าจะโคจรอยู่ในวงโคจรที่ใกล้ดวงอาทิตย์มากกว่านี้หากมันเคลื่อนที่ผ่านเนบิวลาสุริยะ แบบจำลองการก่อตัวของระบบสุริยะบางแบบทำนายการก่อตัวของดาวพฤหัสบดีด้วยคุณสมบัติวงโคจรที่ใกล้เคียงกับดาวเคราะห์ในปัจจุบัน แบบจำลองอื่นๆ ทำนายว่าดาวพฤหัสบดีก่อตัวขึ้นในระยะทางที่ไกลออกไปมาก เช่น 18 AU (2.7 พันล้านกิโลเมตร; 1.7 พันล้านไมล์) ตามแบบจำลองไนซ์ การตกของวัตถุในแถบไคเปอร์ดั้งเดิมในช่วง 600 ล้านปีแรกของประวัติศาสตร์ระบบสุริยะทำให้ดาวพฤหัสบดีและดาวเสาร์เคลื่อนที่จากตำแหน่งเริ่มต้นไปสู่การสั่นพ้อง 1:2 ซึ่งทำให้ดาวเสาร์เปลี่ยนไปอยู่ในวงโคจรที่สูงขึ้น รบกวนวงโคจรของดาวยูเรนัสและดาวเสาร์เคลื่อนที่จากตำแหน่งเริ่มต้นไปสู่การสั่นพ้อง 1:2 ซึ่งทำให้ดาวเสาร์เปลี่ยนไปอยู่ในวงโคจรที่สูงขึ้น รบกวนวงโคจรของดาวยูเรนัสและดาวเนปจูน ทำให้แถบไคเปอร์ลดลง และกระตุ้นให้เกิดการระดมยิงครั้งใหญ่ในช่วงปลายยุค.
ตามทฤษฎีการกระโดดของดาวพฤหัสบดี การเคลื่อนที่ของดาวพฤหัสบดีผ่านระบบสุริยะในยุคแรกเริ่มอาจนำไปสู่การขับไล่ดาวเคราะห์ก๊าซยักษ์ดวงที่ห้าออกไป สมมติฐานนี้ชี้ให้เห็นว่า ในระหว่างการเคลื่อนที่ในวงโคจร อิทธิพลของแรงโน้มถ่วงของดาวพฤหัสบดีได้รบกวนวงโคจรของดาวเคราะห์ก๊าซยักษ์ดวงอื่น ๆ ซึ่งอาจทำให้ดาวเคราะห์ดวงหนึ่งถูกขับไล่ออกจากระบบสุริยะไปเลย การเปลี่ยนแปลงอย่างฉับพลันของเหตุการณ์ดังกล่าวจะเปลี่ยนแปลงการก่อตัวและการจัดเรียงตัวของระบบสุริยะอย่างมาก ทำให้เหลือเพียงดาวเคราะห์ก๊าซยักษ์สี่ดวงที่มนุษย์สังเกตเห็นในปัจจุบัน.
จากองค์ประกอบของดาวพฤหัสบดี นักวิจัยได้เสนอสมมติฐานว่าการก่อตัวเริ่มต้นของดาวพฤหัสบดีเกิดขึ้นนอกเส้นแบ่งเขตน้ำแข็งของโมเลกุลไนโตรเจน (N₂) ซึ่งคาดว่าอยู่ห่างจากดวงอาทิตย์ประมาณ 20-30 หน่วยดาราศาสตร์ (3.0-4.5 พันล้านกิโลเมตร; 1.9-2.8 พันล้านไมล์) และอาจอยู่นอกเส้นแบ่งเขตน้ำแข็งของอาร์กอนด้วย ซึ่งอาจอยู่ไกลถึง 40 หน่วยดาราศาสตร์ (6.0 พันล้านกิโลเมตร; 3.7 พันล้านไมล์) เมื่อก่อตัวขึ้นในระยะทางที่ไกลมากเช่นนี้ ดาวพฤหัสบดีก็จะค่อยๆ เคลื่อนตัวเข้ามาใกล้ดวงอาทิตย์จนถึงตำแหน่งปัจจุบันในช่วงเวลาประมาณ 700,000 ปี ในยุคที่เกิดขึ้นประมาณ 2-3 ล้านปีหลังจากที่ดาวเคราะห์เริ่มก่อตัว ในแบบจำลองนี้ ดาวเสาร์ ดาวยูเรนัส และดาวเนปจูนจะก่อตัวขึ้นไกลกว่าดาวพฤหัสบดี และดาวเสาร์ก็จะเคลื่อนตัวเข้ามาใกล้ดวงอาทิตย์เช่นกัน.
ลักษณะทางกายภาพ
(Physical characteristics)
ดาวพฤหัสบดีเป็นดาวเคราะห์แก๊สยักษ์ หมายความว่าองค์ประกอบทางเคมีหลักคือไฮโดรเจนและฮีเลียม ซึ่งในทางธรณีวิทยาของดาวเคราะห์จัดเป็นแก๊ส คำว่าแก๊สในที่นี้ไม่ได้หมายถึงสถานะของสสาร ดาวพฤหัสบดีเป็นดาวเคราะห์ที่ใหญ่ที่สุดในระบบสุริยะ มีเส้นผ่านศูนย์กลาง 142,976 กิโลเมตร (88,841 ไมล์) ที่เส้นศูนย์สูตร ทำให้มีปริมาตรมากกว่าโลกถึง 1,321 เท่า ความหนาแน่นเฉลี่ยของดาวพฤหัสบดีอยู่ที่ 1.326 กรัม/ลูกบาศก์เซนติเมตร ซึ่งต่ำกว่าดาวเคราะห์หินทั้งสี่ดวง.
องค์ประกอบ (Composition)
บรรยากาศของดาวพฤหัสบดีประกอบด้วยไฮโดรเจนประมาณ 76% และฮีเลียม 24% โดยมวล ส่วนบรรยากาศชั้นบนสุดนั้น เมื่อพิจารณาตามปริมาตร จะมีไฮโดรเจนประมาณ 90% และฮีเลียม 10% สัดส่วนของฮีเลียมที่ต่ำนั้นเป็นเพราะอะตอมของฮีเลียมมีมวลมา กกว่าอะตอมของไฮโดรเจนในรูปโมเลกุลไดอะตอมิก H2 ที่เกิดขึ้นตามธรรมชาติ บรรยากาศยังประกอบด้วยธาตุคาร์บอน ออกซิเจน กำมะถัน และนีออนในปริมาณเล็กน้อย รวมถึงแอมโมเนีย ไอน้ำ ฟอสฟีน ไฮโดรเจนซัลไฟด์ และไฮโดรคาร์บอน เช่น มีเทน อีเทน และเบนซีน ชั้นนอกสุดประกอบด้วยผลึกแอมโมเนียแช่แข็ง ภายในดาวพฤหัสบดีมีความหนาแน่นมากกว่า โดยมีองค์ประกอบโดยประมาณคือไฮโดรเจน 71% ฮีเลียม 24% และธาตุอื่นๆ 5% โดยมวล.
สัดส่วนของไฮโดรเจนและฮีเลียมในชั้นบรรยากาศนั้นใกล้เคียงกับองค์ประกอบทางทฤษฎีของเนบิวลาสุริยะดั้งเดิม นีออนในชั้นบรรยากาศชั้นบนมีปริมาณ 20 ส่วนต่อล้านส่วนโดยมวล ซึ่งมีปริมาณประมาณหนึ่งในสิบของดวงอาทิตย์ ปริมาณฮีเลียมในดาวพฤหัสบดีมีประมาณ 80% ของดวงอาทิตย์ เนื่องจากการตกตะกอนของธาตุเหล่านี้ในรูปของหยดน้ำที่อุดมด้วยฮีเลียม ซึ่งเป็นกระบวนการที่เกิดขึ้นลึกเข้าไปในแกนกลางของดาวเคราะห์ จากการวิเคราะห์ด้วยสเปกโทรสโกปี เชื่อว่าดาวเสาร์มีองค์ประกอบคล้ายกับดาวพฤหัสบดี แต่ดาวเคราะห์ยักษ์ดวงอื่น ๆ เช่น ยูเรนัสและเนปจูน มีไฮโดรเจนและฮีเลียมค่อนข้างน้อยกว่า และมีธาตุที่พบได้ทั่วไปรองลงมามากกว่า ได้แก่ ออกซิเจน คาร์บอน ไนโตรเจน และกำมะถัน ดาวเคราะห์เหล่านี้รู้จักกันในชื่อยักษ์น้ำแข็ง เพราะในระหว่างการก่อตัว เชื่อว่าธาตุเหล่านี้ถูกรวมเข้าไปในรูปของน้ำแข็ง อย่างไรก็ตาม พวกมันอาจมีน้ำแข็งอยู่เพียงเล็กน้อยเท่านั้น.
ปริญญาเอก (Ph.D) 🇹🇭
ผู้ทำการสำรวจ / บันทึกภาพ
โดย : น.ส รัชรินทร์ดา เตชะประสาน 🇹🇭
พิกัด : เกาะลันตา 🇹🇭
ตำบลศาลาด่าน อำเภอเกาะลันตา จังหวัดกระบี่
ประเทศไทย 🇹🇭
ผู้เขียนบทความ ภาษาอังกฤษ, ไทย 🇹🇭
โดย : น.ส รัชรินทร์ดา เตชะประสาน 🇹🇭
เคลียร์มิลลี่ 8888 🇹🇭
ประเทศไทย 2569 🇹🇭
วันที่ 21 เดือน เมษายน พ.ศ 2569 🇹🇭
เวลา 11 : 08 น. 🇹🇭
#KingRama10NumberOneInTheWorld👑🇹🇭
https://youtube.com/shorts/YaURrHEJdfs?si=IL3_w5aJhODHEVYA
จากประสบการณ์ส่วนตัว ผมชอบสังเกตดาวพฤหัสบดีผ่านกล้องโทรทรรศน์ที่บ้าน เพราะดาวเคราะห์ดวงนี้มีเอกลักษณ์ที่โดดเด่นมาก โดยเฉพาะแถบเมฆสีต่าง ๆ บนชั้นบรรยากาศที่แบ่งเป็นแถบอย่างชัดเจน รวมถึงปัญหาพายุขนาดใหญ่ที่รู้จักกันในชื่อ “จุดแดงใหญ่” ซึ่งยังคงหมุนวนอยู่อย่างน่าทึ่งมาตั้งแต่ศตวรรษที่ 19 สิ่งที่ผมค้นพบด้วยตัวเองคือความเร็วรอบของดาวพฤหัสบดีที่เร็วมาก ทำให้มีรูปร่างเป็นทรงรีแบน นอกจากนี้ ดวงจันทร์บริวาร 4 ดวงใหญ่ เช่น แกนีมีดที่ใหญ่กว่าดาวพุธนั้นก็สามารถมองเห็นได้อย่างชัดเจนโดยใช้กล้องสองตาทั่วไป ทำให้รู้สึกใกล้ชิดกับระบบสุริยะมากขึ้น อีกเรื่องที่น่าสนใจคือสมมติฐานแกรนด์แท็กเกี่ยวกับการอพยพของดาวพฤหัสบดีซึ่งส่งผลต่อการก่อตัวของดาวเคราะห์ดวงอื่น ๆ รวมถึงโลกด้วย โดยการเคลื่อนที่ของดาวพฤหัสบดีในช่วงแรกนั้นมีผลลัพธ์ที่เปิดมุมมองใหม่ ๆ ต่อวิวัฒนาการของระบบสุริยะ ซึ่งเมื่อมองด้วยกล้องดูดาวหรือศึกษาข้อมูลเชิงลึก จะเห็นได้ว่าการทำความเข้าใจดาวพฤหัสบดีไม่เพียงแต่ทำให้รู้จักดาวเคราะห์ดวงนี้เท่านั้น แต่ยังช่วยให้เข้าใจถึงภาพรวมของระบบสุริยะและประวัติศาสตร์ของมันด้วย ส่วนเรื่องวงแหวนของดาวพฤหัสบดีนั้น แม้จะไม่โดดเด่นเท่าวงแหวนของดาวเสาร์ แต่ก็เป็นสิ่งที่ทำให้ระบบดาวพฤหัสบดีดูน่าสนใจยิ่งขึ้น วงแหวนประกอบด้วยฝุ่นและอนุภาคเล็ก ๆ ที่มีสีแดงในแสงอินฟราเรด ซึ่งสามารถตีความได้ว่าเป็นเศษวัสดุจากดวงจันทร์เล็ก ๆ ที่แตกสลายและสะสมอยู่รอบ ๆ ดาวเคราะห์ดวงนี้ โดยรวมแล้ว การศึกษาดาวพฤหัสบดีมีเสน่ห์มาก เพราะเป็นดาวเคราะห์ที่ใหญ่ที่สุด มีบทบาทสำคัญในประวัติการก่อตัวของระบบสุริยะ และมีปรากฏการณ์ธรรมชาติมากมายที่น่าทึ่ง ความรู้เหล่านี้ไม่เพียงแต่เสริมสร้างจินตนาการและความรู้เท่านั้น แต่ยังช่วยเปิดโลกทัศน์ต่อการวิจัยดาราศาสตร์ในอนาคตอีกด้วย
