Explore Mars Planets with The spacecraft "KlearMilly 8888" and its Mars rover, also named "KlearMilly 8888" from Thailand in 2026.🇹🇭

***

Note: Uncrewed spacecraft, or robotic vehicles, are vehicles that are not controlled by humans, using autonomous flight systems or control from Earth. They are used for exploring distant space, such as the far reaches of the universe that humans cannot reach, and some planets in the solar system, in order to avoid performing dangerous missions.

Spacecraft

"Orbiter" and "Orbital vehicle redirect here. For other uses, see Orbiter (disambiguation) and Orbital vehicle (disambiguation). For other uses, see Spacecraft (disambiguation). Not to be confused with Spaceplane.!!!

A spacecraft is a vehicle that is designed to fly and operate in outer space, Spacecraft are used for a variety of purposes, including communications, Earth observation, meteorology, navigation, space colonization, planetary exploration, and transportation of humans and cargo. All spacecraft except single-stage-to-orbit vehicles cannot get into space on their own, and require a launch vehicle (carrier rocket)., On a sub-orbital spaceflight, a space vehicle enters space and then retums to the surface without having gained sufficient energy or velocity to make a full Earth orbit. For orbital spaceflights, spacecraft enter closed orbits around the Earth or around other celestial bodies. Spacecraft used for human spaceflight carry people on board as crew or passengers from start or on orbit (space stations) only, whereas those used for robotic space missions operate either autonomously or Telerobotically. Robotic spacecraft used to support scientific research are space probes, Robotic spacecraft that remain in orbit around a planetary body are artificial satellites. To date, only a handful of interstellar probes, such as Pioneer 10 and Voyager 1 and 2, and New Horizons, are on trajectories that leave the Solar System.

Orbital spacecraft may be recoverable or not. Most are not. Recoverable spacecraft may be subdivided by a method of reentry to Earth into non-winged space capsules and winged spaceplanes. Recoverable spacecraft may be reusable (can be launched again or several times, like the SpaceX Dragon and the Space Shuttle orbiters) or expendable (like the Soyuz). In recent years, more space agencies are tending towards reusable spacecraft.

Humanity has achieved space flight, but only a few nations have the technology for orbital launches: Russia (Roscosmos), the United States (NASA), the member states of the European Space Agency, 4 Japan (JAXA)15, China (CNSA)16l, India (ISRO), Talwan (TSA)에미, Israel (ISA), Iran (ISA), and North Korea (NATA). In addition, several private companies have developed or are developing the technology for orbital launches independently from government agencies. Two prominent examples of such companies are SpaceX and Blue Origin.

History

History of spaceflight

A German V-2, co-designed by Wernher von Braun, became the first spacecraft when it reached an altitude of 189 km in June 1944 in Peenemünde, Germany. Sputnik 1 was the first artificial satellite. It was launched into an elliptical low Earth orbit (LEO) by the Soviet Union on 4 October 1957. The launch ushered in new political, military, technological, and scientific developments, while the Sputnik launch was a single event, it marked the start of the Space Age.  Apart from its value as a technological first, Sputnik 1 also helped to identify the upper atmospheric layer's density, by measuring the satellite's orbital changes. It also provided data on radio-signal distribution in the lonosphere. Pressurized nitrogen in the satellite's false body provided the first opportunity for meteoroid detection. Sputnik 1 was launched during the International Geophysical Year from Site No.1/5, at the 5th Tyuratam range, in Kazakh SSR (now at the Balkonur Cosmodrome). The satellite travelled at 29,000 kilometres per hour (18,000 mph), taking 96.2 minutes to complete an orbit, and emitted radio signals at 20.005 and 40.002 MHz, While Sputnik 1 was the first spacecraft to orbit the Earth, other human-made objects had previously reached an altitude of 100 km, which is the height required by the international organization Fédération Aéronautique Internationale to count as a spaceflight. This altitude is called the Kármán line. In particular, in the 1940s there were several test launches of the V-2 rocket, some of which reached altitudes well over 100 km.

Crewed and uncrewed spacecraft

Crewed spacecraft

List of crewed spacecraft and human spaceflight, As of 2016, only three nations have flown crewed spacecraft: USSR/Russia, USA, and China. The first crewed spacecraft was Vostok 1, which carried Soviet cosmonaut Yuri Gagarin into space in 1961, and completed a full Earth orbit. There were five other crewed missions which used a Vostok spacecraft, The second crewed spacecraft was named Freedom 7, and it performed a sub-orbital spaceflight in 1961 carrying American astronaut Alan Shepard to an altitude of just over 187 kilometers (116 mi). There were five other crewed missions using Mercury spacecraft. Other Soviet crewed spacecraft include the Voskhod, Soyuz, flown uncrewed as Zond/L1, L3, TKS, and the Salyut and Mir crewed space stations. Other American crewed spacecraft Include the Gemini spacecraft, the Apollo spacecraft including the Apollo Lunar Module, the Skylab space station, the Space Shuttle with undetached European Spacelab and private US Spacehab space stations-modules, and the SpaceX Crew Dragon configuration of their Dragon 2. US company Boeing also developed and flown a spacecraft of their own, the CST-100, commonly referred to as Starliner, but a crewed flight is yet to occur. China developed, but did not fly Shuguang, and is currently using Shenzhou (its first crewed mission was in 2003). Except for the Space Shuttle and the Buran spaceplane of the Soviet Union, the latter of which only ever had one uncrewed test flight, all of the recoverable crewed orbital spacecraft were space capsules. The International Space Station, crewed since November 2000, is a joint venture between Russia, the United States, Canada and several other countries.

Uncrewed spacecraft

Uncrewed spacecraft, Satellite, Space Telescope, and Cargo Spacecraft

Timeline of artificial satellites and space probes, list of Solar System probes, and list of space telescopes, Uncrewed spacecraft are spacecraft without people on board. Uncrewed spacecraft may have varying levels of autonomy from human input, they may be remote controlled, remote. guided or even autonomous, meaning they have a pre-programmed list of operations, which they will execute unless otherwise instructed.

Many space missions are more suited to telerobotic rather than crewed operation, due to lower cost and lower risk factors. In addition, some planetary destinations such as Venus or the vicinity of Jupiter are too hostile for human survival. Outer planets such as Satum, Uranus, and Neptune are too distant to reach with current crewed spaceflight technology, so telerobotic probes are the only way to explore them. Telerobotics also allows exploration of regions that are vulnerable to contamination by Earth micro-organisms since spacecraft can be sterilized. Humans can not be sterilized in the same way as a spaceship, as they coexist with numerous micro-organisms, and these micro-organisms are also hard to contain within a spaceship or spacesuit. Multiple space probes were sent to study Moon, the planets, the Sun, multiple small Solar System bodies (comets and asteroids). Special class of uncrewed spacecraft is space telescopes, a telescope in outer space used to observe astronomical objects. The first operational telescopes were the American Orbiting Astronomical Observatory, OAO-2 launched in 1968, and the Soviet Orion 1 ultraviolet telescope aboard space station Salyut 1 in 1971. Space telescopes avoid the filtering and distortion (scintillation) of electromagnetic radiation which they observe, and avoid light pollution which ground-based observatories encounter. The best-known examples are Hubble Space Telescope and James Webb Space Telescope.

Cargo spacecraft are designed to carry cargo, possibly to support space stations' operation by transporting food, propellant and other supplies. Automated cargo spacecraft have been used since 1978 and have serviced Salyut 6, Salyut 7, Mir, the International Space Station and Tiangong space station.

Other

Some spacecraft can operate as both a crewed and uncrewed spacecraft. For example, the Buran spaceplane could operate autonomously but also had manual controls, though it never flew with crew onboard, Other dual crewed/uncrewed spacecrafts Include: SpaceX Dragon 2, Dream Chaser and Tianzhou.

Types of spacecraft

Communications satellite

A communications satellite is an artificial satellite that relays and amplifies radio telecommunication signals via a transponder, it creates a communication channel between a source transmitter and a receiver at different locations on Earth. Communications satellites are used for television, telephone, radio, internet, and military applications, 12 Many communications satellites are in geostationary orbit 22,300 miles (35,900 km) above the equator, so that the satellite appears stationary at the same point in the sky, therefore the satellite dish antennas of ground stations can be aimed permanently at that spot and do not have to move to track the satellite. Others form satellite constellations in low Earth orbit, where antennas on the ground have to follow the position of the satellites and switch between satellites frequently.

The high frequency radio waves used for telecommunications links travel by line of sight and so are obstructed by the curve of the Earth. The purpose of communications satellites is to relay the signal around the curve of the Earth allowing communication between widely separated geographical points. Communications satellites use a wide range of radio and microwave frequencies. To avoid signal interference, international organizations have regulations for which frequency ranges or 'bands' certain organizations are allowed to use. This allocation of bands minimizes the risk of signal interference.

Cargo spacecraft

Comparison of space station cargo vehicles

Cargo or resupply spacecraft are robotic spacecraft that are designed specifically to carry cargo, possibly to support space stations' operation by transporting food, propellant and other supplies. Automated cargo spacecraft have been used since 1978 and have serviced Salyut 6, Salyut 7, Mir, the International Space Station and Tiangong space station.

As of 2023, three different cargo spacecraft are used to supply the International Space Station: Russian Progress, American SpaceX Dragon 2 and Cygnus. Chinese Tianzhou is used to supply Tiangong space station.

Spaceflight

- Space vehicle, the combination of launch vehicle and spacecraft

- Spacecraft, a craft, vehicle, vessel or machine designed for spaceflight

- Starship, a spacecraft built for interstellar flight

- Spaceplane

- Galaxyship

Computing

- Spaceship (cellular automaton), a pattern that reappears after a certain number of generations in t different position

- Spaceship operator, a comparison primitive in several programming languages.

Spaceflight

Spaceflight  is an application of astronautics to fly objects, usually spacecraft, into or through outer space, either with or without humans on board. Most spaceflight is uncrewed and conducted mainly with spacecraft such as satellites in orbit around Earth, but also includes space probes for flights beyond Earth orbit. Such spaceflights operate either by telerobotic or autonomous control. The first spaceflights began in the 1950s with the launches of the Soviet Sputnik satellites and American Explorer and Vanguard missions. Human spaceflight programs include the Soyuz, Shenzhou, the past Apollo Moon landing and the Space Shuttle programs. Other current spaceflight are conducted to the International Space Station and to China's Tiangong Space Station., Spaceflights include the launches of Earth observation and telecommunications satellites, interplanetary missions, The rendezvouses and dockings with space stations, and crewed spaceflights on scientific or tourist missions.

Spaceflight can be achieved conventionally via multistage rockets, which provide the thrust to overcome the force of gravity and propel spacecraft onto suborbital trajectories. If the mission is orbital, the spacecraft usually separates the first stage and ignites the second stage, which propels the spacecraft to high enough speeds that it reaches orbit. Once in orbit, spacecraft are at high enough speeds that they fall around the Earth rather than fall back to the surface., Most spacecraft, and all crewed spacecraft, are designed to deorbit themselves or, in the case of uncrewed spacecraft in high-energy orbits, to boost themselves into graveyard orbits. Used upper stages or failed spacecraft, however, often lack the ability to deorbit themselves. This becomes a major issue when large numbers of uncontrollable spacecraft exist in frequently used orbits, increasing the risk of debris colliding with functional satellites. This problem is exacerbated when large objects, often upper stages, break up in orbit or collide with other objects, creating often hundreds of small, hard to find pieces of debris. This problem of continuous collisions is known as Kessler syndrome.

Terminology

There are several terms that refer to a flight into or through outer space.

A space mission refers to a spaceflight intended to achieve an objective. Objectives for space missions may include space exploration, space research, and national firsts in spaceflight. Space transport is the use of spacecraft to transport people or cargo into or through outer space. This may include human spaceflight and cargo spacecraft flight.

History  of spaceflight

The first theoretical proposal of space travel using rockets was published by Scottish astronomer and mathematician William Leitch, in an 1861 essay "A Journey Through Space". More well-known is Konstantin Tsiolkovsky's work, "Исследование мировых пространств реактивными приборами" (The Exploration of Cosmic Space by Means of Reaction Devices), published in 1903. In his work, Tsiolkovsky describes the fundamental rocket equation:

Where :

- (Av) is the change in the rocket's velocity

- (v) is the exhaust velocity

- (mo) and (m) are the initial and final masses of the rocket.

This equation, known as the Tsiolkovsky rocket equation, can be used to find the total Av, or potential change in velocity. This formula, which is still used by engineers, is a key concept of spaceflight., Spaceflight became a practical possibility with the work of Robert H. Goddard's publication in 1919 of his paper A Method of Reaching Extreme Altitudes. His application of the de Laval nozzle to liquid-fuel rockets improved efficiency enough for interplanetary travel to become possible. After further research, Goddard attempted to secure an Army contract for a rocket-propelled weapon in the first World War but his plans were foiled by the November 11, 1918 armistice with Germany. After choosing to work with private financial support, he was the first to launch a liquid-fueled rocket on March 16, 1926. During World War II, the first guided rocket, the V-2, was developed and employed as a weapon by Nazi Germany. During a test flight in June 1944, one such rocket reached space at an altitude of 189 kilometers (102 nautical miles), becoming the first human-made object to reach space. 12 At the end of World War II, most of the V-2 rocket team, including its head, Wernher von Braun, surrendered to the United States, and were expatriated to work on American missiles at what became the Army Ballistic Missile Agency, producing missiles such as Juno I and Atlas. The Soviet Union, in turn, captured several V2 production facilities and built several replicas, with 5 of their 11 rockets successfully reaching their targets. (This was relatively consistent with Nazi Germany's success rate.) The U.S., after the launch of Sputnik and two embarrassing failures of Vanguard rockets, launched Explorer 1 on February 1, 1958. Three years later, the USSR launched Vostok 1, carrying cosmonaut Yuri Gagarin Into orbit. The US responded with the suborbital launch of Alan Shepard on May 5, 1961, and the orbital launch of John Glenn on February 20, 1962. These events were followed by a pledge from U.S. President John F. Kennedy to go to the moon and the creation of the Gemini and Apollo programs. After successfully performing a rendezvous and docking and an EVA, the Gemini program ended just before the Apollo 1 tragedy. Following multiple uncrewed test flights of the Saturn 18 and the Saturn V, the U.S. launched the crewed Apollo 7 mission into low Earth orbit. Shortly after its successful completion, the U.S. launched Apollo 8 (first mission to orbit the Moon), Apollo 9 (first Apollo mission to launch with both the CSM and the LEM) and Apollo 10 (first mission to nearly land on the Moon). These events culminated with the first crewed Moon landing, Apollo 11, and six subsequent missions, five of which successfully landed on the Moon.

Spaceflight has been widely employed by numerous government and commercial entities for placing satellites into orbit around Earth for a broad range of purposes. Certain government agencies have also sent uncrewed spacecraft exploring space beyond the Moon and developed continuous crewed human presence in space with a series of space stations, ranging from the Salyut program to the International Space Station.

Space launch

Rockets are the only means currently capable of reaching orbit or beyond, Other non-rocket spacelaunch technologies have yet to be built, or remain short of orbital speeds. A rocket launch for a spaceflight usually starts from a spaceport (cosmodrome), which may be equipped with launch complexes and launch pads for vertical rocket launches and runways for takeoff and landing of carrier airplanes and winged spacecraft. Spaceports are situated well away from human habitation for noise and safety reasons. ICBMs have various special launching facilities. A launch is often restricted to certain launch windows. These windows depend upon the position of celestial bodies and orbits relative to the launch site. The biggest influence is often the rotation of the Earth. Once launched, orbits are normally located within relatively constant flat planes at a fixed angle to the axis of the Earth, and the Earth rotates within this orbit.

A launch pad is a fixed structure designed to dispatch airborne vehicles. It generally consists of a launch tower and flame trench. It is surrounded by equipment used to erect, fuel, and maintain launch vehicles. Before launch, the rocket can weigh hundreds of tons. The Space Shuttle Columbia, on STS-1, weighed 2030 metric tons (4,480,000 lb) at takeoff.

Reaching space

The most commonly used definition of outer space is everything beyond the Kármán line, which is 100 kilometers (62 ml) above the Earth's surface. (The United States defines outer space as everything beyond 50 miles (80 km) in altitude.) Rocket engines remain the only currently practical means of reaching space, with planes and high-altitude balloons failing due to lack of atmosphere and alternatives such as space elevators not yet being built. Chemical propulsion, or the acceleration of gases at high velocities, is effective mainly because of its ability to sustain thrust even as the atmosphere thins.

Alternatives

Non-rocket spacelaunch

Many ways to reach space other than rocket engines have been proposed. Ideas such as the space elevator, and momentum exchange tethers like rotovators or skyhooks require new materials much stronger than any currently known. Electromagnetic launchers such as launch loops might be feasible with current technology. Other Ideas include rocket-assisted aircraft/spaceplanes such as Reaction Engines Skylon (currently in early stage development), scramjet powered spaceplanes, and RBCC powered spaceplanes. Gun launch has been proposed for cargo.

Leaving orbit

Escape velocity and Parking orbit

On some missions beyond Low Earth orbit, spacecraft are inserted into parking orbits, or lower intermediary orbits. The parking orbit approach greatly simplified Apollo mission planning in several important ways. It acted as a "time buffer" and substantially widened the allowable launch windows. The parking orbit gave the crew and controllers time to thoroughly check out the spacecraft after the stresses of launch before committing it for a long journey to the Moon.

Robotic missions do not require an abort capability and require radiation minimalization only for delicate electronics, and because modern launchers routinely meet 'Instantaneous' launch windows, space probes to the Moon and other planets generally use direct Injection to maximize performance by limiting the boil off of cryogenic propellants. Although some might coast briefly during the launch sequence, they do not complete one or more full parking orbits before the burn that injects them onto an Earth escape trajectory.

The escape velocity from a celestial body decreases as the distance from the body increases. However, it is more fuel-efficient for a craft to burn its fuel as close as possible to its periapsis (lowest point); see Oberth effect.

Astrodynamics

Orbital mechanics

Astrodynamics is the study of spacecraft trajectories, particularly as they relate to gravitational and propulsion effects. Astrodynamics allows for a spacecraft to arrive at its destination at the correct time without excessive propellant use. An orbital maneuvering system may be needed to maintain or change orbits.

Launched in 1959, Luna 16 was the first known artificial object to achieve escape velocity from the Earth (replica pictured). Non-rocket orbital propulsion methods include solar sails, magnetic sails, plasma-bubble magnetic systems, and using gravitational slingshot effects.

Transfer energy

The term "Transfer energy" means the total amount of energy imparted by a rocket stage to its payload. This can be the energy imparted by a first stage of a launch vehicle to an upper stage plus payload, or by an upper stage or spacecraft kick motor to a spacecraft.

Reaching space station

Space rendezvous and Docking and berthing of spacecraft, In order to reach a space station, a spacecraft would have to arrive at the same orbit and approach to a very close distance (e.g. within visual contact). This is done by a set of orbital maneuvers called space rendezvous.

After rendezvousing with the space station, the space vehicle then docks or berths with the station. Docking refers to joining of two separate free-flying space vehicles, While berthing refers to mating operations where an inactive vehicle is placed into the mating interface of another space vehicle by using a robotic arm.

Reentry

Atmospheric reentry

Vehicles in orbit have large amounts of kinetic energy. This energy must be discarded if the vehicle is to land safely without vaporizing in the atmosphere. Typically this process requires special methods to protect against aerodynamic heating. The theory behind reentry was developed by Harry Julian Allen. Based on this theory, reentry vehicles present blunt shapes to the atmosphere. for reentry. Blunt shapes mean that less than 1% of the kinetic energy ends up as heat reaching the vehicle, and the remainder heats the atmosphere.

Landing and Recovery

The Mercury, Gemini, and Apollo capsules splashed down in the sea. These capsules were designed to land at relatively low speeds with the help of a parachute. Soviet/Russian capsules for Soyuz make use of a big parachute and braking rockets to touch down on land. Spaceplanes like the Space Shuttle land like a glider., After a successful landing, the spacecraft, its occupants, and cargo can be recovered. In some cases, recovery has occurred before landing: while a spacecraft is still descending on its parachute, it can be snagged by a specially designed aircraft. This mid-air retrieval technique was used to recover the film canisters from the Corona spy satellites.

Human

Human spaceflight

The first human spaceflight was Vostok 1

on April 12, 1961, on which cosmonaut Yuri Gagarin of the USSR made one orbit around the Earth. In official Soviet documents, there is no mention of the fact that Gagarin parachuted the final seven miles. As of 2020, the only spacecraft regularly used for human spaceflight are Soyuz, Shenzhou, and Crew Dragon. The U.S. Space Shuttle fleet operated from April 1981 until July 2011. SpaceShipOne has conducted three human suborbital space flights.

Sub-orbital

Sub-orbital spaceflight

On a sub-orbital spaceflight the spacecraft reaches space and then returns to the atmosphere after following a (Primarily) ballistic trajectory. This is usually because of insufficient specific orbital energy, in which case a suborbital flight will last only a few minutes, but it is also possible for an object with enough energy for an orbit to have a trajectory that intersects the Earth's atmosphere, sometimes after many hours. Pioneer 1 was NASA's first space probe intended to reach the Moon. A partial failure caused it to instead follow a suborbital trajectory to an altitude of 113,854 kilometers (70,746 mi) before reentering the Earth's atmosphere 43 hours after launch.

The most generally recognized boundary of space is the Kármán line 100 km (62 mi) above sea level. (NASA alternatively defines an astronaut as someone who has flown more than 80 km (50 mi) above sea level.) It is not generally recognized by the public that the increase In potential energy required to pass the Kármán line is only about 3% of the orbital energy (potential plus kinetic energy) required by the lowest possible Earth orbit (a circular orbit just above the Kármán line.) In other words, it is far easier to reach space than to stay there. On May 17, 2004, Civilian Space exploration Team launched the GoFast rocket on a suborbital flight, the first amateur spaceflight. On June 21, 2004, SpaceShipOne was used for the first privately funded human spaceflight.

Doctorate Degree (Ph.D) 🇹🇭 /อำเภอเกาะลันตา

Surveyor / Recorder

By: Ratcharinda Teachaprasarn 🇹🇭

Location: Koh Lanta Island/เกาะลันตา 🇹🇭

Saladan Subdistrict, Koh Lanta District, Krabi

Province, Thailand 🇹🇭

Compiled articles in English, Thai 🇹🇭

By: Ratcharinda Teachaprasarn 🇹🇭

QueenKlearmilly 8888 👑🇹🇭

Thailand 2026 🇹🇭

May 10, 2026, 06 : 50 a.m 🇹🇭

---------------+++

สำรวจ ดาวอังคาร กับยานอวกาศที่มีชื่อยานว่า "เคลียร์มิลลี่ 8888"' พร้อมกับหุ่นยนต์สำรวจ  ดาวอังคาร ที่มีชื่อว่า "เคลียร์มิลลี่ 8888"

จากประเทศไทย ปี พ.ศ 2569 🇹🇭

***

หมายเหตุ : ยานอวกาศไร้คนขับ (Uncrewed Spacecraft) หรือยานหุ่นยนต์ คือ ยานพาหนะที่ไม่มีมนุษย์, ควบคุมการบินด้วยระบบอัตโนมัติหรือกาควบคุมจากโลก ใช้สำรวจอวกาศระยะไกล, เช่น จักวาลอันไกลโพ้นที่มนุษย์ไม่สามารถเดินทางไปถึง และดาวเคราะห์ต่างๆที่อยู่ในระบบสุริยะจักรวาล เพื่อหลีกเลี่ยงการปฏิบัติภารกิจที่เสี่ยงภัย เป็นต้น.

ยานอวกาศ

(Spacecraft)

"Orbiter" และ "Orbital vehicle" มีความหมายคล้ายคลึงกัน สำหรับการใช้งานอื่นๆ โปรดดู Orbiter (disambiguation) และ Orbital vehicle (disambiguation) สำหรับการใช้งานอื่นๆ โปรดดู Spacecraft (disambiguation) อย่าสับสนกับ Spaceplane !!!

ยานอวกาศ

คือยานพาหนะที่ออกแบบมาเพื่อบินและปฏิบัติการในอวกาศ ยานอวกาศถูกใช้เพื่อวัตถุประสงค์หลากหลาย รวมถึงการสื่อสาร การสังเกตการณ์โลก อุตุนิยมวิทยา การนำทาง การตั้งถิ่นฐานในอวกาศ การสำรวจดาวเคราะห์ และการขนส่งมนุษย์และสินค้า ยานอวกาศทุกประเภท ยกเว้นยานที่ขึ้นสู่วงโคจรได้ในขั้นตอนเดียว ไม่สามารถขึ้นสู่อวกาศได้ด้วยตนเอง และต้องอาศัยยานปล่อย จรวดนำส่ง (Carrier rocket) ในการบินอวกาศระดับต่ำกว่าวงโคจร ยานอวกาศเข้าสู่ห้วงอวกาศแล้วกลับคืนสู่ พื้นผิวโดยไม่ได้รับความเพียงพอพลังงาน หรือความเร็วที่จำเป็นในการโคจรครบรอบโลก

สำหรับการเดินทางในอวกาศแบบวงโคจร ยานอวกาศจะเข้าสู่วงโคจรปิดรอบโลกหรือรอบวัตถุทางดาราศาสตร์อื่นๆ ยานอวกาศที่ใช้สำหรับการเดินทางของมนุษย์จะบรรทุกผู้คนบนยานในฐานะลูกเรือ

หรือผู้โดยสารตั้งแต่เริ่มต้นหรือ ในวงโคจร สถานีอวกาศ (Space stations)เท่านั้น ในขณะที่ยานอวกาศที่ใช้สำหรับภารกิจอวกาศหุ่นยนต์จะทำงานโดยอัตโนมัติหรือควบคุมจากระยะไกล ยานอวกาศหุ่นยนต์ที่ใช้เพื่อสนับสนุนการวิจัยทางวิทยาศาสตร์เรียกว่า ยานสำรวจอวกาศ ยานอวกาศหุ่นยนต์ที่โคจรอยู่รอบดาวเคราะห์เรียกว่าดาวเทียมเทียม ปัจจุบัน มีเพียงยานสำรวจอวกาศระหว่างดวงดาวไม่กี่ลำ เช่น ไพโอเนียร์ 10 (Pioneer 10)และ 11 วอยเอเจอร์ 1 และ 2 (Voyager 1 and 2) และนิวฮอไรซอนส์ (on trajectories ) ที่อยู่ในเส้นทางที่ออกจากระบบสุริยะ.

ยานอวกาศที่โคจรอยู่ในวงโคจรอาจสามารถนำกลับมาใช้ใหม่ได้ หรือไม่ก็ได้ ส่วนใหญ่แล้วจะไม่สามารถนำกลับมาใช้ใหม่ได้ ยานอวกาศที่สามารถนำกลับมาใช้ใหม่ได้นั้นอาจแบ่งย่อยตามวิธีการกลับเข้าสู่โลกได้เป็นแคปซูลอวกาศแบบไม่มีปีก และเครื่องบินอวกาศแบบมีปีก ยานอวกาศที่สามารถนำกลับมาใช้ใหม่ได้อาจเป็นแบบใช้ซ้ำได้ (สามารถปล่อยขึ้นสู่อวกาศได้อีกครั้งหรือหลายครั้ง เช่น ยาน SpaceX Dragon และยานอวกาศ Space Shuttle) หรือแบบใช้แล้วทิ้ง (เช่น ยาน Soyuz) ในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา หน่วยงานด้านอวกาศหลายแห่งหันมาให้ความสนใจกับยานอวกาศแบบใช้ซ้ำได้มากขึ้น มนุษยชาติประสบความสำเร็จในการเดินทางในอวกาศแล้ว แต่มีเพียงไม่กี่ประเทศเท่านั้นที่มีเทคโนโลยีสำหรับการปล่อยยานขึ้นสู่วงโคจร ได้แก่ รัสเซีย (Roscosmos) สหรัฐอเมริกา (NASA) ประเทศสมาชิกขององค์การอวกาศยุโรป ญี่ปุ่น (JAXA) จีน (CNSA) อินเดีย (ISRO) ไต้หวัน (TSA) อิสราเอล (ISA) อิหร่าน (ISA) และเกาหลีเหนือ (NATA) นอกจากนี้ บริษัทเอกชนหลายแห่งได้พัฒนาหรือกำลังพัฒนาเทคโนโลยีสำหรับการปล่อยจรวดขึ้นสู่วงโคจรโดยอิสระจากหน่วยงานของรัฐ ตัวอย่างที่โดดเด่นของบริษัทดังกล่าว ได้แก่ SpaceX และ Blue Origin.

ประวัติศาสตร์การบินอวกาศ

(History of spaceflight)

จรวด V-2 (A German V-2,) ของเยอรมนี ซึ่งออกแบบร่วมโดยแวร์เนอร์ ฟอน บราวน์ (Wernher von Braun) กลายเป็นยานอวกาศลำแรกที่ขึ้นไปถึงระดับความสูง 189 กิโลเมตร ในเดือนมิถุนายน ปี ค.ศ 1944 ที่เมืองพีเนมุนเดอ ประเทศเยอรมนี ส่วนสปุตนิก 1 (Sputnik 1)เป็นดาวเทียมเทียมดวงแรก สหภาพโซเวียต ปัจจุบันคือ รัสเซีย) ถูกปล่อยมันขึ้นสู่วงโคจรต่ำของโลก (LEO) เมื่อวันที่ 4 ตุลาคม ปี ค.ศ 1957 การปล่อยสปุตนิกครั้งนี้ได้นำมาซึ่งการพัฒนาทางการเมือง การทหาร เทคโนโลยี และวิทยาศาสตร์ใหม่ๆ แม้ว่าการปล่อยสปุตนิก (Sputnik 1)จะเป็นเพียงเหตุการณ์เดียว แต่ก็ถือเป็นการเริ่มต้นยุคอวกาศโลก., นอกเหนือจากคุณค่าในฐานะความก้าวหน้าทางเทคโนโลยีแล้ว สปุตนิก (1Sputnik 1) ยังช่วยระบุความหนาแน่นของชั้นบรรยากาศเบื้องบนด้วยการวัดการเปลี่ยนแปลงวงโคจรของดาวเทียม นอกจากนี้ยังให้ข้อมูลเกี่ยวกับการกระจายสัญญาณวิทยุในชั้นบรรยากาศไอโอโนสเฟียร์ และไนโตรเจนอัดความดันในตัวดาวเทียมยังเปิดโอกาสให้ตรวจจับอุกกาบาตได้เป็นครั้งแรก

ดาวเทียมสปุตนิก 1 ถูกปล่อยขึ้นสู่อวกาศในช่วงปีธรณีฟิสิกส์สากลจากฐานปล่อยหมายเลข 1/5 ณ เขตทดลองที่ 5 ทิวราทัม ในสาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตคาซัคสถาน (ปัจจุบันอยู่ที่ศูนย์อวกาศบัลโคนูร์) ดาวเทียมเคลื่อนที่ด้วยความเร็ว 29,000 กิโลเมตรต่อชั่วโมง (18,000 ไมล์ต่อชั่วโมง) ใช้เวลา 96.2 นาทีในการโคจรครบรอบ และปล่อยสัญญาณวิทยุที่ความถี่ 20.005 และ 40.002 เมกะเฮิร์ตซ์ (MHz) แม้ว่าสปุตนิก 1 จะเป็นยานอวกาศลำแรกที่โคจรรอบโลก แต่ก่อนหน้านี้วัตถุที่มนุษย์สร้างขึ้นอื่นๆ เคยขึ้นไปถึงระดับความสูง 100 กิโลเมตร ซึ่งเป็นความสูงที่องค์การการบินพลเรือนระหว่างประเทศ (Fédération Aéronautique Internationale) กำหนดไว้สำหรับการนับเป็นการบินอวกาศ

ระดับความสูงนี้เรียกว่า เส้นคาร์มัน (Karmán line) โดยเฉพาะอย่างยิ่งในช่วงทศวรรษ 1940 มีการทดสอบปล่อยจรวด V-2 (V-2 rocket) หลายครั้ง ซึ่งบางครั้งสามารถขึ้นไปได้สูงเกิน 100 กิโลเมตร.

ยานอวกาศที่มีลูกเรือ และยานอวกาศไร้ลูกเรือ

(Crewed and uncrewed spacecraft)

ยานอวกาศที่มีลูกเรือ

(Crewed spacecraft)

รายชื่อยานอวกาศที่มีลูกเรือและเที่ยวบินอวกาศของมนุษย์ ณ ปี 2016 มีเพียงสามประเทศเท่านั้นที่ส่งยานอวกาศที่มีลูกเรือขึ้นไปในอวกาศ ได้แก่ สหภาพโซเวียต/รัสเซีย สหรัฐอเมริกา และจีน ยานอวกาศที่มีลูกเรือลำแรกคือ วอสต็อก 1(Vostok 1) ซึ่งนำนักบินอวกาศโซเวียต ยูริ กาการิน (Yuri Gagarin) ขึ้นสู่อวกาศในปี 1961 และโคจรรอบโลกครบหนึ่งรอบ มีภารกิจที่มีลูกเรืออีกห้าภารกิจที่ใช้ยานอวกาศวอสต็อก ยานอวกาศที่มีลูกเรือลำที่สองมีชื่อว่า ฟรีดอม 7 (Freedom 7) ซึ่งทำการบินอวกาศในวงโคจรย่อยในปี 1961 โดยนำนักบินอวกาศชาวอเมริกัน อลัน เชพาร์ด (Alan Shepard) ขึ้นไปที่ระดับความสูงกว่า 187 กิโลเมตร (116 ไมล์). เล็กน้อย

มีภารกิจที่มีมนุษย์ควบคุมอีก 5 ภารกิจโดยใช้ยานอวกาศเมอร์คิวรี (Mercury spacecraft) ยานอวกาศที่มีมนุษย์ควบคุมของโซเวียตอื่นๆ ได้แก่ วอสคอด โซยุซ (Voskhod Soyuz)ซึ่งบินโดยไม่มีมนุษย์ควบคุมในชื่อ ซอนด์/แอล1 แอล3 ทีเคเอส (Zond/L1, L3, TKS) และสถานีอวกาศซาลยุตและมีร์

The Salyut and Mir crewed space stations)

ที่มีมนุษย์ควบคุม ยานอวกาศที่มีมนุษย์ควบคุมของอเมริกาอื่นๆ ได้แก่ ยานอวกาศเจมินี ยานอวกาศอะพอลโล รวมถึงโมดูลลงจอดบนดวงจันทร์อะพอลโล สถานีอวกาศสกายแล็บ กระสวยอวกาศพร้อมสถานีอวกาศสเปซแล็บของยุโรปที่แยกออกมา และสถานีอวกาศสเปซแฮบของสหรัฐฯ และยานครูว์ดรากอนของสเปซเอ็กซ์ในรุ่นดรากอน 2 บริษัทโบอิ้งของสหรัฐฯ ยังได้พัฒนาและส่งยานอวกาศของตนเองขึ้นบิน คือ CST-100 (The CST-100) ซึ่งมักเรียกกันว่า สตาร์ไลเนอร์ แต่ยังไม่มีการบินที่มีมนุษย์ควบคุม จีนพัฒนายานซูกวง แต่ไม่ได้ส่งขึ้นบิน และปัจจุบันกำลังใช้ยานเสินโจว (ภารกิจที่มีมนุษย์ควบคุมครั้งแรกคือในปี พ.ศ 2546).

ยกเว้น! ยานอวกาศสเปซชัตเติล (Space Shuttle)

และ เครื่องบินอวกาศบูรานของสหภาพโซเวียต

(Buran spaceplane of the Soviet)

ซึ่งมีเพียงการทดสอบบินแบบไร้ลูกเรือเพียงครั้งเดียว ยานอวกาศที่มีลูกเรือและสามารถนำกลับมาใช้ใหม่ได้ทั้งหมดเป็นแคปซูลอวกาศ สถานีอวกาศนานาชาติ ซึ่งมีลูกเรือประจำการตั้งแต่เดือนพฤศจิกายน 2543 เป็นโครงการร่วมระหว่างรัสเซีย สหรัฐอเมริกา แคนาดา และประเทศอื่นๆ อีกหลายประเทศ.

ยานอวกาศไร้คนขับ

(Uncrewed spacecraft)

ยานอวกาศไร้คนขับ ดาวเทียม กล้องโทรทัศน์อวกาศ และยานขนส่งสินค้า ลำดับเหตุการณ์ของดาวเทียมและยานสำรวจอวกาศ รายชื่อยานสำรวจระบบสุริยะ และรายชื่อกล้องโทรทัศน์อวกาศ ยานอวกาศไร้คนขับ คือ ยานอวกาศที่ไม่มีมนุษย์อยู่บนยาน

ยานอวกาศไร้คนขับอาจมีระดับความเป็นอิสระจากการควบคุมของมนุษย์ที่แตกต่างกันไป อาจถูกควบคุมจากระยะไกล ถูกนำทางจากระยะไกล หรือแม้กระทั่งเป็นยานอัตโนมัติโดยสมบูรณ์ ซึ่งหมายความว่าพวกมันมีรายการปฏิบัติการที่ตั้งโปรแกรมไว้ล่วงหน้า ซึ่งจะดำเนินการตามนั้นเว้นแต่จะได้รับคำสั่งเป็นอย่างอื่น.

ภารกิจอวกาศหลายภารกิจเหมาะสมกับการควบคุมด้วยหุ่นยนต์มากกว่าการควบคุมโดยมนุษย์ เนื่องจากต้นทุนและความเสี่ยงต่ำกว่า นอกจากนี้ จุดหมายปลายทางบนดาวเคราะห์บางแห่ง เช่น ดาวศุกร์

(Venus Planets) หรือบริเวณใกล้เคียงอย่าง ดาวพฤหัสบดี (Jupiter Planets) นั้นไม่เหมาะสมต่อการอยู่รอดของมนุษย์ ดาวเคราะห์ชั้นนอก เช่น ดาวเสาร์ (Satum), ดาวยูเรนัส (Uranus) และดาวเนปจูน (Neptune) อยู่ไกลเกินกว่าจะไปถึงได้ด้วยเทคโนโลยีการบินอวกาศที่มีมนุษย์ควบคุมในปัจจุบัน ดังนั้นยานสำรวจควบคุมด้วยหุ่นยนต์จึงเป็นวิธีเดียวที่จะสำรวจดาวเคราะห์เหล่านั้นได้ การควบคุมด้วยหุ่นยนต์ยังช่วยให้สามารถสำรวจพื้นที่ที่เสี่ยงต่อการปนเปื้อนจากจุลินทรีย์บนโลกได้ เนื่องจากยานอวกาศสามารถฆ่าเชื้อได้ มนุษย์ไม่สามารถฆ่าเชื้อได้ในลักษณะเดียวกับยานอวกาศ เพราะมนุษย์อยู่ร่วมกับจุลินทรีย์จำนวนมาก และจุลินทรีย์เหล่านี้ก็ยากที่จะควบคุมภายในยานอวกาศหรือชุดอวกาศได้ มีการส่งยานสำรวจอวกาศหลายลำไปศึกษาดวงจันทร์ ดาวเคราะห์ ดวงอาทิตย์ และกระโจมขนาดเล็กหลายดวงในระบบสุริยะ เช่น ดาวหาง และดาวเคราะห์น้อย

(Comets and asteroids)

ยานอวกาศไร้คนขับประเภทพิเศษ คือกล้องโทรทรรศน์อวกาศ ซึ่งเป็นกล้องโทรทรรศน์ในอวกาศที่ใช้สังเกตวัตถุทางดาราศาสตร์ กล้องโทรทรรศน์ที่ใช้งานได้จริงชุดแรกคือกล้องโทรทรรศน์อวกาศโคจร OAO-2 ของสหรัฐอเมริกา ซึ่งปล่อยขึ้นสู่อวกาศในปี 1968 และกล้องโทรทรรศน์รังสีอัลตราไวโอเลต Orion 1 ของสหภาพโซเวียตบนสถานีอวกาศ Salyut 1 ในปี 1971

กล้องโทรทัศน์อวกาศหลีกเลี่ยงการกรอง

และการบิดเบือน "การกระพริบ"(Scintillation) ของรังสีแม่เหล็กไฟฟ้าที่พวกมันสังเกต และหลีกเลี่ยงมลภาวะทางแสงที่หอดูดาวบนพื้นดินพบเจอ ตัวอย่างที่รู้จักกันดีที่สุดคือ กล้องโทรทัศน์อวกาศฮับเบิลและกล้องโทรทัศน์อวกาศเจมส์ เวบบ์ (James Webb Space Telescope),

ยานอวกาศขนส่งสินค้าได้รับการออกแบบมาเพื่อบรรทุกสินค้า อาจเพื่อสนับสนุนการปฏิบัติงานของสถานีอวกาศโดยการขนส่งอาหาร เชื้อเพลิง และเสบียงอื่นๆ ยานอวกาศขนส่งสินค้าอัตโนมัติ

ถูกนำมาใช้ตั้งแต่ปี 1978 และได้ให้บริการสถานีอวกาศซาลยุต 6 (Salyut 6), ซาลยุต 7 (Salyut 7), มีร์ (Mir )สถานีอวกาศนานาชาติ และสถานีอวกาศเทียนกง (Tiangong space station).

อื่น

(Other)

ยานอวกาศบางลำสามารถปฏิบัติการได้ทั้งในโหมดมีลูกเรือและโหมดไร้ลูกเรือ ตัวอย่างเช่น ยานอวกาศบูรานสามารถปฏิบัติการได้เองโดยอัตโนมัติ แต่ก็มีระบบควบคุมด้วยตนเองเช่นกัน แม้ว่าจะไม่เคยมีลูกเรืออยู่บนยานก็ตาม ยานอวกาศอื่นๆ ที่สามารถปฏิบัติการได้ทั้งในโหมดมีลูกเรือและไร้ลูกเรือ ได้แก่ ยานอวกาศดราก้อน 2, ดรีมเชเซอร์ (SpaceX Dragon 2, Dream Chaser และเทียนโจว (Tianzhou) ของสเปซเอ็กซ์.

ประเภทของยานอวกาศ

(Types of spacecraft)

ดาวเทียมสื่อสาร

(Communications satellite)

ดาวเทียมสื่อสารเป็นดาวเทียมเทียมที่ทำหน้าที่ส่งต่อและขยายสัญญาณวิทยุโทรคมนาคมผ่านทรานสปอนเดอร์ โดยสร้างช่องทางการสื่อสารระหว่างเครื่องส่งสัญญาณ และเครื่องรับสัญญาณที่อยู่ต่างสถานที่บนโลก ดาวเทียมสื่อสารใช้สำหรับโทรทัศน์ โทรศัพท์ วิทยุ อินเทอร์เน็ต และการใช้งานทางทหาร 12 ดาวเทียมสื่อสารจำนวนมากโคจรอยู่ในวงโคจรคงที่ที่ระดับความสูง 22,300 ไมล์ (35,900 กิโลเมตร) เหนือเส้นศูนย์สูตร ทำให้ดาวเทียมปรากฏอยู่นิ่งที่จุดเดิมบนท้องฟ้า ดังนั้นเสาอากาศจานรับสัญญาณดาวเทียมของสถานีภาคพื้นดินจึงสามารถเล็งไปยังจุดนั้นได้อย่างถาวรและไม่จำเป็นต้องเคลื่อนที่เพื่อติดตามดาวเทียม ดาวเทียมบางดวงก่อตัวเป็นกลุ่มดาวเทียมในวงโคจรต่ำของโลก ซึ่งเสาอากาศบนพื้นดินต้องติดตามดาวเทียมและสลับระหว่างดาวเทียมบ่อยครั้ง.

คลื่นวิทยุความถี่สูงที่ใช้ในการสื่อสารเดินทางโดยทางสายตา ดังนั้นจึงถูกกีดขวางโดยความโค้งของโลก ดาวเทียมสื่อสารมีจุดประสงค์เพื่อส่งต่อสัญญาณไปรอบๆ ความโค้งของโลก ทำให้สามารถสื่อสารระหว่างจุดทางภูมิศาสตร์ที่อยู่ห่างไกลกันได้ ดาวเทียมสื่อสารใช้คลื่นความถี่วิทยุและไมโครเวฟหลากหลายช่วง เพื่อหลีกเลี่ยงการรบกวนสัญญาณ องค์กรระหว่างประเทศจึงมีข้อกำหนดเกี่ยวกับช่วงความถี่หรือ "แถบความถี่" ที่องค์กรต่างๆ ได้รับอนุญาตให้ใช้ การจัดสรรคลื่นความถี่แบบนี้ช่วยลดความเสี่ยงของการรบกวนสัญญาณได้.

ยานอวกาศขนส่งสินค้า

(Cargo spacecraft)

การเปรียบเทียบยานขนส่งสินค้าของสถานีอวกาศ ยานขนส่งสินค้าหรือยานส่งเสบียงเป็นยานอวกาศหุ่นยนต์ที่ออกแบบมาโดยเฉพาะเพื่อขนส่งสินค้า ซึ่งอาจสนับสนุนการปฏิบัติงานของสถานีอวกาศโดยการขนส่งอาหาร เชื้อเพลิง และเสบียงอื่นๆ

ยานอวกาศขนส่งสินค้าอัตโนมัติถูกนำมาใช้ตั้งแต่ปี 1978 และได้ให้บริการแก่สถานีอวกาศซาลยุต 6, ซาลยุต 7, มีร์, สถานีอวกาศนานาชาติ และสถานีอวกาศเทียนกง, ณ ปี 2023 มียานขนส่งสินค้าอวกาศ 3 ลำที่ใช้ในการส่งเสบียงไปยังสถานีอวกาศนานาชาติ ได้แก่ Progress ของรัสเซีย, Dragon 2 ของ SpaceX ของสหรัฐอเมริกา และ Cygnus ส่วน Tianzhou ของจีนใช้ในการส่งเสบียงไปยังสถานีอวกาศเทียนกง (Tiangong space station).

การบินอวกาศ

(Spaceflight)

- ยานอวกาศ ซึ่งเป็นการรวมกันของยานปล่อยและยานอวกาศ (Space vehicle, the combination of launch vehicle and spacecraft)

- ยานอวกาศ ยานพาหนะ ยาน หรือเครื่องจักรที่ออกแบบมาเพื่อการบินในอวกาศ (Spacecraft, a craft, vehicle, vessel or machine designed for spaceflight)

- สตาร์ชิป ยานอวกาศที่สร้างขึ้นเพื่อการเดินทางระหว่างดวงดาว (Starship, a spacecraft built for interstellar flight)

- เครื่องบินอวกาศ (Spaceplane)

- กาแล็กซีชิป (Galaxyship)

คอมพิวเตอร์

(Computing)

- ยานอวกาศ (ออโตมาตาเซลลูลาร์) รูปแบบที่ปรากฏขึ้นอีกครั้งหลังจากผ่านไปจำนวนรุ่นที่กำหนด ในตำแหน่งที่แตกต่างกัน

- ตัวดำเนินการยานอวกาศ (Spaceship operator) ซึ่งเป็นหน่วยพื้นฐานสำหรับการเปรียบเทียบในภาษาโปรแกรมหลายภาษา.

การบินอวกาศ

(Spaceflight)

การบินอวกาศเป็นการประยุกต์ใช้ทางด้านการบินและอวกาศเพื่อส่งวัตถุ ซึ่งโดยปกติคือยานอวกาศ เข้าสู่หรือผ่านอวกาศภายนอก ไม่ว่าจะโดยมีมนุษย์อยู่บนยานหรือไม่ก็ตาม

การบินอวกาศส่วนใหญ่เป็นการบินไร้คนขับ และดำเนินการโดยใช้ยานอวกาศ เช่น ดาวเทียมที่โคจรอยู่รอบโลกเป็นหลัก แต่ยังรวมถึงยานสำรวจอวกาศสำหรับการบินออกไปนอกวงโคจรของโลกอีกด้วย การบินอวกาศดังกล่าวควบคุมโดยหุ่นยนต์ควบคุมระยะไกล (Telerobotic) หรือระบบควบคุมอัตโนมัติ (Autonomous control).การบินอวกาศครั้งแรกเริ่มขึ้นในทศวรรษปี ค.ศ 1950 ด้วยการปล่อยดาวเทียมสปุตนิก ของสหภาพโซเวียต (The Soviet Sputnik satellites) และภารกิจเอ็กซ์พลอเรอร์และแวนการ์ดของสหรัฐอเมริกา (American Explorer and Vanguard missions) โครงการบินอวกาศที่มีมนุษย์ควบคุม ได้แก่ โครงการโซยุซ เชินโจว (The Soyuz, Shenzhou) การลงจอดบนดวงจันทร์ของอะพอลโล (Apollo)ในอดีต และโครงการกระสวยอวกาศ การบินอวกาศในปัจจุบันอื่นๆ ดำเนินการไปยังองค์การอวกาศนานาชาติ. และโครงการกระสวยอวกาศ การบินอวกาศในปัจจุบันยังดำเนินการไปยังสถานีอวกาศนานาชาติ และสถานีอวกาศเทียนกงของจีน (China's Tiangong Space Station)

การบินอวกาศ รวมถึงการปล่อยดาวเทียมสำรวจโลก

และดาวเทียมสื่อสาร ภารกิจระหว่างดาวเคราะห์ การนัดพบและการเชื่อมต่อกับสถานีอวกาศ และการบินอวกาศที่มีมนุษย์ควบคุมในภารกิจทางวิทยาศาสตร์ (Crewed spaceflights on scientific)

หรือการท่องเที่ยว (Tourist missions).

การเดินทางในอวกาศแบบดั้งเดิมสามารถทำได้โดยใช้จรวดหลายขั้นตอน ซึ่งให้แรงขับดันเพื่อเอาชนะแรงโน้มถ่วง และผลักดันยานอวกาศขึ้นสู่วงโคจรย่อย หากภารกิจเป็นการโคจรในวงโคจร ยานอวกาศมักจะแยกส่วนแรกออก และจุดระเบิดส่วนที่สอง ซึ่งจะผลักดันยานอวกาศให้มีความเร็วสูงพอที่จะเข้าสู่วงโคจร เมื่ออยู่ในวงโคจรแล้ว ยานอวกาศจะมีความเร็วสูงพอที่จะโคจรรอบโลกแทนที่จะตกลงสู่พื้นผิวโลก ยานอวกาศส่วนใหญ่ และยานอวกาศที่มีลูกเรือทั้งหมด ถูกออกแบบมาให้ลดระดับวงโคจรด้วยตัวเอง หรือในกรณีของยานอวกาศไร้คนขับในวงโคจรพลังงานสูง ก็สามารถเร่งความเร็วตัวเองไปยังวงโคจรสุสานได้ อย่างไรก็ตาม ขั้นตอนบนของจรวดที่ใช้แล้วหรือยานอวกาศที่ล้มเหลว มักจะขาดความสามารถในการลดระดับวงโคจรด้วยตัวเอง

ปัญหานี้จะกลายเป็นเรื่องใหญ่เมื่อมียานอวกาศที่ควบคุมไม่ได้จำนวนมากอยู่ในวงโคจรที่ใช้งานบ่อย

ซึ่งจะเพิ่มความเสี่ยงที่เศษซากจะชนกับดาวเทียมที่กำลังใช้งานอยู่, และปัญหานี้จะยิ่งทวีความรุนแรงขึ้นเมื่อวัตถุขนาดใหญ่ ซึ่งมักจะเป็นส่วนบนของจรวด แตกกระจายในวงโคจรหรือชนกับวัตถุอื่น ทำให้เกิดเศษซากขนาดเล็กจำนวนหลายร้อยชิ้นที่ยากต่อการค้นหา ปัญหาการชนกันอย่างต่อเนื่องนี้เรียกว่า กลุ่มอาการเคสเลอร์ (Kessler syndrome).

คำศัพท์เฉพาะทาง

(Terminology)

มีหลายคำที่ใช้เรียกการเดินทางเข้าสู่ หรือผ่านอวกาศ through (Outer space)

ภารกิจอวกาศ (A space mission) หมายถึง

การบินอวกาศที่มีจุดมุ่งหมายเพื่อบรรลุเป้าหมายใดเป้าหมายหนึ่ง เป้าหมายของภารกิจอวกาศอาจรวมถึงการสำรวจอวกาศ การวิจัยอวกาศ และความสำเร็จครั้งแรกของประเทศในด้านการบินอวกาศ การขนส่งอวกาศคือการใช้ยานอวกาศในการขนส่งผู้คนหรือสินค้าไปยังหรือผ่านอวกาศ ซึ่งอาจรวมถึงการบินอวกาศของมนุษย์ และการบินอวกาศของยานอวกาศขนส่งสินค้า.

ประวัติศาสตร์การบินอวกาศ

(History  of spaceflight)

ข้อเสนอทางทฤษฎีแรกเกี่ยวกับการเดินทางในอวกาศโดยใช้จรวดนั้นได้รับการตีพิมพ์โดย วิลเลียม ไลช์ (William Leitch) นักดาราศาสตร์ และนักคณิตศาสตร์ชาวสกอตแลนด์ ในบทความเรื่อง "การเดินทางผ่านอวกาศ" เมื่อปี ค.ศ. 1861 แต่ผลงานของคอนสแตนติน ซิโอลคอฟสกี (Konstantin Tsiolkovsky's) นั้นเป็นที่รู้จักกันดีกว่า

"การสำรวจอวกาศด้วยอุปกรณ์ปฏิกิริยา"

(The Exploration of Cosmic Space by Means of Reaction Devices), ตีพิมพ์ในปี ค.ศ. 1903 ในงานเขียนของเขา ซิโอลคอฟสกีได้อธิบายสมการพื้นฐานของจรวดไว้ดังนี้:

ที่ไหน: (Where)

- (Av) คือการเปลี่ยนแปลงความเร็วของจรวด

- (v) คือความเร็วไอเสีย

- (mo) และ (m) คือมวลเริ่มต้นและมวลสุดท้ายของจรวด.

สมการนี้ ซึ่งรู้จักกันในชื่อสมการจรวดของทซิโอลคอฟสกี สามารถใช้หาค่า Av รวม หรือการเปลี่ยนแปลงความเร็วที่อาจเกิดขึ้นได้ สูตรนี้ซึ่งยังคงใช้โดยวิศวกร เป็นแนวคิดสำคัญของการบินอวกาศ

การเดินทางในอวกาศกลายเป็นความเป็นไปได้ในทางปฏิบัติด้วยผลงานตีพิมพ์ของโรเบิร์ต เอช. ก็อดดาร์ด (Robert H. Goddard's)

ในปี 1919 เรื่อง "วิธีการไปถึงระดับความสูงสุดขีด" การประยุกต์ใช้หัวฉีดเดอลาวาล กับจรวดเชื้อเพลิงเหลวของเขาช่วยเพิ่มประสิทธิภาพมากพอที่จะทำให้การเดินทางระหว่างดาวเคราะห์เป็นไปได้ หลังจากทำการวิจัยเพิ่มเติม ก็อดดาร์ดพยายามที่จะขอรับสัญญาจากกองทัพสำหรับอาวุธที่ขับเคลื่อนด้วยจรวดในสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง แต่แผนของเขาต้องล้มเหลวเนื่องจากการลงนามสงบศึกกับเยอรมนี เมื่อวันที่ 11 พฤศจิกายน ค.ศ 1918 หลังจากเลือกที่จะทำงานโดยได้รับการสนับสนุนทางการเงินจากภาคเอกชน เขาเป็นคนแรกที่ปล่อยจรวดเชื้อเพลิงเหลว เมื่อวันที่ 16 มีนาคม ปี ค.ศ 1926

ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง (World War II)

จรวดนำวิถีลำแรกคือ V-2 (The V-2) ได้รับการพัฒนาและนำมาใช้เป็นอาวุธโดยนาซีเยอรมนี, ระหว่างการทดสอบการบินในเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2487 จรวดลำหนึ่งได้ขึ้นสู่อวกาศที่ระดับความสูง 189 กิโลเมตร หรือ 102 ไมล์ทะเล (102 nautical miles),กลายเป็นวัตถุที่มนุษย์สร้างขึ้นชิ้นแรกที่ขึ้นสู่อวกาศ เมื่อสิ้นสุดสงครามโลกครั้งที่สอง (World War II) สมาชิกส่วนใหญ่ของทีมจรวด V-2 รวมถึงหัวหน้าทีม เวอร์เนอร์ ฟอน บราวน์ (Wernher von Braun)

ได้ยอมจำนนต่อสหรัฐอเมริกา และถูกส่งตัวไปทำงานเกี่ยวกับขีปนาวุธของอเมริกาที่หน่วยงานขีปนาวุธของกองทัพบก ซึ่งผลิตขีปนาวุธเช่น Juno I และ Atlas สหภาพโซเวียตได้ยึดโรงงานผลิต V2 หลายแห่งและสร้างแบบจำลองขึ้นมาหลายชิ้น โดยจรวด 5 ใน 11 ลูกของพวกเขาสามารถไปถึงเป้าหมายได้สำเร็จ (ซึ่งค่อนข้างสอดคล้องกับอัตราความสำเร็จของนาซีเยอรมนี) สหรัฐอเมริกา หลังจากปล่อยสปุตนิกและความล้มเหลวที่น่าอับอายสองครั้งของจรวดแวนการ์ด (Vanguard rockets)

ทำให้สหรัฐฯ สามารถปล่อยยานเอ็กซ์พลอเรอร์ 1 ได้ในวันที่ 1 กุมภาพันธ์ 1958 สามปีต่อมา สหภาพโซเวียตได้ปล่อยยานวอสต็อก 1 (The USSR launched Vostok 1) ซึ่งบรรทุกนักบินอวกาศยูริ กาการิน (Yuri Gagarin) ขึ้นสู่วงโคจร สหรัฐฯ ตอบโต้ด้วยการปล่อยยานอลัน เชพาร์ด (Alan Shepard)

ขึ้นสู่วงโคจรในวันที่ 5 พฤษภาคม 1961 และการปล่อยยานจอห์น เกล็นน์ (John Glenn) ขึ้นสู่วงโคจรในวันที่ 20 กุมภาพันธ์ 1962 เหตุการณ์เหล่านี้ตามมาด้วยคำมั่นสัญญาจากประธานาธิบดี จอห์น เอฟ. เคนเนดี (John F. Kennedy) ของสหรัฐฯ ที่จะไปดวงจันทร์(Moons) และการสร้างโครงการเจมินี (Gemini

program) และอพอลโล (Apollo programs)

หลังจากประสบความสำเร็จในการนัดพบและเชื่อมต่อยานอวกาศ รวมถึงการปฏิบัติภารกิจนอกยานอวกาศ (EVA) โครงการเจมินีก็ยุติลงก่อนโศกนาฏกรรมอพอลโล 1 ไม่นาน หลังจากการทดสอบบินไร้คนขับหลายครั้งของจรวดแซทเทิร์น 18 (The Saturn 18)

และแซทเทิร์น 5 (The Saturn 15)

สหรัฐฯ ได้ปล่อยภารกิจอพอลโล 7 (Apollo 7)

ที่มีลูกเรือขึ้นสู่วงโคจรต่ำของโลก ไม่นานหลังจากประสบความสำเร็จ สหรัฐฯ ได้ปล่อยอพอลโล 8 (ภารกิจแรกที่โคจรรอบดวงจันทร์) และอพอลโล 9 (ภารกิจอพอลโลแรกที่ปล่อยพร้อมกับยาน CSM)

และยาน LEM ขึ้นสู่อวกาศ) และ Apollo 10 (ภารกิจแรกที่เกือบลงจอดบนดวงจันทร์) เหตุการณ์เหล่านี้สิ้นสุดลงด้วยการลงจอดบนดวงจันทร์ครั้งแรกโดยมีลูกเรือในภารกิจ Apollo 11 และภารกิจต่อมาอีกหกภารกิจ ซึ่งห้าภารกิจประสบความสำเร็จในการลงจอดบนดวงจันทร์.

หน่วยงานภาครัฐ และเอกชนจำนวนมากได้ใช้ประโยชน์จากการบินอวกาศอย่างแพร่หลาย เพื่อส่งดาวเทียมขึ้นสู่วงโคจรของโลกด้วยวัตถุประสงค์ที่หลากหลาย หน่วยงานรัฐบาลบางแห่งได้ส่งยานอวกาศไร้คนขับสำรวจอวกาศนอกเหนือจากดวงจันทร์ และพัฒนาระบบการมีมนุษย์ควบคุมอยู่ในอวกาศอย่างต่อเนื่องด้วยสถานีอวกาศหลายโครงการ ตั้งแต่โครงการซัลยุตไปจนถึงสถานีอวกาศนานาชาติ.

การปล่อยยานอวกาศ

(Space launch)

ปัจจุบันจรวด เป็นเพียงวิธีการเดียวที่สามารถส่งยานอวกาศขึ้นสู่วงโคจรหรือไกลกว่านั้นได้ เทคโนโลยีการส่งยานอวกาศอื่นๆ ที่ไม่ใช่จรวด ยังไม่ถูกสร้างขึ้น หรือยังทำได้ไม่ถึงความเร็วระดับวงโคจร การปล่อยจรวดเพื่อขึ้นสู่อวกาศมักเริ่มต้นจากท่าอวกาศ คอสโมโดรม (Cosmodrome) ซึ่งอาจมีทั้งฐานปล่อยจรวดและแท่นปล่อยจรวดสำหรับการปล่อยจรวดแนวดิ่ง และรันเวย์สำหรับขึ้นและลงจอดของเครื่องบินนำส่งและยานอวกาศมีปีก ท่าอวกาศมักตั้งอยู่ห่างไกลจากที่อยู่อาศัยของมนุษย์ด้วยเหตุผลด้านเสียงรบกวนและความปลอดภัย ขีปนาวุธข้ามทวีป (ICBM) มีสิ่งอำนวยความสะดวกในการปล่อยแบบพิเศษต่างๆ

โดยปกติแล้ว การปล่อยจรวดมักถูกจำกัดอยู่ในช่วงเวลาที่กำหนดไว้ ช่วงเวลาเหล่านี้ขึ้นอยู่กับตำแหน่งของวัตถุบนท้องฟ้าและวงโคจรเมื่อเทียบกับสถานที่ปล่อยจรวด ปัจจัยที่มีอิทธิพลมากที่สุดมักเป็นการหมุนของโลก เมื่อปล่อยจรวดแล้ว วงโคจรโดยทั่วไปจะอยู่ในระนาบที่ค่อนข้างคงที่ในมุมคงที่กับแกนของโลก และโลกจะหมุนภายในวงโคจรนี้

แท่นปล่อยจรวดเป็นโครงสร้างคงที่ที่ออกแบบมาเพื่อปล่อยยานอวกาศ โดยทั่วไปประกอบด้วยหอปล่อยจรวดและร่องระบายเปลวไฟ ล้อมรอบด้วยอุปกรณ์ที่ใช้ในการประกอบ เติมเชื้อเพลิง และบำรุงรักษายานปล่อยจรวด ก่อนการปล่อย จรวดอาจมีน้ำหนักหลายร้อยตัน ยานอวกาศโคลัมเบียในภารกิจ STS-1 มีน้ำหนัก 2,030 เมตริกตัน (4,480,000 ปอนด์) ขณะขึ้นบิน.

การเข้าถึงพื้นที่

(Reaching space)

นิยามที่ใช้กันทั่วไปของอวกาศ คือทุกสิ่งทุกอย่างที่อยู่เลยเส้นคาร์มัน (Kármán line) ซึ่งอยู่สูงจากพื้นผิวโลก 100 กิโลเมตร (62 ไมล์) (สหรัฐอเมริกาให้นิยามอวกาศว่าคือทุกสิ่งทุกอย่างที่อยู่สูงจากระดับน้ำทะเล 50 ไมล์ (80 กิโลเมตร) เครื่องยนต์จรวดยังคงเป็นวิธีการเดียวที่ใช้งานได้จริงในปัจจุบันในการเดินทางไปยังอวกาศ เนื่องจากเครื่องบินและบอลลูนระดับสูงไม่สามารถทำได้เพราะขาดชั้นบรรยากาศ และทางเลือกอื่น ๆ เช่น ลิฟต์อวกาศยังไม่ถูกสร้างขึ้น การขับเคลื่อนด้วยสารเคมี หรือการเร่งความเร็วของก๊าซที่ความเร็วสูง มีประสิทธิภาพส่วนใหญ่เนื่องจากความสามารถในการรักษาแรงขับแม้ว่าชั้นบรรยากาศจะบางลงก็ตาม.

ทางเลือก

(Alternatives)

การปล่อยจรวดขึ้นสู่อวกาศโดยไม่ใช้ จรวด

(Non-rocket spacelaunch)

มีการเสนอแนวทางมากมายในการเดินทางไปอวกาศนอกเหนือจากเครื่องยนต์จรวด แนวคิดต่างๆ เช่น ลิฟต์อวกาศ (Space elevator) และระบบแลกเปลี่ยนโมเมนตัม (Momentum exchange tethers)

อย่างเช่น โรโตเวเตอร์ หรือ สกายฮุก (Rotovectors or Skyhook) จำเป็นต้องใช้วัสดุใหม่ที่มีความแข็งแรงกว่าวัสดุใดๆ ที่รู้จักในปัจจุบันมาก ระบบปล่อยจรวดด้วยแม่เหล็กไฟฟ้า เช่น ลูปปล่อยจรวด อาจเป็นไปได้ด้วยเทคโนโลยีปัจจุบัน แนวคิดอื่นๆ ได้แก่ เครื่องบิน/ยานอวกาศที่ใช้จรวดช่วย เช่น เครื่องยนต์ปฏิกิริยา Skylon (ปัจจุบันอยู่ในช่วงเริ่มต้นของการพัฒนา) ยานอวกาศที่ขับเคลื่อนด้วยเครื่องยนต์สแครมเจ็ต และยานอวกาศที่ขับเคลื่อนด้วย RBCC นอกจากนี้ยังมีการเสนอการปล่อยจรวดด้วยปืนเพื่อขนส่งสินค้าด้วย.

ออกจากวงโคจร

(Leaving orbit)

ความเร็วหลุดพ้น และ วงโคจรจอดพัก

(Escape velocity and Parking orbit)

ในภารกิจบางอย่างที่ไกลออกไปจากวงโคจรต่ำของโลก ยานอวกาศจะถูกส่งเข้าไปในวงโคจรจอดพัก

(Parking orbit)หรือ วงโคจรระดับกลางที่ต่ำกว่า

(Low Earth orbit) แนวทางวงโคจรจอดพักนี้ทำให้การวางแผนภารกิจอพอลโลง่ายขึ้นมากในหลายๆ ด้านที่สำคัญ มันทำหน้าที่เป็น "บัฟเฟอร์เวลา" (Time buffer)"และขยายช่วงเวลาการปล่อยยานที่อนุญาตได้อย่างมาก วงโคจรจอดพักทำให้ลูกเรือและผู้ควบคุมมีเวลาตรวจสอบยานอวกาศอย่างละเอียดหลังจากความเครียดจากการปล่อยยานก่อนที่จะส่งยานเดินทางไกลไปยังดวงจันทร์ ภารกิจหุ่นยนต์ไม่จำเป็นต้องมีระบบยกเลิกภารกิจ และต้องการการลดปริมาณรังสีเฉพาะสำหรับอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ที่ละเอียดอ่อนเท่านั้น และเนื่องจากจรวดส่งดาวเทียมสมัยใหม่สามารถตอบสนองช่วงเวลาการปล่อยแบบ "ทันที" ได้เป็นประจำ ยานสำรวจอวกาศไปยังดวงจันทร์และดาวเคราะห์ดวงอื่น ๆ โดยทั่วไปจึงใช้การฉีดเชื้อเพลิงโดยตรงเพื่อเพิ่มประสิทธิภาพสูงสุดโดยการจำกัดการระเหยของเชื้อเพลิงไครโอเจนิก แม้ว่าบางลำอาจจะลอยตัวอยู่ชั่วครู่ระหว่างลำดับการปล่อย แต่พวกมันจะไม่โคจรครบรอบหนึ่งรอบหรือมากกว่านั้นก่อนที่จะจุดระเบิดเพื่อฉีดพวกมันเข้าสู่เส้นทางหลุดพ้นจากวงโคจรของโลก ความเร็วหลุดพ้นจากวัตถุทางดาราศาสตร์จะลดลงเมื่อระยะห่างจากวัตถุเพิ่มขึ้น อย่างไรก็ตาม การเผาไหม้เชื้อเพลิงของยานอวกาศให้ใกล้กับจุดใกล้ที่สุด "จุดต่ำสุด"

(Lowest point) จะประหยัดเชื้อเพลิงมากกว่า.

โหราศาสตร์ (Astrodynamics)

และ กลศาสตร์วงโคจร (Orbital mechanics)

พลศาสตร์อวกาศ +Astrodynamics) คือการศึกษาเส้นทางการโคจรของยานอวกาศ โดยเฉพาะอย่างยิ่งในส่วนที่เกี่ยวข้องกับแรงโน้มถ่วง และผลกระทบจากแรงขับเคลื่อน พลศาสตร์อวกาศช่วยให้ยานอวกาศไปถึงจุดหมายปลายทางได้ตรงเวลาโดยไม่ต้องใช้เชื้อเพลิงมากเกินไป อาจจำเป็นต้องใช้ระบบควบคุมวงโคจรเพื่อรักษาหรือเปลี่ยนแปลงวงโคจร

วิธีการขับเคลื่อนวงโคจรโดยไม่ใช้จรวด ได้แก่ ใบเรือพลังงานแสงอาทิตย์ (Solar sails), ใบเรือแม่เหล็ก

(Magnetic sails), ระบบแม่เหล็กฟองพลาสมา

(Plasma-bubble magnetic systems)

และการใช้แรงโน้มถ่วงในการเหวี่ยงยานขึ้นสู่วงโคจร.

การถ่ายโอนพลังงาน

(Transfer energy)

คำว่า "พลังงานถ่ายโอน" หมายถึงปริมาณพลังงานทั้งหมดที่ส่งผ่านจากจรวดแต่ละขั้นไปยังน้ำหนักบรรทุก ซึ่งอาจเป็นพลังงานที่ส่งผ่านจากขั้นแรกของยานปล่อยจรวดไปยังขั้นบนพร้อมน้ำหนักบรรทุก หรือจากมอเตอร์ขับเคลื่อนของขั้นบนหรือยานอวกาศไปยังยานอวกาศ.

การเดินทางถึงสถานีอวกาศ

(Reaching space station)

การนัดพบในอวกาศ (Space rendezvous)

และ การเชื่อมต่อและการเทียบท่าของยานอวกาศ

(Docking and berthing of spacecraft)

ในการเดินทางไปยังสถานีอวกาศ ยานอวกาศจะต้องโคจรอยู่ในวงโคจรเดียวกัน และเข้าใกล้สถานีอวกาศในระยะที่ใกล้มาก เช่น อยู่ในระยะที่สามารถมองเห็นได้ด้วยตาเปล่า (e.g. within visual contact)

ซึ่งทำได้โดยการปรับวงโคจรหลายขั้นตอนที่เรียกว่า การนัดพบในอวกาศ (Space Rendezvous) หลังจากนัดพบกับสถานีอวกาศแล้ว ยานอวกาศจะทำการเทียบท่า หรือจอดกับสถานี การเทียบท่าหมายถึงการรวมยานอวกาศที่บินอิสระสองลำเข้าด้วยกัน

ในขณะที่การจอดหมายถึงการดำเนินการจับคู่โดยที่ยานที่ไม่ได้ใช้งานจะถูกวางลงในอินเทอร์เฟซการจับคู่ของยานอวกาศอีกลำโดยใช้ แขนหุ่นยนต์ (Robotic arm).

กลับเข้ามาใหม่

(Reentry)

การกลับเข้าสู่ชั้นบรรยากาศ

(Atmospheric reentry)

ยานอวกาศที่โคจรอยู่ในอวกาศมีพลังงานจลน์จำนวนมาก พลังงานนี้จะต้องถูกกำจัดทิ้งหากต้องการลงจอดอย่างปลอดภัยโดยไม่ระเหยกลายเป็นไอในชั้นบรรยากาศ โดยทั่วไปแล้วกระบวนการนี้ต้องใช้วิธีพิเศษเพื่อป้องกันความร้อนจากอากาศพลศาสตร์ ทฤษฎีเบื้องหลังการกลับเข้าสู่ชั้นบรรยากาศได้รับการพัฒนาโดยแฮร์รี่ จูเลียน อัลเลน (Harry Julian Allen) โดยอิงจากทฤษฎีนี้ ยานอวกาศที่กลับเข้าสู่ชั้นบรรยากาศจะมีรูปร่างทู่เมื่อเผชิญหน้ากับชั้นบรรยากาศ รูปร่างทู่หมายความว่าพลังงานจลน์น้อยกว่า 1% จะเปลี่ยนเป็นความร้อนและไปถึงตัวยาน ส่วนที่เหลือจะทำให้ชั้นบรรยากาศร้อนขึ้น.

การลงจอด และการกู้คืน

(Landing and Recovery)

แคปซูลเมอร์คิวรี เจมินี (The Mercury, Gemini)

และอพอลโล (Apollo) ลงจอดในทะเล แคปซูลเหล่านี้ได้รับการออกแบบให้ลงจอดด้วยความเร็วค่อนข้างต่ำโดยใช้ร่มชูชีพช่วย แคปซูลโซยุซของโซเวียต/รัสเซียใช้ร่มชูชีพขนาดใหญ่และจรวดเบรกเพื่อลงจอดบนพื้นดิน ส่วนยานอวกาศอย่างกระสวยอวกาศลงจอดเหมือนเครื่องร่อน หลังจากลงจอดสำเร็จแล้ว ยานอวกาศ ผู้โดยสาร และสัมภาระสามารถกู้คืนได้ ในบางกรณี การกู้คืนเกิดขึ้นก่อนลงจอด: ขณะที่ยานอวกาศกำลังร่อนลงด้วยร่มชูชีพ เครื่องบินที่ออกแบบมาเป็นพิเศษสามารถคว้าเอาไว้ได้ เทคนิคการกู้คืนกลางอากาศนี้ถูกนำมาใช้ในการกู้คืนตลับฟิล์มจากดาวเทียมสอดแนมโคโรนา (The Corona spy satellites).

มนุษย์ Human)

การเดินทางสู่อวกาศของมนุษย์

(Human spaceflight)

การบินอวกาศครั้งแรกของมนุษย์คือ Vostok 1 เมื่อวันที่ 12 เมษายน ค.ศ 1961 ซึ่งนักบินอวกาศ ยูริ กาการิน (Yuri Gagarin) แห่งสหภาพโซเวียต (Soviet)

ได้โคจรรอบโลกหนึ่งรอบ ในเอกสารทางการของโซเวียตไม่มีการกล่าวถึงข้อเท็จจริงที่ว่า กาการินกระโดดร่มลงมาในระยะทางเจ็ดไมล์สุดท้าย

ณ ปี ค.ศ 2020 ยานอวกาศที่ใช้สำหรับการบินอวกาศของมนุษย์เป็นประจำมีเพียง Soyuz, Shenzhou และ Crew Dragon เท่านั้น กองยานอวกาศ Space Shuttle ของสหรัฐอเมริกา ปฏิบัติการตั้งแต่เดือนเมษายน ค.ศ 1981 จนถึงเดือนกรกฎาคม 2011 SpaceShipOne ได้ทำการบินอวกาศรอบวงโคจรย่อยของมนุษย์ไปแล้วสามครั้ง.

วงโคจรย่อย

(Sub-orbital)

การบินอวกาศระดับต่ำกว่าวงโคจร

(Sub-orbital spaceflight)

ในการบินอวกาศแบบกึ่งวงโคจร ยานอวกาศจะขึ้นไปถึงอวกาศแล้วกลับเข้าสู่ชั้นบรรยากาศหลังจากโคจรตามวิถีโค้ง (ส่วนใหญ่) โดยปกติแล้วสาเหตุเกิดจากพลังงานวงโคจรจำเพาะไม่เพียงพอ ซึ่งในกรณีนี้การบินแบบกึ่งวงโคจรจะใช้เวลาเพียงไม่กี่นาที แต่ก็เป็นไปได้เช่นกันที่วัตถุที่มีพลังงานเพียงพอสำหรับการโคจรจะมีวิถีโคจรที่ตัดกับชั้นบรรยากาศของโลก บางครั้งอาจใช้เวลาหลายชั่วโมง ยานไพโอเนียร์ 1 เป็นยานสำรวจอวกาศลำแรกของนาซาที่ตั้งใจจะไปดวงจันทร์ แต่ความล้มเหลวบางส่วนทำให้มันโคจรตามวิถีโค้งกึ่งวงโคจรไปยังระดับความสูง 113,854 กิโลเมตร (70,746 ไมล์) ก่อนที่จะกลับเข้าสู่ชั้นบรรยากาศของโลก 43 ชั่วโมงหลังจากการปล่อย.

ภารกิจอวกาศไร้คนขับครั้งแรกคือ สปุตนิก ซึ่งถูกปล่อยเมื่อวันที่ 4 ตุลาคม ค.ศ 1957 เพื่อโคจรรอบโลก ดาวเทียม ยานลงจอด และยานสำรวจเกือบทั้งหมดเป็นยานอวกาศหุ่นยนต์ อย่างไรก็ตาม ไม่ใช่ว่ายานอวกาศไร้คนขับทุกลำจะเป็นยานอวกาศหุ่นยนต์เสมอไป ตัวอย่างเช่น ลูกบอลสะท้อนแสงเป็นยานอวกาศไร้คนขับที่ไม่ใช่หุ่นยนต์ ภารกิจอวกาศที่มีสัตว์อื่นๆ แต่ไม่มีมนุษย์อยู่บนยาน เรียกว่า ภารกิจไร้คนขับ ยานอวกาศที่สามารถอยู่อาศัยได้หลายลำยังมีคุณสมบัติทางหุ่นยนต์ในระดับที่แตกต่างกันไป ตัวอย่างเช่น สถานีอวกาศซาลยุต 7 (Salyut 7)

และ เมียร์ (Mir) รวมถึง โมดูลซาร์ยา ของสถานีอวกาศนานาชาติ สามารถทำการรักษาระดับสถานีและเชื่อมต่อกับยานส่งเสบียงและโมดูลใหม่ได้จากระยะไกล ยานส่งเสบียงไร้คนขับถูกนำมาใช้ในสถานีอวกาศที่มีลูกเรือมากขึ้นเรื่อยๆ.

ปริญญาเอก (Ph.D) 🇹🇭

ผู้ทำการสำรวจ / บันทึกภาพ

โดย : น.ส รัชรินทร์ดา เตชะประสาน 🇹🇭

พิกัด : เกาะลันตา 🇹🇭

ตำบลศาลาด่าน อำเภอเกาะลันตา จังหวัดกระบี่

ประเทศไทย 🇹🇭

ผู้เขียนบทความ ภาษาอังกฤษ, ไทย 🇹🇭

โดย : น.ส รัชรินทร์ดา เตชะประสาน 🇹🇭

เคลียร์มิลลี่ 8888 🇹🇭

ประเทศไทย 2569 🇹🇭

วันที่ 10 เดือน พฤษภาคม พ.ศ 2569 🇹🇭

เวลา 06 : 50 น.🇹🇭

#StarsAndPlanetsThailand🇹🇭

#StellariumThailand🇹🇭

#GalaxyMapsThailand🇹🇭

#QueenKlearmilly8888👑🇹🇭

#ThailandBrandKingRama10👑🇹🇭

https://youtube.com/shorts/XLnefFatBgw?si=YHJIEirPwvEtq0xy