ไม่มีหรอกคนขยันหรือขี้เกียจ

จากประสบการณ์ส่วนตัว ผมพบว่าความสามารถในการควบคุมตัวเองนั้นเป็นสิ่งที่สำคัญกว่าการติดป้ายว่าคนคนไหนขยันหรือขี้เกียจ เพราะบางครั้งสิ่งแวดล้อมหรือแรงจูงใจสามารถทำให้เราดูเหมือนขยัน แต่ในความจริงคือเรากำลังถูกควบคุมโดยสิ่งแวดล้อมเหล่านั้นมากกว่าสภาพจิตใจของเราเอง การฝึกให้ทำในสิ่งที่ยากและไม่สะดวกสบาย เป็นแบบฝึกหัดที่ดีที่สุดสำหรับการสร้างความแข็งแกร่งทางใจ ผมเคยตั้งเป้าหมายเล็กๆ เช่น การตื่นเช้าเพื่อออกกำลังกายให้ได้ทุกวัน แม้ว่าจะเหนื่อยหรืออยากขี้เกียจในบางวัน แต่การที่ผมเลือกควบคุมตัวเองและไม่ปล่อยให้อารมณ์เป็นตัวควบคุม ทำให้ผมมีวินัยและรักษาความสำเร็จในระยะยาวได้ นอกจากนี้ การรับรู้ว่าตัวเราเองมีทางเลือกระหว่าง "ควบคุมตัวเอง" หรือ "ให้สิ่งอื่นควบคุม" ช่วยให้เราหยุดคิดก่อนจะตัดสินใจ ทำให้ไม่ถูกชักจูงจากความรู้สึกหรือแรงกดดันภายนอกอย่างง่ายดาย ดังนั้นผมแนะนำว่า ลองตั้งคำถามกับตัวเองบ่อยๆ ว่า เรากำลังควบคุมตัวเองจริงๆ หรือว่ายอมให้สิ่งอื่นมาเป็นตัวควบคุม ถ้าเราฝึกจิตใจที่จะควบคุมตัวเองได้มากขึ้น การบรรลุเป้าหมายต่างๆ ก็จะไม่ใช่เรื่องยากอีกต่อไป ท้ายที่สุด การเข้าใจว่าความขยันไม่ใช่พรสวรรค์ แต่คือผลจากการฝึกฝนการควบคุมตัวเอง จะช่วยให้เราหมดคำว่า "ขี้เกียจ" ไปจากชีวิต และก้าวไปข้างหน้าอย่างมีพลังใจที่มั่นคงและเติบโตอย่างยั่งยืน