จากประสบการณ์ส่วนตัว การพยายามช่วยเหลือคนอื่นอย่างไม่มีขอบเขตนั้นเป็นสิ่งที่ทำได้ง่ายแต่ผลตามมาจะกดทับตัวเราเองโดยไม่รู้ตัว ผมเคยเป็นคนนึงที่ชอบเป็นสะพานให้คนอื่นเดินข้าม จนลืมไปว่าตัวเองก็ควรได้รับการดูแลเหมือนกัน และเมื่อเวลาผ่านไปก็รู้สึกเหนื่อยล้าจนแทบจะล้มลง ในช่วงเวลานั้นผมได้เรียนรู้ว่าการขึ้นสะพานให้คนอื่นเดินข้ามได้บ่อยเกินไปอาจะทำให้สะพานผุพังเร็วขึ้นด้วย สิ่งที่ช่วยผมได้คือการเริ่มให้เวลากับตัวเอง – การพักผ่อน หลีกเลี่ยงความเครียด และคิดทบทวนว่าคนไหนที่เราควรจะช่วย และคนไหนควรปล่อยให้เขาได้เรียนรู้ด้วยตัวเอง นอกจากนี้การยอมรับว่าการช่วยเหลือในบางครั้งต้องมีขอบเขตไม่ใช่เรื่องผิด เป็นการรักษาความสมดุลระหว่างการให้และการดูแลตัวเอง การตั้งกฎเกณฑ์กับตัวเองได้ช่วยให้ผมไม่รู้สึกหมดแรงและสามารถเป็นกำลังใจให้คนอื่นในระยะยาวได้มากขึ้น เพราะฉะนั้น เมื่อคุณรู้สึกเหนื่อยและเหมือนตกลงไปในหลุมที่ตัวเองขุด ลองหยุดพักและหันมาดูแลจิตใจตัวเองก่อน เพราะโลกไม่ได้ถล่มลงมาหรอก แค่ถึงเวลาที่คุณต้องเติมเต็มหลุมใจของคุณเองก่อน แล้วค่อยกลับมาเป็นสะพานที่แข็งแรงอีกครั้ง