ไปงานมนุษย์ต่างวัยมาวันเดียว
สรุปคือ ได้กิน ได้แต่งงาน ได้มีลูก ได้เกษียณ แล้วก็ได้รู้ว่าพรุ่งนี้เช้าจะตื่นมาทำไม ถือว่าคุ้มมาก
สำหรับฉัน ความสบายใจอย่างหนึ่งของการไปงานที่มีอาสาพาเดิน คือการรู้ว่าคนข้าง ๆ เต็มใจจะอยู่ตรงนั้นตั้งแต่แรก มันต่างจากการไปถึงหน้างานแล้วค่อย ๆ เดิน ค่อย ๆ เดา หรือค่อย ๆ หาคนช่วยเอาดาบหน้า
พอไม่ต้องกังวลเรื่องการเดิน ก็มีพื้นที่เหลือสำหรับเรื่องอื่น เราได้แวะ ได้ฟัง ได้ลอง และได้เห็นรายละเอียดของงานมากขึ้น
.
วันนั้นฉันได้เดินกับน้องอาสาชื่อต้นกล้า เพิ่งเรียนจบและกำลังหางานทำ ระหว่างรอก็เลยมาทำจิตอาสา
เราเดินผ่านบูธหนึ่งที่ให้ระบายสีภาพดอกไม้
ปกติฉันคงเดินผ่านไปเลย เพราะการระบายสีสำหรับคนตาบอดมันไม่ค่อยเป็นกิจกรรมที่คนชวนทำสักเท่าไร หลายคนคงคิดว่าเดี๋ยวจะยาก เดี๋ยวจะเลอะ หรือเดี๋ยวจะไม่สวย
แต่ต้นกล้ากลับถามสั้น ๆ ว่า"อยากลองไหม"
แล้วหลังจากนั้นก็กลายเป็นผู้บรรยายภาพดอกไม้ให้ฟังอย่างตั้งใจ คอยบอกว่าตอนนี้พู่กันอยู่ตรงกลีบดอกแล้ว ขยับไปทางซ้ายนิดหนึ่ง เติมสีหน่อย กดแรงขึ้นได้ พร้อมกับเชียร์เหมือนเรากำลังสร้างงานศิลปะชิ้นเอกของโลก
ฉันไม่รู้หรอกว่าสุดท้ายดอกไม้นั้นหน้าตาเป็นยังไง แต่รู้สึกชัดมากว่าตัวเองไม่ได้ถูกเว้นไว้ข้างกิ จกรรมเหมือนหลาย ๆ ครั้งที่ผ่านมา
.
เดินต่อมาอีกหน่อย ก็เจอบูธที่ชวนคนเขียนว่า ทุกเช้า คุณตื่นมาทำไม
มีคำตอบของคนดังมากมาย รวมถึงคำตอบของพี่พลอย บ.ก. ตาบอดชื่อดังที่สุดในประเทศ แห่งสำนักพิมพ์ผีเสื้อปีกบาง
พี่พลอยเขียนว่า
"อยากตื่นมาเป็นแสงสว่าง" ฟังแล้วก็รู้สึกว่า คนเรานี่มีคำตอบที่เท่ดีเหมือนกัน
ฉันก็อยากเป็นอะไรที่ดูมีความหมายแบบนั้นบ้าง เลยยืนคิดอยู่พักใหญ่ ประมาณสองนาที
ก่อนจะยอมรับกับตัวเองว่า
คนอย่างเรา ตื่นมาหน้าตาดี นิสัยก็ดี๊ดี ก็น่าจะพอแล้ว
ก็เลยให้คุณเอกชัยเขียนลงไปแบบนั้น
.
หลังจากหัวเราะกับคำตอบของตัวเองเสร็จ ก็ไปเล่นเกมบันไดงูต่อ
เป็นบันไดงูที่ไม่ได้มีแค่การแพ้หรือชนะ แต่มีคำถามแทรกอยู่ตามช่องต่าง ๆ ให้ค่อย ๆ มองย้อนกลับไปในชีวิต ตั้งแต่การแต่งงาน การมีล ูก การทำงาน การเกษียณ และสิ่งที่เราอยากส่งต่อให้คนข้างหลัง
พี่เจ้าหน้าที่คุยสนุกมาก จนรู้ตัวอีกที ฉันก็แต่งงาน มีลูก และเกษียณผ่านกระดานเกมไปเรียบร้อยแล้ว
.
พอจบทุกกิจกรรม ต้นกล้าก็ยังพาเดินต่อ
และฉันค้นพบว่า อาสาพาเดินมีความสามารถพิเศษอย่างหนึ่ง
คือหาบูธที่มีของกิน ของชิม และของทดลองได้แม่นกว่าระบบนำทางใด ๆ
เราแวะแทบทุกบูธที่กินได้ จับได้ หรือเล่นได้
.
พอนั่งคิดดูดี ๆ ความสนุกของวันนั้นก็คงไม่ได้เกิดจากคนคนเดียว
แต่มาจากคนหลายคนที่ค่อย ๆ ประกอบวันธรรมดาวันหนึ่งให้กลายเป็นวันที่น่าจดจำ
คนหนึ่งชวนระบายสี
คนหนึ่งชวนคุยเรื่องชีวิต
คนหนึ่งชวนชิมของอร่อย
แล้วก็มีคนหนึ่งคอยเดินไปด้วยกัน
.
สรุปไปงานมนุษย์ต่างวัยครั้งนี้
ได้กิน
ได้แต่งงาน
ได้มีลูก
ได้เกษียณ
แล้วก็ได้คำตอบว่า พรุ่งนี้เช้าจะตื่นมาทำไม
อย่างน้อยก็เพื่อตื่นมาหน้าตาดี และนิสัยดี๊ดีต่อไป
.
ขอบคุณพี่แจ๊ค หัวหน้าแก๊งอาสาเพื่อนพาเดิน ที่ทำให้งานนี้เข้าถึงได้อย่างสนุกสนานขึ้น
.
การได้ไปงานมนุษย์ต่างวัยครั้งนี้ทำให้ฉันได้เรียนรู้ว่า การมีกิจกรรมที่เปิดโอกาสให้ทุกคนได้มีส่วนร่วม ไม่ว่าจะเป็นคนที่มีความต้องการพิเศษหรือไม่ ก็นำมาซึ่งความสุขและความทรงจำที่ดีมากมาย งานนี้ไม่ใช่แค่การจัดงานเฉลิมฉลองวัยต่างๆ แต่เป็นการสร้างพื้นที่แห่งความเข้าใจและความเท่าเทียม การที่มีน้องอาสาคอยนำทาง และเป็นผู้บรรยายอย่างใส่ใจเหมือนในกิจกรรมระบายสีดอกไม้ แสดงให้เห็นว่าแค่การมีเพื่อนร่วมทางที่ใส่ใจจริงๆ ก็ช่วยให้เราสามารถเปิดใจและสนุกกับกิจกรรมที่ปกติอาจไม่กล้าลองได้อย่างเต็มที่ นอกจากนี้ เกมบันไดงูที่มีคำถามชวนคิด ถือเป็นไฮไลต์ที่ทำให้ฉันได้ย้อนมองชีวิตตัวเอง และตั้งคำถามที่ลึกซึ้ง เช่น การแต่งงาน การมีลูก หรือแม้แต่การเกษียณ ซึ่งหลายครั้งเราอาจละเลยความคิดเหล่านี้ไปในชีวิตประจำวัน เพราะความเร่งรีบ แต่กิจกรรมนี้กลับช่วยให้เราใช้เวลาทบทวนและพบมุมมองใหม่ ที่สำคัญคือการได้กล้าหัวเราะกับคำตอบของตัวเอง ที่ฉันตอบว่าอยากตื่นมาหน้าตาดีและนิสัยดี๊ดี นั่นแสดงให้เห็นว่าบางครั้งความสุขและแรงบันดาลใจเล็กๆ นี้ก็เพียงพอที่จะทำให้เรามีคุณค่าในแต่ละวัน สิ่งที่ฉันประทับใจมากที่สุดคือ การได้เห็นว่ามีคนหลายคนร่วมกันสร้างสรรค์วันธรรมดาให้กลายเป็นวันพิเศษ ทั้งคนที่ชวนเล่นเกม คนที่ชวนคุย และรวมถึงคนที่พร้อมเดินเคียงข้างเราเหมือนเพื่อนที่ดี งานนี้จึงไม่ใช่แค่การไปเยี่ยมชมหรือรับประทานอาหารอร่อย แต่ยังเป็นประสบการณ์ที่ให้ความรู้สึกอบอุ่นและมีคุณค่าทางใจอย่างแท้จริง สำหรับใครที่กำลังมองหางานที่เต็มไปด้วยความหมาย และอยากเปิดประสบการณ์ใหม่ๆ งานมนุษย์ต่างวัยนี้นับเป็นตัวเลือกที่ดีเลยทีเดียว ทั้งยังส่งเสริมความเข้าใจระหว่างวัย และเปิดโอกาสให้ทุกคนได้แสดงออกถึงความสามารถและแรงบันดาลใจในแบบของตัวเอง
