คนตาบอดสอนงานถักให้คนตาดีได้ด้วยเหรอ? ได้สิ
เพราะในโลกของงานฝีมือ เชือกไม่ได้เรียกร้องดวงตาที่มองเห็นเสมอไป ในเมื่อคนสอนมองไม่เห็น และบางครั้งคนเรียนก็ยังถักไม่เป็นเหมือนกัน จุดเริ่มต้นของเราจึงเท่ากันตรงความตั้งใจและการลองผิดลองถูก
.
เสาร์เช้าที่ผ่านมา ฉันซึ่งเป็นหนึ่งในศิลปินกับ V Craft แบรนด์มาคราเม่โดยคนตาบอด ได้ไปสอนถักพวงกุญแจดอกไม้ให้น้องๆ ประมาณ 80 คน ณ บ้านพระพร ยอมรับว่าตอนแรกแอ บหวั่นใจกับจำนวนนักเรียนที่เยอะที่สุดเท่าที่เคยสอนมา แต่ฉันรู้ว่าวันนั้นไม่ได้มีแค่ฉัน มีครูผึ้ง พี่ตุ๊ก พี่เก๋ แล้วก็พี่น้อง คนตาบอดที่มาด้วยกัน คอยช่วยกันคนละไม้คนละมือ
ฉันอธิบายวิธีถักอยู่ด้านหน้า พี่เกดช่วยดูแลอุปกรณ์ พี่น้องก็ค่อย ๆ ถักผ่านกล้องขึ้นจอให้น้อง ๆ ดู
ส่วนครูผึ้ง พี่ตุ๊ก และพี่เก๋ก็เดินดูตามโต๊ะ คอยช่วยเวลามีใครหลงทางอยู่กับเชือกและปม
คิดดูแล้ว งานถักก็คล้ายหลายเรื่องในชีวิตเหมือนกัน บางทีคนหนึ่งเป็นคนอธิบาย อีกคนเป็นคนสาธิต และใครอีกคนก็แค่คอยอยู่ข้างๆ ช่วยประคอง แล้วสุดท้ายชิ้นงานเล็กๆ ก็เป็นรูปเป็นร่างขึ้นมา
.
ช่วงท้าย ฉันไปช่วยกลุ่มน้องเล็ก เด็กวัยนี้อาจไม่จำเป็นต้องเรียนรู้ทุกขั้นตอนอย่างละเอียด แค่ชวนให้เขาช่วยดึงเชือก ช่วยจัดทรง หรือสอดปลายไหม ถูกบ้างผิดบ้างก็ไม่ เป็นไร แค่มือเล็กๆ คู่นั้นได้ขยับ ได้ลองทำ และรู้สึกว่าตัวเองกำลังสร้างบางอย่างขึ้นมา ก็น่าจะสำคัญพอแล้ว
.
ระหว่างนั่งถักอยู่กับน้อง ฉันก็นึกถึงตอนตัวเองเรียนอยู่โรงเรียนสอนคนตาบอด หลังเลิกเรียน บางครั้งก็ในชั่วโมงเรียน หรือในวันพิเศษ มักจะมีพี่ ๆ มาจัดกิจกรรมให้ทำเสมอ ตอนนั้นก็เข้าร่วมไปอย่างนั้นเอง ถ้าถามว่าทำอะไรบ้างก็คงจำไม่ได้แล้ว แต่สิ่งที่ยังจำได้คือ พี่ ๆ เหล่านั้นดูสนุก และดูตั้งใจมาก
แล้วฉันก็รู้สึกขึ้นมาว่า อ๋อ... ตอนนี้เราคงกลายเป็นพี่คนนั้นแล้วเหมือนกัน
คนที่ครั้งหนึ่งเคยนั่งรอให้ใครสักคนเดินเข้ามาพร้อมกิจกรรมสนุก ๆ แต่ตอนนี้กลับเป็นคนเดินเข้าไปหาน้อง ๆ แทน มันเป็นความรู้สึกแปลกดี เหมือนชีวิตค่อย ๆ หมุนจากการได้รับ มาเป็นการแบ่งปัน โดยที่เราแทบไม่ทันสังเกต
.
ก่อนกลับ น้องคนหนึ่ งบอกว่า คราวหน้ามาสอนลายใหม่อีกนะ
ฉันไม่รู้หรอกว่าน้องจะจำวิธีถักดอกไม้นี้ไปได้อีกนานแค่ไหน เหมือนที่ฉันก็จำไม่ได้ว่าตอนเด็ก ๆ พี่เขามาสอนอะไรบ้าง
แต่หวังว่าสักวันหนึ่ง น้องอาจนึกถึงเช้าหนึ่งที่เคยนั่งงง ๆ กับเชือกเส้นหนึ่ง แล้วมีใครสักคนบอกว่า
เดี๋ยวช่วยทำไปด้วยกัน แค่นั้นก็น่าจะเพียงพอแล้วสำหรับความทรงจำดี ๆ ในวัยเด็ก
.
ส่วนฉันก็คงตั้งใจฝึกลายใหม่ต่อไป เพราะปลายเดือนนี้จะไปชวนทุกคนทำเวิร์กช็อปกับ V Craft ที่ไอคอนสยามและสยามพารากอน
.
ยิ่งทำงานคราฟต์ก็ยิ่งรู้สึกว่า มันคล้ายการเติบโตของคนเหมือนกัน
เชือกหลายเส้นที่เราใช้ เป็นเชือกเหลือจากงานอื่นที่หลายคนอาจมองว่าหมดประโยชน์แล้ว แต่พอค่อย ๆ จับมาผูก มาถัก มาร้อยเข้าด้วยกัน มันก็กลายเป็นดอกไม้ กลายเป็นแมว กลายเป็นหมี หรือกลายเป็นของชิ้นเล็ ก ๆ ที่ใครสักคนอยากพกติดตัว
.
บางทีคนเราก็ไม่ต่างกันนัก ในเวลาที่เหมาะสม และมีใครสักคนคอยบอกว่าเดี๋ยวช่วยทำไปด้วยกัน
เราก็อาจค้นพบว่าตัวเองกำลังจะกลายเป็นอะไรบางอย่างที่น่ารักกว่าที่เคยคิดไว้
ถ้าใครอยากลองถักมาคราเม อยากทำงานคราฟต์รักษ์โลก หรือแค่อยากมานั่งงงกับเชือกเส้นเดียวกัน
ก็แวะมาทักทายกันได้ เผื่อเราจะได้นั่งล้อมวงด้วยกัน
แล้วค่อย ๆ ช่วยกันผูกเชือกเส้นเล็ก ๆ ให้กลายเป็นความทรงจำดี ๆ อีกหนึ่งชิ้น
.
จากประสบการณ์ส่วนตัวที่เคยเข้าร่วมกิจกรรมถักมาคราเม่ ฉันเข้าใจดีว่างานคราฟต์ชนิดนี้ไม่เพียงแต่ต้องใช้ทักษะมือและการประสานงานระหว่างมือกับสมองเท่านั้น แต่ยังต้องการความอดทน ความตั้งใจ และการทดลองทำซ้ำหลายครั้งเพื่อให้ชำนาญขึ้น เช่นเดียวกับเรื่องราวของผู้สอนที่เป็นคนตาบอด ซึ่งแสดงให้เห็นว่าแม้ขาดการมองเห็นก็สามารถถ่ายทอดความรู้และสร้างสรรค์ผลงานที่สวยงามได้ด้วยหัวใจที่เปิดกว้างและความพยายามที่ไม่หยุดยั้ง การที่ทีมงานคนตาบอดและเพื่อนๆ ช่วยกันจัดกิจกรรมครั้งนี้ ณ บ้านพระพร ทำให้เห็นถึงพลังของการรวมตัวเพื่อสร้างสังคมที่มีความเข้าใจและช่วยเหลือกัน น้องๆ ที่เข้าร่วมกิจกรรมไม่ได้เรียนรู้เพียงแต่เทคนิคการถักเชือก แต่ยังได้รับประสบการณ์ในการร่วมทำงานเป็นทีม รับมือกับความผิดพลาด และรู้สึกถึงความสุขในการสร้างสิ่งใหม่ๆ ด้วยตัวเอง แม้จะเริ่มต้นจากการงงกับเชือกเส้นเดียว เด็กๆ ก็ได้โอกาสค้นพบความสามารถและความมั่นใจในตัวเอง นอกจากนี้ ตัวงานมาคราเม่เองก็มีความสำคัญในแง่ของการส่งเสริมการรักษ์โลก เพราะหลายครั้งเชือกที่นำมาใช้เป็นวัสดุเหลือใช้ที่ผ่านการคัดสรรแล้ว ซึ่งช่วยลดขยะและสร้างมูลค่าใหม่ให้กับวัสดุเหลือใช้เหล่านั้น เป็นอีกทางเลือกของงานคราฟต์ที่ได้ทั้งความงามและคุณค่าด้านสิ่งแวดล้อม ในฐานะผู้ที่สนใจงานคราฟต์ ฉันอยากเชิญชวนทุกคนให้ลองเปิดใจมาลองถักมาคราเม่ดูสักครั้ง เพราะมันไม่ใช่แค่การสร้างของชิ้นหนึ่ง แต่มันคือการสร้างความสัมพันธ์และการเรียนรู้ร่วมกัน ที่สำคัญที่สุดคือ ความรู้สึกที่ได้ร่วมแบ่งปันและได้รับแรงบันดาลใจจากเพื่อนๆ ที่มีเป้าหมายเดียวกัน ในที่สุด เชือกเส้นเล็กๆ เหล่านั้นจะกลายเป็นความทรงจำดีๆ ที่อยู่คู่กับชีวิตเราไปนานแสนนาน
