คนตาบอดสอนงานถักให้คนตาดีได้ด้วยเหรอ? ได้สิ

เพราะในโลกของงานฝีมือ เชือกไม่ได้เรียกร้องดวงตาที่มองเห็นเสมอไป ในเมื่อคนสอนมองไม่เห็น และบางครั้งคนเรียนก็ยังถักไม่เป็นเหมือนกัน จุดเริ่มต้นของเราจึงเท่ากันตรงความตั้งใจและการลองผิดลองถูก

.

เสาร์เช้าที่ผ่านมา ฉันซึ่งเป็นหนึ่งในศิลปินกับ V Craft แบรนด์มาคราเม่โดยคนตาบอด ได้ไปสอนถักพวงกุญแจดอกไม้ให้น้องๆ ประมาณ 80 คน ณ บ้านพระพร ยอมรับว่าตอนแรกแอบหวั่นใจกับจำนวนนักเรียนที่เยอะที่สุดเท่าที่เคยสอนมา แต่ฉันรู้ว่าวันนั้นไม่ได้มีแค่ฉัน มีครูผึ้ง พี่ตุ๊ก พี่เก๋ แล้วก็พี่น้อง คนตาบอดที่มาด้วยกัน คอยช่วยกันคนละไม้คนละมือ

ฉันอธิบายวิธีถักอยู่ด้านหน้า พี่เกดช่วยดูแลอุปกรณ์ พี่น้องก็ค่อย ๆ ถักผ่านกล้องขึ้นจอให้น้อง ๆ ดู

ส่วนครูผึ้ง พี่ตุ๊ก และพี่เก๋ก็เดินดูตามโต๊ะ คอยช่วยเวลามีใครหลงทางอยู่กับเชือกและปม

คิดดูแล้ว งานถักก็คล้ายหลายเรื่องในชีวิตเหมือนกัน บางทีคนหนึ่งเป็นคนอธิบาย อีกคนเป็นคนสาธิต และใครอีกคนก็แค่คอยอยู่ข้างๆ ช่วยประคอง แล้วสุดท้ายชิ้นงานเล็กๆ ก็เป็นรูปเป็นร่างขึ้นมา

.

ช่วงท้าย ฉันไปช่วยกลุ่มน้องเล็ก เด็กวัยนี้อาจไม่จำเป็นต้องเรียนรู้ทุกขั้นตอนอย่างละเอียด แค่ชวนให้เขาช่วยดึงเชือก ช่วยจัดทรง หรือสอดปลายไหม ถูกบ้างผิดบ้างก็ไม่เป็นไร แค่มือเล็กๆ คู่นั้นได้ขยับ ได้ลองทำ และรู้สึกว่าตัวเองกำลังสร้างบางอย่างขึ้นมา ก็น่าจะสำคัญพอแล้ว

.

ระหว่างนั่งถักอยู่กับน้อง ฉันก็นึกถึงตอนตัวเองเรียนอยู่โรงเรียนสอนคนตาบอด หลังเลิกเรียน บางครั้งก็ในชั่วโมงเรียน หรือในวันพิเศษ มักจะมีพี่ ๆ มาจัดกิจกรรมให้ทำเสมอ ตอนนั้นก็เข้าร่วมไปอย่างนั้นเอง ถ้าถามว่าทำอะไรบ้างก็คงจำไม่ได้แล้ว แต่สิ่งที่ยังจำได้คือ พี่ ๆ เหล่านั้นดูสนุก และดูตั้งใจมาก

แล้วฉันก็รู้สึกขึ้นมาว่า อ๋อ... ตอนนี้เราคงกลายเป็นพี่คนนั้นแล้วเหมือนกัน

คนที่ครั้งหนึ่งเคยนั่งรอให้ใครสักคนเดินเข้ามาพร้อมกิจกรรมสนุก ๆ แต่ตอนนี้กลับเป็นคนเดินเข้าไปหาน้อง ๆ แทน มันเป็นความรู้สึกแปลกดี เหมือนชีวิตค่อย ๆ หมุนจากการได้รับ มาเป็นการแบ่งปัน โดยที่เราแทบไม่ทันสังเกต

.

ก่อนกลับ น้องคนหนึ่งบอกว่า คราวหน้ามาสอนลายใหม่อีกนะ

ฉันไม่รู้หรอกว่าน้องจะจำวิธีถักดอกไม้นี้ไปได้อีกนานแค่ไหน เหมือนที่ฉันก็จำไม่ได้ว่าตอนเด็ก ๆ พี่เขามาสอนอะไรบ้าง

แต่หวังว่าสักวันหนึ่ง น้องอาจนึกถึงเช้าหนึ่งที่เคยนั่งงง ๆ กับเชือกเส้นหนึ่ง แล้วมีใครสักคนบอกว่า

เดี๋ยวช่วยทำไปด้วยกัน แค่นั้นก็น่าจะเพียงพอแล้วสำหรับความทรงจำดี ๆ ในวัยเด็ก

.

ส่วนฉันก็คงตั้งใจฝึกลายใหม่ต่อไป เพราะปลายเดือนนี้จะไปชวนทุกคนทำเวิร์กช็อปกับ V Craft ที่ไอคอนสยามและสยามพารากอน

.

ยิ่งทำงานคราฟต์ก็ยิ่งรู้สึกว่า มันคล้ายการเติบโตของคนเหมือนกัน

เชือกหลายเส้นที่เราใช้ เป็นเชือกเหลือจากงานอื่นที่หลายคนอาจมองว่าหมดประโยชน์แล้ว แต่พอค่อย ๆ จับมาผูก มาถัก มาร้อยเข้าด้วยกัน มันก็กลายเป็นดอกไม้ กลายเป็นแมว กลายเป็นหมี หรือกลายเป็นของชิ้นเล็ก ๆ ที่ใครสักคนอยากพกติดตัว

.

บางทีคนเราก็ไม่ต่างกันนัก ในเวลาที่เหมาะสม และมีใครสักคนคอยบอกว่าเดี๋ยวช่วยทำไปด้วยกัน

เราก็อาจค้นพบว่าตัวเองกำลังจะกลายเป็นอะไรบางอย่างที่น่ารักกว่าที่เคยคิดไว้

ถ้าใครอยากลองถักมาคราเม อยากทำงานคราฟต์รักษ์โลก หรือแค่อยากมานั่งงงกับเชือกเส้นเดียวกัน

ก็แวะมาทักทายกันได้ เผื่อเราจะได้นั่งล้อมวงด้วยกัน

แล้วค่อย ๆ ช่วยกันผูกเชือกเส้นเล็ก ๆ ให้กลายเป็นความทรงจำดี ๆ อีกหนึ่งชิ้น

.

#lspiration #ไดแอลรี่ #VCraft #มาคราเม่