เทรล บทที่ 6 : ทางแยก

บทที่ 6 : ทางแยก

เวลา 08:13 น.

ดวงอาทิตย์ขึ้นพ้นแนวเขาแล้ว

หมอกยามเช้าถูกแสงแดดเผาจนบางลง

ท้องฟ้าเป็นสีฟ้าเข้มสดใส

เมฆก้อนขาวลอยช้าๆ เหนือยอดเขา

อุณหภูมิขยับขึ้นมาแตะ 29 องศา

อากาศเริ่มร้อน

แต่ความชื้นยังสูงจนเหงื่อไม่ทันแห้ง

เสื้อวิ่งของพรานบ่าวเปียกชุ่มทั้งตัว

เกาะแนบแผ่นหลังเหมือนผืนผ้าเปียก

รองเท้าเต็มไปด้วยคราบโคลนสีน้ำตาลแดง

ดอกยางที่เคยสะอาดตอนออกตัวตอนนี้ดูเหมือนผ่านสงครามมาแล้ว

เขายังคงยืนอยู่ตรงทางโค้ง

จ้องมองจุดที่ชายปริศนาหายเข้าไปในป่า

ลมพัดใบไผ่เสียดสีกัน

แซก...

แซก...

แซก...

เหมือนเสียงกระซิบ

ขณะที่นักวิ่งคนอื่นยังทยอยผ่านไป

ไม่มีใครสนใจอะไรนอกจากเส้นชัย

แต่พรานบ่าวกำลังยืนอยู่ตรงทางแยก

ทางหนึ่งคือกฤษณ์

ผู้ต้องสงสัยที่เขาถูกส่งมาติดตาม

อีกทางหนึ่งคือชายปริศนา

คนที่ไม่ควรอยู่ในสนามแข่ง

เขาตัดสินใจภายในสามวินาที

แล้วออกวิ่ง

ตาม...

กฤษณ์

พรานบ่าวไม่ใช่ตำรวจ

ไม่ใช่นักสืบ

เขาเป็นพราน

และพรานที่ดีจะไม่ละทิ้งรอยหลัก

เพื่อตามรอยรอง

กิโลเมตรที่ 21

เส้นทางเริ่มไต่ขึ้นสันเขาอีกครั้ง

ลมแรงขึ้น

หญ้าคาสีทองอ่อนโบกไหวเป็นคลื่น

เบื้องล่างคือผืนป่ากว้างสุดสายตา

สีเขียวหลายเฉดซ้อนทับกันราวกับทะเล

กฤษณ์อยู่ข้างหน้าไม่ถึงห้าสิบเมตร

ยังคงรักษาจังหวะเดิม

ไม่มีอาการเหนื่อย

ไม่มีอาการเร่ง

ไม่มีอาการตกใจ

เหมือนชายปริศนาเมื่อครู่ไม่เคยมีตัวตน

"คนนี้นิ่งเกินไป..."

พรานบ่าวคิด

คนส่วนใหญ่เมื่อวิ่งมาเกินยี่สิบกิโลเมตร

ร่างกายจะเริ่มเปิดเผยตัวตน

บางคนหงุดหงิด

บางคนบ่น

บางคนเสียสมาธิ

แต่กฤษณ์ไม่เคยเปลี่ยน

ตั้งแต่กิโลแรกจนถึงตอนนี้

กิโลเมตรที่ 23

จุดพักบนยอดเขา

นักวิ่งหลายคนนั่งกองอยู่ใต้เต็นท์

บางคนกำลังนวดน่อง

บางคนถอดรองเท้า

บางคนเริ่มมีอาการตะคริว

พรานบ่าวหยิบน้ำดื่ม

หลังเติมเกลือแร่แบบเม็ด

เขารู้สึกปวดเยี่ยว

แต่อั้นเก็บไว้ เดี๋ยวจะปล่อยข้างทาง

ตอนออกวิ่งต่อ

เขาแกล้งนวดขา

แล้วแอบมองกฤษณ์

ชายร่างใหญ่กำลังนั่งบนก้อนหิน

เปิดฝ่ามือดูบางอย่าง

เพียงครู่เดียว

ก่อนกำไว้เหมือนเดิม

ของชิ้นเล็กที่ได้รับจากชายปริศนา

ยังอยู่กับเขา

พรานบ่าวเดินเข้าไป

นั่งห่างออกไปประมาณสองเมตร

ทำเหมือนคนพักเหนื่อยธรรมดา

ทั้งคู่เงียบอยู่พักหนึ่ง

เสียงลมพัดผ่านยอดหญ้าดังฟู่ๆ

กลิ่นเกลือแร่รสส้มลอยมาจากโต๊ะบริการ

"พี่วิ่งมานานหรือยัง"

พรานบ่าวถาม

กฤษณ์ยกขวดน้ำขึ้นดื่ม

ก่อนตอบ

"สิบสองปี"

"ไม่เบื่อเหรอ"

"เบื่อ"

คำตอบสั้นจนพรานบ่าวเกือบหัวเราะ

"แล้วทำไมยังวิ่ง"

กฤษณ์มองไปยังแนวภูเขาไกลๆ

ภูเขาหลายลูกเรียงตัวซ้อนกันจนสีจางลงตามระยะทาง

เหมือนคลื่นทะเลสีเขียว

ก่อนตอบเบาๆ

"เพราะบางที่..."

เขาหยุด

"...ต้องเดินไปถึงเอง ถึงจะเข้าใจ"

พรานบ่าวเงียบ

ประโยคนั้นฟังเหมือนเรื่องวิ่ง

แต่ก็ฟังเหมือนเรื่องอื่น

ขณะนั้นเอง

เสียงเฮดังขึ้นจากอีกด้านของจุดพัก

นักวิ่งหลายคนกำลังมุงดูอะไรบางอย่าง

พรานบ่าวหันไป

เห็นเจ้าหน้าที่สนามคนหนึ่งกำลังถือโทรศัพท์

สีหน้าซีดเผือด

"มีคนเจ็บ!"

ใครบางคนตะโกน

บรรยากาศเปลี่ยนทันที

เสียงพูดคุยเงียบลง

เจ้าหน้าที่วิ่งวุ่น

นักวิ่งหลายคนลุกขึ้นยืน

"ตรงไหน"

"กิโลยี่สิบหก!"

"หมดสติ!"

พรานบ่าวลุกขึ้นทันที

ตามสัญชาตญาณ

ส่วนกฤษณ์ก็ลุกขึ้นเช่นกัน

แต่สิ่งที่สะดุดสายตาพรานบ่าว

ไม่ใช่ข่าวคนเจ็บ

เป็นสีหน้าของกฤษณ์

เพียงเสี้ยววินาที

ก่อนจะกลับมานิ่งเหมือนเดิม

เขาเห็นชัดว่า

กฤษณ์ตกใจ

ไม่ใช่ตกใจแบบนักวิ่งทั่วไป

แต่เป็นตกใจแบบคนที่รู้ว่า

เหตุการณ์นี้...

อาจเกี่ยวข้องกับบางอย่าง

"รู้จักคนเจ็บเหรอ"

พรานบ่าวถามทันที

กฤษณ์หันมามอง

ดวงตาคมคู่นั้นนิ่งอยู่สองวินาที

ก่อนตอบ

"ไม่รู้จัก"

แล้วเดินออกไป

แต่พรานบ่าวสังเกตเห็น

มือขวาของกฤษณ์

กำแน่นกว่าเดิม

จนเส้นเลือดบนหลังมือปูดขึ้นชัดเจน

ลมบนยอดเขาพัดแรงขึ้น

เมฆก้อนใหญ่เริ่มเคลื่อนเข้ามาบดบังแสงแดด

เงาของมันทอดผ่านผืนป่าเบื้องล่าง

เหมือนผืนผ้าสีเทากำลังคลุมภูเขาทั้งลูก

และเป็นครั้งแรก

ที่พรานบ่าวเริ่มเชื่อว่า

กฤษณ์อาจไม่ได้เป็นคนร้าย

แต่กำลังกลัวใครบางคนอยู่เช่นกัน

จบบทที่ 6