ในชีวิตประจำวันผมเคยพบว่าการยึดติดกับความโกรธหรือความอิจฉาริษยานั้นไม่เคยช่วยให้สถานการณ์ดีขึ้นเลย ตรงกันข้ามมันเหมือนไฟที่เผาผลาญใจตัวเองโดยไม่รู้ตัว ผมจำได้ว่าครั้งหนึ่งเพื่อนที่รู้สึกอิจฉาความสำเร็จของคนอื่นมากๆ จนเกิดความเครียดสะสมและภาวะจิตใจที่ไม่สงบ จนท้ายที่สุดเขาเรียนรู้จากธรรมะและชาดกว่า ความเกลียดและอิจฉาเปรียบเสมือน "สนิม" ที่กัดกินเหล็กซึ่งก็คือใจของเราเอง เราจึงจำเป็นต้องวางความรู้สึกเหล่านั้นลง สิ่งที่ผมเรียนรู้จากเรื่องนี้คือ ทุกครั้งที่รู้สึกอิจฉาหรือโกรธ เราควรหยุดและถามตัวเองว่า สิ่งเหล่านี้ช่วยให้ชีวิตดีขึ้นหรือเปล่า หรือกลับทำร้ายใจตัวเองโดยไม่จำเป็น การฝึกปล่อยวางและมุ่งเน้นที่ความเมตตาและความรักต่อตนเองและผู้อื่น เป็นทางออกที่ช่วยให้ใจสงบและมีความสุขมากขึ้น ดังนั้นการเข้าใจและตระหนักว่า "ไฟอิจฉามันร้อน" และเผาผลาญตัวเราเองก่อนใคร ช่วยให้ผมเห็นค่าของการปรับความคิดและทัศนคติ เพื่อเปลี่ยนแปลงความรู้สึกลบให้กลายเป็นพลังใจที่แข็งแรงและพร้อมก้าวเดินชีวิตต่อไปอย่างสงบสุขมากขึ้น