เรื่องฉันตัดสินใจรับการรักษา " จิตบำบัด " EP.1

บันทึกถึงตัวเอง

สวัสดี พลอย...

เราอยู่กับโรคซึมเศร้าและแพนิคมานานกว่า 11 ปีแล้ว ตลอดช่วงเดือนมิถุนายนถึงสิงหาคมที่ผ่านมา มันเป็นช่วงที่ยากมากจริงๆ ความเครียดรุมเร้าหลายเรื่องจนทำให้ความคิดอยากจากไปกลับมาอีกครั้ง ความจริงแล้วความคิดนี้ไม่เคยหายไปไหนหรอก เพียงแต่เราพยายามเตือนตัวเองเสมอว่า “นี่คืออาการป่วย”

เวลาที่ดิ่ง เรามักจะพยายามหาพื้นที่ปลอดภัยให้หัวใจตัวเองได้พัก แต่ก็ยอมรับว่าช่วงที่ผ่านมาเป็นวิกฤตที่สุดครั้งหนึ่ง มันกระทบทั้งงานและความสัมพันธ์กับคนรอบตัว เราเฟดตัวเองออกไปจากเพื่อนร่วมงาน เหลือไว้แค่การคุยเรื่องงาน หรือเรื่องไร้สาระกับบางคน เพราะรู้สึกว่าพอพูดออกไปบ้าง เขาคงไม่เก็บไปพูดต่อ หลายครั้งเราเลือกเล่าเรื่องเจ็บปวดในรูปแบบตลก ทั้งที่ในใจมันไม่ได้ตลกเลย แค่ไม่อยากแบกไว้คนเดียว

วันนี้ไปหาหมอตามนัดเหมือนเคย แต่ครั้งนี้เราร้องไห้หนักมาก หมอถามถึงรากของความเจ็บปวด ย้อนกลับไปถึงวัยเด็ก คำถามหนึ่งที่ทำให้เราร้องไห้ออกมาอย่างหนักคือ

“ถ้าวันนี้เราอายุ 32 แล้วย้อนกลับไปหาเราตอนอายุ 3-4 ขวบ เราจะทำยังไงกับตัวเองในวันนั้น”

คำตอบของเราคือ

“เราคงจะโอบกอดเด็กคนนั้น และรับความเจ็บปวดแทนทั้งหมด ไม่ว่าจะทางร่างกายหรือจิตใจ เพราะเด็กเล็กขนาดนั้นไม่ควรต้องเผชิญเรื่องหนักขนาดนี้... เด็กอายุเท่านั้นควรได้กินอิ่ม นอนหลับ และวิ่งเล่นอย่างมีความสุข”

หมอบอกว่า บาดแผลในใจของเราอาจจะเริ่มตั้งแต่ตอนนั้น และสิ่งที่เราต้องทำคือการรักษาบาดแผลลึกๆ ด้วยการ จิตบำบัด เดือนละครั้ง ทั้งหมด 10 ครั้ง ซึ่งจะมีการบันทึกวิดีโอระหว่างการบำบัดด้วย

ก่อนหน้าที่จะมาถึงจุดนี้ เราเคยคุยกับนักจิตวิทยามาก่อน สุดท้ายก็ถูกประเมินว่าต้องรักษาทางจิตเวช ใช้ยาเพื่อปรับสมดุลสารเคมีในสมอง ซึ่งจนถึงตอนนี้ เรายังต้องกินยาอยู่ และก็ยังไม่รู้ว่าการใช้ยาจะสิ้นสุดเมื่อไหร่

เดือนหน้าจะเป็นการเริ่มต้นของการ จิตบำบัด

หวังว่ามันจะพาเราไปเจอกับการมองเห็นคุณค่าของตัวเองจริงๆ สักที และหวังว่าสักวัน... เราจะได้มีความสุขกับการเป็น “ตัวเรา” อย่างแท้จริง #รักษาซึมเศร้า #ผู้ป่วยโรคซึมเศร้า #ประสบการณ์จากผู้ป่วยจิตเวช #lemon8ไดอารี่ #mentalhealthcare /กรุงเทพมหานคร