การแสดงละครบนเวทีที่ชื่อว่า "ชีวิต"
เคยไหมคะ... ที่เราถ่ายรูปอาหารมื้อหรูตรงหน้า ปรับฟิลเตอร์จนสวยละมุน แล้วกดโพสต์พร้อมแคปชั่นว่า
'Happy Sunday'
แต่ในความจริง วินาทีนั้นเรากลับรู้สึกเหนื่อยล้า หรือในใจกำลังกังวลเรื่องงานที่ต้องทำในวันพรุ่งนี้?
เราอยู่ในยุคที่ 'ภาพลักษณ์ของความสุข' สำคัญพอๆ กับ 'ความรู้สึกข้างใน' หรือบางครั้ง... มันอาจจะถูกให้ค่ามากกว่า ความสุขจริงๆ ไปแล้วก็ได้
หลายครั้งที่เราใช้พลังงานมหาศาลไปกับการ 'จัดฉาก' ชีวิตให้ดูดีในสายตาคนอื่น เราพยายามพิสูจน์ว่าเรามีชีวิตที่น่าอิจฉา เราไปคาเฟ่เพื่อรูปสวยๆ มากกว่าเพื่อรสชาติกาแฟ เราไปเที่ยวเพื่อเช็คอินมากกว่าเพื่อการพักผ่อน
คำถามที่น่ากลัวคือ... ถ้าวันนี้ไม่มีใครกดไลก์ ไม่มีใครเห็นรูปของเราเลย เรายังจะมีความสุขกับสิ่งที่ทำอยู่ตรงหน้าไหม? หรือความสุขของเราขึ้นอยู่กับการยอมรับของคนอื่นไปเสียแล้ว?
การพยายามทำให้คนอื่นเห็นว่าเรามีความสุข คือภาระที่หนักอึ้ง เพราะโลกความจริงมันไม่ได้มีแค่ด้านที่สวยงาม ชีวิตมีวันที่เราหน้าสด มีวันที่เราร้องไห้ และมีวันที่เราไม่ได้อยากพูดคุยกับใคร
เมื่อเราพยายามปิดบัง 'ความธรรมดา' หรือ 'ความทุกข์' เอาไว้เพียงเพราะกลัวว่าคนอื่นจะมองว่าเราไม่ประสบความสำเร็จ เรากำลังสร้างคุกขึ้นมาขังตัวเอง เรากลายเป็นนักแสดงที่หาทางลงจากเวทีไม่ได้ และนั่นคือจุดเริ่มต้นของความสุขที่ว่างเปล่า
ความสุขจริงๆ ไม่ต้องการพยานค่ะ มันคือความสงบตอนที่เรานั่งจิบชาเงียบๆ คนเดียว คือความภูมิใจเล็กๆ ที่เราทำโปรเจกต์ยากๆ สำเร็จ หรือคือการได้นอนกลิ้งไปมาบนเตียงในวันที่ฝนตกโดยไม่ต้องโพสต์บอกใคร
ลองลดความพยายามที่จะ 'ดูมีความสุข' ลง แล้วเพิ่มความพยายามที่จะ 'รู้สึกถึงความสุข' ให้มากขึ้นดูไหมคะ? อนุญาตให้ตัวเองเป็นคนธรรมดาที่มีทั้งวันดีและวันแย่ เพราะเมื่อเราไม่ต้องเหนื่อยกับการพิสูจน์ตัวเองให้โลกเห็น
.
เมื่อนั้นแหละค่ะ ที่ใจเราจะเริ่มมีความสุขจร ิงๆ เสียที :)
หลายครั้งในชีวิตจริง เราอาจตกอยู่ในกับดักของการพยายาม 'แสดงละคร' ผ่านภาพบนโลกโซเชียล มีความรู้สึกว่าต้องทำให้ภาพลักษณ์ของตัวเองดูดีเสมอ เพื่อให้คนอื่นชื่นชมและยอมรับ แต่ในความจริงแล้ว การใช้ชีวิตในแบบนี้ส่งผลให้เรารู้สึกเหนื่อยและว่างเปล่าภายในใจมากกว่าความสุขที่แท้จริง จากประสบการณ์ส่วนตัว ผมเคยเจอช่วงเวลาหนึ่งที่พยายามจัดฉากชีวิตให้ดูดีในสายตาคนอื่นโดยเฉพาะในโซเชียลมีเดีย แต่เมื่อลดการโฟกัสที่ภาพลักษณ์และเริ่มให้ความสำคัญกับความรู้สึกและประสบการณ์จริง ๆ กลับพบว่าความสุขเกิดจากความสงบในจิตใจ ไม่จำเป็นต้องได้รับคำชม หรือการกดไลก์จากใครเลย เรื่องราวนี้สอนให้รู้ว่า "เรากำลังมีความสุขจริง ๆ หรือแค่พยายามให้คนอื่นเห็นว่าเรามีความสุข?" คำถามนี้เป็นจุดเริ่มต้นที่ดีสำหรับใครที่รู้สึกเหนื่อยกับการแสดงบทบาทในชีวิตประจำวัน การยอมรับความธรรมดาในชีวิต ไม่ว่าจะเป็นวันที่เหนื่อยล้า ร้องไห้ หรือแค่ต้องการเวลาส่วนตัว คือส่วนหนึ่งของการดำเนินชีวิตอย่างแท้จริง ไม่ใช่การซ่อนปัญหาไว้ใต้ภาพสวยงามและคำพูดเจือสุขภาพ การสร้างความสุขที่แท้จริงนั้นเริ่มจากการให้ความสำคัญกับตัวเอง มองเห็นคุณค่าที่แท้จริงของตนเอง โดยไม่ต้องอาศัยคำยืนยันจากภายนอก เช่น การนั่งดื่มชาสักแก้วอย่างสงบ หรือความภาคภูมิใจเล็ก ๆ ในความสำเร็จที่ผ่านมาที่เรารู้ตัวเองดีที่สุด สิ่งเหล่านี้ต่างหากที่เป็นความสุขจริง ๆ ดังนั้น หากใครกำลังเสียพลังงานกับการจัดภาพชีวิตให้ดูดีในสายตาคนอื่น ลองเปลี่ยนมุมมองใหม่ หันกลับมามองความรู้สึกของตัวเอง และให้โอกาสตัวเองเป็นคนธรรมดาที่มีทั้งวันดีและวันไม่ดี โดยไม่ต้องพิสูจน์ตัวเองให้ใครเห็น นั่นจะเป็นช่วงเวลาที่เราจะได้สัมผัสกับความสุขที่แท้จริงอย่างแท้จริง
