“ผมบอกไว้ก่อนนะ... ว่าหลังจากนี้ ผมจะจีบคุณจริงๆ แล้วนะครับ” คำพูดนั้นเหมือนกระแสไฟฟ้าที่วิ่งปราดเข้าสู่ขั้วหัวใจ พีร์ยืนนิ่งงัน แฟ้มในมือแทบจะร่วงหล่น เขาพยายามจะหาเสียงตัวเองให้เจอแต่กลับพบเพียงความว่างเปล่า ใบหน้าที่เคยพยายามรักษาความนิ่งเฉยเริ่มขึ้นสีระเรื่ออย่างห้ามไม่ได้ เขาหลบสายตาคมกร

ลานประหารที่เคยคละคลุ้งด้วยความกดดันบัดนี้เหลือเพียงความว่างเปล่า ลมเหมันต์หอบเอาเศษฝุ่นละอองพัดผ่านแท่นหินที่ครั้งหนึ่งเกือบจะเป็นที่ฝังร่างของ หลินเซวียน ทุกอย่างแลดูสงบนิ่งประหนึ่งไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น ทว่าสำหรับผู้ที่พำนักอยู่ในวังหลวงที่เต็มไปด้วยเล่ห์เหลี่ยมแห่งนี้ พวกเขารู้ดีว่าพายุที่แท้จริงเ

แสงจากแชนเดอเลียร์คริสตัลที่สาดประกายวิบวับอยู่เหนือห้องโถงหรูของโรงแรมระดับหกดาว ไม่ได้ให้ความรู้สึกอบอุ่น แต่มันกลับดูบาดตาและหนาวเหน็บอย่างประหลาด กลิ่นน้ำหอมราคาแพงลอยคลุ้งผสมกับกลิ่นแชมเปญชั้นเลิศที่ถูกรินลงแก้วทรงสูงอย่างไม่ขาดสาย แขกเหรื่อในชุดราตรีและสูทหรูต่างพากันส่งยิ้มพิมพ์ใจให้กัน ทว่า

“คุณไม่ควรทำให้เขาลำบากใจนะภามินทร์” อัศวินเปิดฉาก เสียงของเขาทุ้มต่ำและเต็มไปด้วยอำนาจสั่งการ ภามินทร์เลิกคิ้วเล็กน้อย เขาเดินไปนั่งที่เก้าอี้หัวโต๊ะอย่างสง่างาม “ผมทำอะไร?” “ทุกอย่างที่คุณทำ... แม้แต่ความเงียบของคุณ มันกดดันคนอื่น” “อัศวิน” ภามินทร์เรียกชื่อสามีด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “ถ้าค

“ท่านหมอหลวง... บางเรื่องในวังนี้ หากแสร้งทำเป็นตาบอดเสียบ้าง ชีวิตจะยืนยาวกว่าที่คิดนะพะยะค่ะ” มันมิใช่คำแนะนำ แต่มันคือคำขู่ที่เคลือบด้วยความหวังดี หลินเซวียนหยุดฝีเท้าเพียงชั่วครู่ก่อนจะก้าวเดินต่อโดยไม่หันกลับไปมอง “ข้าเป็นหมอ... ตาของข้ามีไว้เพื่อมองหาความจริง มิใช่มีไว้เพื่อปิดบังความตา