The Neuroscience of Egoic Love: Do You Love Him, Or Just Love Yourself with Him?
One of the most psychologically challenging processes of self-reflection is to dispel one's feelings to determine whether what we call "love" is actually pure goodwill, or just a hidden Ego survival mechanism.
When a thought architecture is driven by selfishness (Ego-driven), the brain doesn't process this relationship as a team-up handshake (Partnership), but it does look at partners as just a "resource" whose job is to feed confidence, maintain an image, and fulfill your missing physiological and psychological state.
The characteristic of "self-loving" people in a relationship is that the empathy circuit will work conditionally. They will feel love and goodwill only if the other person is present. But as soon as the partner shows a fragile, flawed human being or a different logical system, their forebrain will command attention and see that as a distraction that costs their lives.
Treating a virtual lover as a "Narcissistic Extension" is a long-term destruction of the nervous system of both sides. The right person will lose his identity, while the control will never find peace, because the brain must constantly evaluate emotional gains and losses.
Effective and lasting love based on deep psychology, demanding a high degree of maturity to do Zero-Ego.
That is, allowing the other person to exist with absentee rights in his own body and mind, respect personality differences, and be happy to see him grow in his path...Without necessarily, that growth always hovers around you.
Academic References:
Campbell, W.K., et al. (2002) .Narcissism and romantic attraction.Journal of Personality and Social Psychology. (research that describes psychological mechanisms when people with narcissistic or ego-centered personality choose a partner to strengthen their self-image and authority).
Deci, E. L., & Ryan, R.M. (2014) .Autonomy and Need Satisfaction in Close Relationships. (Study of the Relationship Between Space Giving / Acknowledging True Identity and Long-Term Neurological Stability)
จากประสบการณ์ส่วนตัว เมื่อเราเริ่มตั้งคำถามกับความรู้สึกที่เรียกว่าความรักจริง ๆ มักพบว่าบ่อยครั้งที่ความรักถูกครอบงำด้วยอัตตาโดยไม่รู้ตัว เช่น การที่เรามองคนรักเป็นเหมือนส่วนขยายของตัวเอง หรือตัวช่วยเสริมสร้างภาพลักษณ์และความมั่นใจให้ตัวเอง ซึ่งในมุมมองทางประสาทวิทยาการทำงานของสมองจึงไม่ใช่การสร้างความผูกพันอย่างแท้จริง แต่เป็นการใช้ความสัมพันธ์ในเชิงผลประโยชน์ส่วนตัว ผมเคยเจอความสัมพันธ์ที่ลักษณะนี้จนรู้สึกเหนื่อยทั้งสองฝ่าย เพราะพลังงานที่ต้องคอยประเมินสถานการณ์ของสมองส่วนหน้าในการชัตดาวน์ความเห็นอกเห็นใจเมื่อพาร์ทเนอร์เผชิญความเปราะบาง เป็นการทำลายความไว้วางใจและบั่นทอนสุขภาพจิตทั้งคู่ แต่เมื่อเราเริ่มฝึกให้ตัวเองเป็น Zero-Ego โดยการยอมรับความแตกต่างและมอบอิสระให้กันและกัน การรักเขาจะกลายเป็นการสนับสนุนให้เขาเติบโตในเส้นทางของเขา และเราจะได้พบกับความสงบสุขใจจากความรักที่แท้จริง อีกสิ่งที่อยากแนะนำคือการใช้แบบทดสอบส่องกระจก (Mirror Test) เพื่อสะท้อนตัวตนเชิงลึกว่าสิ่งที่เรารู้สึกนั้นมาจากการเห็นแก่ตัวหรือความรักบริสุทธิ์ เพราะความรักที่ยั่งยืนนั้นต้องเรียกร้องความวุฒิภาวะและการปล่อยวางความต้องการที่จะควบคุมคู่รัก ทำให้เราเป็นทั้งคนรักและเพื่อนแท้ที่เข้าใจและเคารพกันและกันอย่างแท้จริง
