100ปีไม่เกินอายุไข.ไปก่อนไปหลังก็ไปทั้งนั้น.จะเอาติดดตัวไปนี้มีอยู่อะไรกัน.ผลนั้นก็คงสร้างกันเอาเอง.
ในฐานะที่เป็นประสบการณ์ชีวิตที่ผ่านมาก็ยอมรับว่าเรื่องของความตายและอายุขัยนั้นเป็นเรื่องที่เราทุกคนต้องเผชิญโดยตรง 100 ปีไม่เกินอายุไขจริงๆ เพราะไม่ว่าเราจะอยากอยู่หรือไม่ก็ตาม วันเวลาของเราบนโลกใบนี้ก็มีจำกัดเสมอ สิ่งที่ผมอยากแชร์คือ เราไม่สามารถเอาอะไรติดตัวไปไหนได้เลยนอกจากผลกรรมและสิ่งที่เราสร้างไว้ตลอดชีวิต เมื่อเรารู้ถึงข้อเท็จจริงนี้ มันจะช่วยให้มองเห็นคุณค่าของการใช้ชีวิตมากขึ้น สร้างสรรค์สิ่งดีๆ เพื่อคนรอบข้างและทำความดีเพื่อตัวเอง อย่างไรก็ตาม ชีวิตคนเราไม่ได้มีไว้เพื่อรีบเร่งไปไหน แนะนำให้เราลองใช้เวลาอยู่กับตัวเอง ทบทวนเป้าหมายในชีวิต และตั้งใจทำสิ่งที่รักอย่างเต็มที่ การเรียนรู้ที่จะปล่อยวางและยอมรับสิ่งที่เกิดขึ้นเป็นกุญแจสำคัญที่จะช่วยให้ใจสงบและมีความสุขในทุกๆ วัน ทั้งนี้ ความคิดเรื่องผลที่จะเกิดขึ้นจากการกระทำของเราเอง ก็เป็นการเตือนใจให้เราใส่ใจและรับผิดชอบในสิ่งที่ทำ เพราะสุดท้ายแล้วผลลัพธ์นั้นจะกลับมาสู่ตัวเราทั้งดีและร้าย ดังนั้นจงเลือกทำในสิ่งที่ดีที่สุดในทุกช่วงเวลา
