ความโกรธถูกสร้างขึ้นด้วยตัวเอง
ขอบคุณที่อ่าน🕊️
เป็นวันที่คุณรู้สึกท้อแท้หรือแสดงอารมณ์ต่อลูกของคุณ
มีการเลี้ยงดูมากมายใช่มั้ย
สิ่งที่รบกวนจิตใจของเราคือ
ไม่ใช่เหตุการณ์เอง
คุณตัดสินและตีความเหตุการณ์นั้น😌
แม้ว่าการทดสอบจะไม่ดี
คุณไม่ต้องขอโทษ
พฤติกรรมนี้เรียกว่า "ขี้เกียจ" หรือ "ถูกเลีย"
หากคุณตีความมันจะสร้างความโกรธและความผิดหวัง
ในทางตรงกันข้าม
"บางทีฉันอาจมีปัญหาเพราะฉันทำได้ไม่ดี"
"ฉันสงสัยว่าความรู้สึกของฉันยังไม่ทัน"
รับและ
เมื่อเราพยายามเข้าใจเด็ก
คุณสามารถสงบสติอารมณ์และมีส่วนร่วม
นี่ไม่ใช่บุคลิกของแม่
ทุกคนมีนิสัยชอบตีความที่เกิดจากประสบการณ์
ดังนั้นคุณสามารถเปลี่ยน✨
ตั้งแต่วันนี้ฉันรู้
ระวังวิธีการมีส่วนร่วม
มันจะเปลี่ยนเป็นการเลี้ยงดูที่สงบ🙌
หากมี "การรับรู้" หรือ "การบรรเทาทุกข์" แม้แต่ครั้งเดียว
โปรดบันทึกและอ่านอีกครั้งในภายหลัง🌱
ไลค์และคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้มาก🤍
子育て中にイライラしてしまうと、自分を責めたり、どうしても感情がコントロールできないことが多いですよね。私も以前、子どもの些細な行動にすぐ怒ってしまい、後で反省する毎日でした。でもこの記事の考え方を知ってから、物事をどう捉えるかで感情が変わることに気づきました。 たとえばテストの点数が悪くても「子どもが怠けている」と思うのではなく、「まだ理解できていないのかもしれない」と見方を変えられるようになりました。そんな小さな意識の切り替えが、自分のイライラを減らしてくれます。 実際、心が落ち着くと「イライラしない待ち受け画面」の意味も変わってくると思います。見た目の効果だけに頼るのではなく、自分の感情をどう扱うかの方が大切だと感じました。心の中の解釈や思い込みに気づいて変えていくことで、穏やかな毎日を過ごせるようになります。 また、感情的になる瞬間には「今、私は何をどう解釈してこんなにイライラしているのか？」と自問してみることもおすすめします。私の経験では、この自己観察が感情コントロールの第一歩でした。 子どもの成長に寄り添うためには、自分の心のクセを理解し、変えていくことが大切だと実感しています。ぜひ、この考え方を参考にしてみてくださいね。
