Molding a smiling face at work, even how much the person you talk to hates it. Is it necessary?
Would like to ask your friends whether molding a smiling face at work, even if the person who is talking to hates it, is necessary or not, do not talk or water, rely on the tiger boat, rely on the forest
คำว่า “ทำงานเฉียบๆ” สำหรับเรา ไม่ได้แปลว่าต้องเป็นคนพูดเก่งหรือยิ้มเก่งตลอดเวลา แต่มันคือการทำให้งานออกมาดี ตรงเวลา สื่อสารชัด และไม่สร้างดราม่าเพิ่มในทีม ซึ่งบางวันมันก็หนีไม่พ้นการต้องเจอคนที่เราไม่ถูกชะตาอยู่แล้ว ส่วนตัวคิดว่า “ปั้นหน้ายิ้มแย้ม” ไม่จำเป็นต้องทำแบบสุดโต่งจนฝืนใจ แต่ “สีหน้ามืออาชีพ” จำเป็นมากกว่า คืออย่างน้อยทักทาย/ตอบคำถามด้วยน้ำเสียงปกติ ไม่ประชด ไม่ใส่อารมณ์ เพราะในที่ทำงานเราต้องรักษาความสัมพันธ์เชิงงานไว้เพื่อให้โปรเจกต์เดินได้ สิ่งที่เราใช้แล้วช่วยได้เวลาไม่ชอบคนบางคนในออฟฟิศ: 1) แยก “คน” ออกจาก “งาน” ให้ชัด เวลาคุยให้ยึดหัวข้อ งาน-ข้อมูล-เดดไลน์ เป็นหลัก ไม่เปิดประเด็นส่วนตัว ลดโอกาสปะทะกัน เช่น “ขอไฟล์เวอร์ชันล่าสุดภายในบ่ายสองนะคะ จะได้ส่งต่อให้ทีม” 2) ยิ้มแบบพอดี ไม่ต้องเฟคให้ดูสนิท แค่พยักหน้า ทัก “สวัสดีค่ะ/ครับ” หรือยิ้มบางๆ ตอนเริ่มและจบการคุยก็พอ (เหมือนในลิฟต์ เจอกันหน้าห้องน้ำ หรือหน้าห้องประชุม) เราไม่จำเป็นต้องยิ้มตลอดบทสนทนาเพื่อให้คนอื่นพอใจ 3) สื่อสารให้ “เฉียบ” ด้วยหลักฐาน ถ้ากังวลว่าจะโดนบิดคำพูด ให้คุยเรื่องสำคัญผ่านอีเมล/แชตที่มีบันทึก และสรุปเป็นข้อๆ ช่วยลดการปะทะและทำให้เราดูเป็นมืออาชีพมากขึ้น 4) ตั้งขอบเขตแบบสุภาพ ถ้าอีกฝ่ายชวนคุยนอกเรื่องหรือพยายามเหน็บ ให้ดึงกลับเข้าประเด็นงาน เช่น “เดี๋ยวเรื่องนั้นค่อยคุยทีหลังได้ไหมคะ ตอนนี้ขอเคลียร์งานส่วนนี้ก่อน” 5) เลือก “เงียบ” อย่างมีชั้นเชิง บางสถานการณ์ไม่ต้องคุยเยอะก็ได้ โดยเฉพาะถ้าคุยแล้วพาไปสู่การเถียง แต่ยังควรรักษามารยาทพื้นฐาน ไม่เมินแบบเสียมารยาทจนกระทบภาพลักษณ์ สรุปของเรา: ไม่จำเป็นต้องปั้นหน้ายิ้มแย้มจนฝืนใจ แต่ควรรักษาหน้าตาและท่าทีแบบมืออาชีพ เพื่อให้ทำงานเฉียบๆ ได้จริง—งานเดิน เราไม่เสียสุขภาพใจ และไม่เปิดช่องให้ใครเอาเรื่องอารมณ์ไปใช้เล่นงานในที่ทำงาน
