ในฐานะคนหนึ่งที่เกิดและเติบโตในสุราษฎร์ธานี มันมีความรู้สึกพิเศษที่มากกว่าการเป็นแค่เพียงบ้านเกิดธรรมดาๆ ฉันเคยเจอช่วงเวลาที่รู้สึกว่าตัวเองถูกมองว่าผิด หรือไม่ดี อย่างที่ติดอยู่ในใจ "แล้วรู้ได้พรือว่าช้านเป็นคนไม่ดี" เหมือนในภาพคำพูดที่เห็นในบทความนี้ การใช้ชีวิตในวัยรุ่นที่นี่ หมายถึงการได้ปล่อยให้ตัวเองได้แสดงออก รับฟังเสียงจากคนรอบข้าง ทั้งที่เข้าใจและไม่เข้าใจเราบ้าง นั่นแหละคือการปล่อยให้เค้าได้แหลง หรือได้พูดคุยได้เต็มที่ บางครั้งก็ต้องเรียนรู้ว่าการฟังอย่างตั้งใจเป็นสิ่งสำคัญ ไม่ใช่แค่ฟังผ่านๆ เพื่อความคิดเห็นที่แตกต่างกันเป็นธรรมชาติของทุกคนในสังคม เด็กใต้ป้ายสุราษฎร์เอง ก็เหมือนทุกวัยรุ่นในทุกภาค มีความฝัน มีความหวัง แต่ก็ต้องเจอความท้าทายหลายอย่าง สิ่งสำคัญคือเราต้องไม่ปล่อยให้เรื่องราวเหล่านั้นทำร้ายจิตใจหรือทำให้เรายอมแพ้ เช่นเดียวกับแฮชแท็กในบทความที่สะท้อนถึงการเป็นตัวเองและยืนหยัดในพื้นที่ของตัวเองได้อย่างมั่นใจ ปล่อยให้เค้าแหลง ก็เป็นการเปิดพื้นที่ให้ทุกคนได้แสดงออกอย่างอิสระ และพร้อมที่จะเข้าใจซึ่งกันและกันมากขึ้น นี่คือสิ่งที่ฉันอยากแชร์จากใจจริง กับทุกคนไม่ว่าจะเป็นเด็กใต้ ที่นี่สุราษฎร์ธานี หรือใครก็ตามที่เผชิญกับความรู้สึกเหมือนถูกตัดสินหรือไม่ได้รับความเข้าใจ ลองเปิดใจรับฟังตัวเองและคนรอบข้างอย่างแท้จริง เพราะการฟังอย่างลึกซึ้งเป็นกุญแจสำคัญที่จะช่วยให้สังคมของเราแข็งแรงและเข้มแข็งขึ้นได้จริงๆ