อยากเขียนสิ่งนี้เมื่อย้อนดูตัวเองที่ผ่านมา
จากผู้หญิงคนนึงตั้งแต่เด็กพ่อป่วยจาก
เด็กเรียนในกรุงเทพต้องย้ายไปอยู่สมุทรสาครกับป้า เพื่อนๆที่โรงเรียนประถมที่ใหม่ต้อนรับดีมากด้วยการบูลลี่
ทุกวันล้อเลียนฉันทุกวันด้วยการเรียก
ฉันว่าอีคางคก อีกุลาบ้างอะไรต่อมิอะไร
ที่สรรค์หามาล้อเลียน โดนเอารองเท้าไปซ่อนเอาหนังสือไปซ่อน โดนดึงผม ทำให้
ไม่อยากไปโรงเรียน รู้สึกว่าเบื่อทำไมต้องไปเรียนทุ กวัน ไปก็ต้องได้ยินคำพวกนั้น พอโตมาได้อายุ 17 18
บอกกับตัวเองตลอด เอาวะฉันจะลุกขึ้น
มาทำชีวิตให้ดีคำดูถูกอัไรก็ตามที่มันผ่านเข้ามามันทำอะไรกับชีวิตฉันไม่ได้หรอกเพราะฉันจะไม่หยุดพัฒนาชีวิตตัวเอง สุดท้ายชีวิตเรามันมาได้ไกล
มองย้อนไปนึกถึงเมื่อก่อนเออ ฉัน
ทำได้ว่ะไม่ได้ร่ำรวยแต่มันมีความภูมิใจ
ที่เราก้าวข้ามผ่านอะไรต่อมิอะไรมาได้
น้ำลายของคนที่ไม่มีต้นทุนอะไรมาทำร้ายอะไรฉันไม่ได้หรอก
































เก็บคำพูดและการโดนดูถูกนำมาพัฒนาตัวเองให้ดีขึ้นให้สวยขึ้นกันนะคะสาวๆ🥰