พีชเป็นเด็กที่ฉันได้พบและรู้สึกต่างอย่างเห็นได้ชัดจากเด็กยุคปัจจุบันที่ติดจอมือถือหรือแท็บเล็ตตลอดเวลา ความที่พีชไม่ติดจอนั้นทำให้เขามีพัฒนาการทางด้านอารมณ์และสังคมที่ดีขึ้นมาก แม้ในอดีตพีชจะเคยมีช่วงเวลาที่ร้องไห้ไม่หยุด ทั้งยังเคยต้องหยุดเรียนมาเลี้ยงงานบ้านและช่วยรับค่าจ้างเล็กๆน้อยๆ ใส่ถ่านรถไฟโทมัสเล่น แต่สิ่งเหล่านี้กลับสอนให้เห็นความรับผิดชอบและความเข้มแข็งของเด็ก การที่เด็กได้สัมผัสกับสิ่งต่างๆ รอบตัวมากกว่าหน้าจอ ทำให้เกิดจินตนาการและความคิดสร้างสรรค์ที่หลากหลาย พีชมีความสามารถในการเข้ากับคนอื่นได้ดี สามารถแสดงออกทางอารมณ์อย่างเหมาะสม และมีความสุขกับกิจกรรมที่ทำร่วมกับครอบครัวหรือเพื่อนฝูง จากประสบการณ์นี้ อยากแนะนำให้ผู้ปกครองลองเปิดโอกาสให้เด็กได้เล่นนอกบ้านหรือทำกิจกรรมที่ไม่ต้องพึ่งพาอุปกรณ์ดิจิทัลมากเกินไป เพราะนอกจากจะส่งเสริมพัฒนาการทางด้านร่างกายและสมองแล้ว ยังช่วยให้เด็กได้เรียนรู้การใช้ชีวิตและปฏิสัมพันธ์กับผู้อื่นอย่างเป็นธรรมชาติอีกด้วย เรื่องราวของพีชจึงไม่ใช่เพียงแค่เรื่องของเด็กที่ไม่ติดจอ แต่ยังสะท้อนถึงความสำคัญของการให้เวลาคุณภาพกับเด็กและการสร้างสภาพแวดล้อมที่ส่งเสริมการเติบโตทั้งด้านจิตใจและร่างกาย ซึ่งแน่นอนว่าจะเป็นพื้นฐานที่ดีในการพัฒนาไปสู่อนาคตที่สดใส