จากคำบรรยายในบทความที่กล่าวถึงความรู้สึกเสียใจ ผมเองเคยมีประสบการณ์ที่รู้สึกเหมือนมีความเศร้าและความร้อนรุ่มอยู่ข้างในจิตใจเหมือนกับคำที่ว่า “ร้อนsนอยู่ข้างใน” ซึ่งเป็นความรู้สึกที่หนักหนาสาหัสและยากจะบอกใครได้ การมองเห็นดาวบนฟ้าท้องฟ้าในตอนกลางคืน ที่หลายครั้งทำให้ใจฉันอ่อนไหวและหวนนึกถึงคนที่แสนไกล อาจจะคล้ายกับคำว่า “ดควงดาว” และ “มองดูลวงดาว” ที่สื่อถึงความหวังและระยะทางที่ไกลจากกัน ทำให้ผมรู้สึกว่าสิ่งเหล่านี้คือบทเพลงแห่งความรู้สึกที่สะท้อนใจจริงๆ เพราะเมื่อไม่มีใครอยู่ข้างเคียง หรือไม่รู้ว่าจะไปทางใดต่อไป ก็ต้องพยายามทนและอดทนกับความรู้สึกเดียวดายเหล่านั้น เหมือนในข้อความที่กล่าวว่า “ฉันจึงต้องทน” และ “ใจเธอเองโปรดฟังฉันบ้าง” ซึ่งสะท้อนถึงความหวังในการได้รับการเข้าใจและความรักกลับคืนมา นอกจากนี้ การได้เข้าร่วมชุมชนเช่น #เด็กใต้สงขลาสะเดาบ้านทุ่ง ที่รวบรวมผู้คนที่มีความรู้สึกใกล้เคียงกันสามารถช่วยให้เรารู้สึกว่าเราไม่ได้เผชิญปัญหาเพียงลำพัง และยังเป็นช่องทางหนึ่งในการแบ่งปันความรู้สึก การปลอบโยน และการให้กำลังใจกันอย่างจริงใจ ดังนั้นเมื่อเราเผชิญกับความเศร้าเสียใจหรือความรู้สึกไม่แน่นอน ลองหันมามองดาวบนฟ้าและหากลุ่มคนที่พร้อมจะรับฟังและเข้าใจเรา เหมือนอย่างที่บทความนี้ถ่ายทอดมา มันจะช่วยทำให้ใจของเราอ่อนโยนลงและพบทางออกที่ดีกว่าเดิม