“พี่หิวข้าว ยังไม่หิวอย่างอื่น”
“พี่ภาม! มาได้ยังไงคะ” เธอผงะถอยพร้อมกับเอ่ยถามด้วยความงุนงง
“ก็ขี่จักรยานมาน่ะสิ” เขาตอบเธอ ก่อนจะตวัดสายตาไปมอง วินมอเตอร์ไซค์ฝั่งตรงข้ามนิ่ง ๆ แล้วจึงหันมาสั่งเธอด้วยสีหน้าหงุดหงิด “ขึ้นมา จะได้รีบกลับบ้าน”
“พี่ภามมารับรินเหรอคะ”
คนถูกถามอึ้งไปนิดหนึ่ง ก่อนพยักหน้าเบา ๆ “ก็เห็นหายออกมาจากบ้านตั้งนาน เลยออกมาดู...รี บขึ้นมาได้แล้ว ชอบยืนให้ผู้ชายแซวนักหรือไง”
“ค่ะ ๆ” เธอรีบรับคำ แล้วก้าวขึ้นไปซ้อนท้ายรถจักรยาน จะเกาะเอวชายหนุ่มก็ลังเลยึกยัก รู้สึกว่ามือไม้มันเกะกะไปหมด
“เอาของมา” ภาวินหันมาแบมือ เธอจึงคล้องถุงในมือให้เขา ชายหนุ่มเอาไปวางไว้ในตะกร้าด้านหน้า ไม่วายหันมาสั่งอีกรอบ “จับเอวพี่ไว้สิ”
มธุรินไม่พูดอะไร ได้แต่เลื่อนมือสั่น ๆ ไปกุมเสื้อยืดของเขาไว้ ก่อนเขาจะขี่ออกไป เธอยังเห็นเขาหันไปมองวินมอเตอร์ไซค์อย่างไม่เป็นมิตร นี่เขาไม่พอใจคนที่แซวเธอ หรือไม่พอใจที่เธอเดินมาให้โดนแซวกันแน่ แต่ต่อให้สงสัยแค่ไหน เธอก็ไม่คิดที่จะถาม นั่งซ้อนท้ายจักรยานไปอย่างเงียบ ๆ กระทั่งขี่มาถึงสวนสาธารณะ คนขี่ก็เหลียวข้ามไหล่มาถาม
“ทำไมไม่ขี่จักรยานออกมา รถที่บ้านก็มี” เข าหมายถึงรถซีอาร์วีที่จอดอยู่ที่บ้าน
“รินขี่จักรยานไม่เป็นค่ะ ขับรถก็ไม่เป็น” เธอตอบเขาเสียงแผ่ว ไม่เห็นว่าสีหน้าคนฟังเป็นยังไง
“ไม่มีใครเคยสอนเลยเหรอ ขับรถไม่เป็น มันไม่แปลก แต่ขี่จักรยานไม่เป็น พี่เพิ่งเคยเจอ”
เธอทำหน้าง้ำใส่แผ่นหลังของคนช่างถาม ก่อนจำใจตอบคำถามกลับไปตามความจริง
“พ่อรินเสียตั้งแต่รินเล็ก ๆ มีแต่แม่ที่ทำงานหนักเลี้ยงรินมาจนโต แม่ไม่มีเวลาสอนรินหรอกค่ะ แถวบ้านรินก็ไม่มีเด็กรุ่นราวคราวเดียวกัน มีแต่วัยรุ่นที่อายุห่างจากรินหลายปี แม่ไม่อยากให้รินออกไปเล่นนอกบ้านเพราะมันอันตราย หลังเลิกเรียน รินก็ต้องรีบกลับบ้าน ทำการบ้าน พอแม่ออกไปทำงานที่ร้านอาหาร รินก็ต้องอยู่ในบ้านคนเดียว แม่ไม่ให้ออกไปเล่นที่ไหน”
ภาวินพยักห น้ารับรู้ในสิ่งที่เธอเล่า ก่อนจะพูดออกมาเบา ๆ “เลี้ยงแบบไข่ในหินเลยสินะ”
“ก็...ประมาณนั้นมั้งคะ แต่การขี่จักรยานไม่เป็นก็ไม่เห็นจะเป็นปมด้อยอะไร คนที่เขาขี่ไม่เป็นก็มีเยอะแยะ พี่ภามไม่เคยเจอเองแหละค่ะ โลกแคบ” คำหลังเธอลดเสียงลงราวกระซิบ แต่คนข้างหน้าก็ยังได้ยิน เขากระตุกยิ้มทีหนึ่งแล้วพูดต่อ
“ก็แค่สงสัย แม่รินคงถนอมรินมาก ไม่อยากให้ลำบาก พอเรียนจบปุ๊บก็ให้รินทำงานสบาย ๆ ปั๊บ”
ถ้อยคำที่ได้ฟัง ทำเอามธุรินย่นคิ้วไม่พอใจ “พี่ภามจะว่ารินใจง่ายรักสบายก็ว่ามาได้เลยค่ะ แต่ห้ามว่าแม่ริน แม่รักและดูแลรินมาด้วยความรัก ท่านให้ทุกสิ่งที่คิดว่าดีที่สุดกับริน”
ภาวินเงียบไปนิดหนึ่ง จนขี่จักรยานมาถึงบ้านพอดี เขาจอดรถแล้วหันมามองหน้ามุ่ย ๆ ของเธอ “พี่ก็พูดไปตา มที่พี่รู้ เรียนจบถึงปริญญาตรี แต่กลับหยุดอนาคตตัวเองไว้แค่นี้ เรื่องแม่ริน พี่ไม่กล้าว่าหรอก พี่รู้ว่าเขาคงรักรินมาก ดีกว่าแม่พี่เยอะ” คนพูดยักไหล่เบา ๆ
“รายนั้นทิ้งพี่ไปตั้งแต่พี่เกิดได้เดือนเดียว บอกจะไปตามหาความฝันบ้าบออะไรก็ไม่รู้ สุดท้ายก็ไปไม่รอด เราสองคนก็เหมือนกัน แม่รินก็คงรักรินไม่ต่างจากที่พ่อพี่รักพี่หรอก”
มธุรินฟังเขาเงียบ ๆ ไม่คิดว่าเขาจะเล่าเรื่องของแม่ให้เธอฟัง แต่ในใจก็รู้สึกดีที่เขาไม่คิดตำหนิแม่ของเธอ
สิ่งที่เขาพูดมันก็เป็นเรื่องจริง เธออยากตอบแทนบุญคุณภาวัช ขณะเดียวกันก็อยากให้แม่สบายใจและกินอยู่สุขสบาย เธอไม่สนใจเรื่องศักดิ์ศรีเท่าไรนักหรอก สนใจเรื่องปากท้องมากกว่า เธอกับแม่ลำบากกันมามาก เจอคนดีอย่างภาวัชก็ควรคว้าเอาไว้และตอบแทน บุญคุณให้ดีที่สุด
“เข้าบ้านเถอะ พี่หิวแล้ว” ภาวินสั่งจบก็ก้าวลงจากจักรยาน
มธุรินได้ยินคำว่า ‘หิว’ จากปากเขา จู่ ๆ ใบหน้าก็ร้อนผ่าว ในท้องเหมือนมีคลื่นซัดสาดรุนแรง พอเงยหน้าไปสบสายตาคมของอีกฝ่าย แขนขาเธอก็เหมือนจะอ่อนแรง รีบร้อนก้าวลงจากรถจักรยานอย่างไม่ทันระวัง เสียหลักเกือบจะหงายหลัง แต่มือของภาวินคว้าแขนของเธอเอาไว้เสียก่อน พลันระบายยิ้มเจ้าเล่ห์
“พี่หิวข้าว ยังไม่หิวอย่างอื่น” เขาเอ่ยออกมาอย่างรู้ทัน
มธุรินรีบหลบสายตา อยากจะยกมือขึ้นไปข่วนหน้าคนรู้มากแต่ก็ไม่กล้า ได้แต่วิ่งไปหยิบของในตะกร้าหน้ารถ แล้วเผ่นแน่บเข้าบ้านไปอย่างไม่เหลียวหลัง เข้าไปเตรียมมือเย็นในครัวพร้อมกับสงบสติอารมณ์ของตัวเองไปด้วย
*****
เธอเผลอตัวเผลอใจ ไปมีสัมพันธ์ลึกซ ึ้งกับลูกชายวัยหนุ่มของสามี แถมยังต้องปรนเปรอสวาทให้ฝ่ายนั้นพึงพอใจ เพื่อเก็บเรื่องนี้ไว้เป็นความลับ โดยไม่รู้ตัวเลยว่า เธอกำลังจมดิ่งลงไปในวังวนอันซับซ้อนที่คาดไม่ถึง
อ่าน นิยาย 'เผลอใจให้ลูกเลี้ยง' ฉบับเต็ม พร้อมความแซบแบบพริกยกสวนได้ที่ เมพ >>
https://www.mebmarket.com/ebook-409888-
ในการอ่านนิยายเรื่องนี้ ทำให้ผมนึกถึงความสัมพันธ์ที่มีความละเอียดอ่อนและซับซ้อนในชีวิตจริงที่เราอาจเจอได้ ความรักไม่ใช่แค่เรื่องสวยงามแต่มักจะมีเรื่องราวเบื้องหลังและการต่อสู้ทางอารมณ์ที่ลึกซึ้งหลายอย่าง เช่นเดียวกับตัวละครมธุรินและภาวินที่ต้องเผชิญกับความรู้สึกที่สับสน ทั้งที่ต้องรักษาความสัมพันธ์กับคนรอบข้างและความรักที่เกิดขึ้นอย่างไม่คาดคิด สิ่งที่สะท้อนออกมาในการสนทนา คือความห่วงใยและความคาดหวังจากคนใกล้ตัว ที่แม้จะมีความรักและความต้องการที่ดีต่อกันแต่ก็มีความไม่สมดุลในบางจุด เช่น การที่มธุรินไม่เคยได้รับโอกาสเรียนรู้สิ่งพื้นฐานอย่างการขี่จักรยานหรือขับรถ เพราะการเลี้ยงดูที่ระมัดระวังเกินไปของแม่ การรักษาความทรงจำและความผูกพันกับคนในครอบครัวที่แตกต่างกันไปก็ส่งผลต่อการตัดสินใจของแต่ละคนในเรื่องชีวิตความรักและอนาคต นอกจากนี้นิยายยังทำให้เห็นถึงความซับซ้อนของความสัมพันธ์ในครอบครัวผสมและการเผชิญหน้ากับความลับที่อาจทำลายความไว้วางใจ แต่ก็เป็นการเปิดเผยความจริงที่อาจนำไปสู่การแก้ไขและการเติบโตทางอารมณ์ของตัวละครเอง ผมเชื่อว่าผู้อ่านหลายคนอาจจะได้สะท้อนความรู้สึกและเรื่องราวในชีวิตจริงจากเนื้อหาในนิยาย ทำให้ไม่ใช่แค่เรื่องราวความรักธรรมดา แต่เป็นบทเรียนและความเข้าใจในธรรมชาติของความสัมพันธ์และการเติบโตของมนุษย์ การอ่านนิยายนี้จึงเป็นประสบการณ์ที่ทั้งสนุกและเสริมสร้างความคิดให้ลึกซึ้งมากขึ้นอย่างแน่นอน
