บทที่ 4 — เมียมาเฟีย ใครก็ห้ามแตะ
“ฉันอาจยอมให้เธอดื้อกับฉันได้ทุกเรื่อง แต่มีอยู่เรื่องเดียวที่ฉันไม่ยอมเด็ดขาด… คือการปล่อยให้เธอร้องไห้เพียงลำพังอีกแล้ว”
1. กฎข้อแรกของการกลับบ้าน
เวลา 01:26 น.
รถยนต์สีดำแล่นผ่านประตูคฤหาสน์ตระกูลลู่ ก่อนจอดสนิทบริเวณหน้าบันไดหินอ่อน
ทันทีที่ประตูรถเปิดออก ลู่เฉินก็ลงจากรถก่อน แล้วหันกลับมายื่นมือให้ติ๊ก
หญิงสาวในชุดเดรสสีขาวมองมือของเขา ก่อ นวางมือลงไปอย่างว่าง่าย
เธอเพิ่งร้องไห้จนตาบวม แถมยังเหนื่อยจากเรื่องราวตลอดหลายวันที่ผ่านมา
แต่สิ่งที่ทำให้เธอประหลาดใจที่สุดคือ ผู้ชายที่ปกติเดินเร็วราวกับไม่เคยมีเวลาว่าง กลับเดินช้าลงเพื่อให้เธอตามทัน
“ลู่เฉิน”
“ครับ?”
“นายไม่ต้องจับมือฉันแน่นขนาดนี้ก็ได้ ฉันไม่หนีแล้ว”
ชายหนุ่มหยุดเดิน
เขาหันมามองเธอ แล้วก้มลงมองมือที่ประสานกันอยู่
“รู้ไหมว่าฉันตามหาเธอกี่วัน?”
“สามวัน…”
“สามวันกับอีกสิบเจ็ดชั่วโมง”
ติ๊กเบิกตา
“นายจำได้ด้วยเหรอ?”
“ฉันจำทุกชั่วโมงที่ไม่มีเธอได้”
โอ๊ย…
ติ๊กอยากเอาหมอนมาปิดหน้าเหลือเกิน!
ผู้ชายคนนี้ปกติก็หล่อจนน่าหมั่นไส้อยู่แล้ว ทำไมเวลาพูดอะไรตรง ๆ ถึงได้ทำให้หัวใจเธอเต้นแรงขนาดนี้นะ
“นายไปจำอะไรแบบนี้เนี่ย!”
ลู่เฉินยกมุมปาก
“อยากให้จำอะไรแทนล่ะ? วันครบรอบที่เธอด่าฉันว่าหน้าบึ้งเหมือนเจ้าหนี้เหรอ?”
“ลู่เฉิน!”
เขาหัวเราะเบา ๆ ก่อนยกมือขึ้นลูบศีรษะเธอ
“เข้าบ้านกันครับ คุณผู้หญิง”
เมื่อเดินเข้ามาในโถงใหญ่ ติ๊กก็พบว่าบรรดาคนรับใช้ยังคงยืนรออยู่
ทุกคนก้มศีรษะให้ลู่เฉิน ก่อนมองหญิงสาวในชุดสีขาวด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย
ชายหนุ่มหยุดเดิน แล้วประกาศด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย
“ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป คุณติ๊กมีสิทธิ์ใช้ทุกพื้นที่ในบ้านหลังนี้ เธอไม่จำเป็นต้องขออนุญาตใคร”
เขาหันไปมองหัวหน้าคนรับใช้
“อาหารที่เธอชอบ ให้ครัวเตรียมไว้ทุกวัน ส่วนห้องนอนของเธอ…”
“เดี๋ยวก่อนค่ะ!”
ติ๊กรีบยกมือห้าม
ลู่เฉินเลิกคิ้ว
“มีอะไร?”
“ห้องนอนของฉันทำไม?”
“ฉันให้คนจัดห้องข้าง ๆ ห้องฉันไว้ให้ เผื่อเธอต้องการความเป็นส่วนตัว”
ติ๊กมองเขาอย่ างสงสัย
“แล้วถ้าฉันไม่อยากนอนห้องข้าง ๆ ล่ะ?”
ลู่เฉินนิ่งไปหนึ่งวินาที
ก่อนตอบด้วยสีหน้าจริงจังที่สุดในชีวิต
“งั้นฉันจะย้ายไปนอนห้องข้าง ๆ เอง”
ติ๊กหลุดหัวเราะจนไหล่สั่น
คนรับใช้หลายคนรีบก้มหน้าเพื่อซ่อนรอยยิ้ม
เพราะพวกเขาไม่เคยเห็นนายใหญ่ของตระกูลลู่ยอมใครง่าย ๆ แบบนี้มาก่อน
และคนที่ทำให้มาเฟียผู้เย็นชากลายเป็นคนละคนได้…
ก็มีเพียงผู้หญิงอวบตัวเล็ก ๆ ที่ยืนหัวเราะอยู่ตรงหน้าเขานี่เอง
2. กฎข้อที่สอง — ห้ามอดข้าว
ตีสองครึ่ง
ในครัวส่วนตัวของคฤหาสน์ ลู่เฉินยืนอยู่หน้าเตาโดยสวมเสื้อเชิ้ตสีดำพับแขนขึ้นถึงข้อศอก
ส่วนติ๊กนั่งอยู่บนเก้าอี้สูงหน้าเคาน์เตอร์ มองเขาตักข้าวใส่หม้อด้วยสีหน้าตื่นตาตื่นใจ
“นายทำเป็นจริง ๆ ด้วย!”
“เธอคิดว่าฉันโกหก?”
“ก็ฉันไม่เคยเห็นนายทำอาหารเลยนี่น า”
“วันนี้เห็นแล้ว”
เขาหันไปเปิดตู้เย็น หยิบไข่และเนื้อไก่ออกมา
“อยากกินอะไร?”
“โจ๊กไข่ค่ะ”
“ได้”
“ใส่ต้นหอมด้วยนะ”
“ได้”
“แล้วก็ขิงนิดหนึ่ง”
“ได้”
ติ๊กหรี่ตามองเขา
“ถ้าฉันขอให้ใส่หัวใจนายลงไปด้วยล่ะ?”
มือของลู่เฉินหยุดชะงัก
เขาหันกลับมามองเธอ ก่อนเดินเข้ามาใกล้เคาน์เตอร์
“หัวใจฉันเธอเอาไปตั้งแต่วันแรกแล้ว ยังจะเอาอะไรอีกครับ?”
ติ๊กอ้าปากค้าง
“นายไปจำประโยคพวกนี้มาจากไหนเนี่ย!”
“ไม่ได้จำ”
เขาก้มลงกระซิบข้างหู
“พูดกับเธอแล้วมันออกมาเอง”
ติ๊กรีบยกมือปิดหน้า
ส่วนลู่เฉินก็กลับไปทำโจ๊กต่ออย่างอารมณ์ดี ราวกับเมื่อครู่ไม่ได้ทำให้คนฟังแทบละลายไปกับพื้น
ไม่นาน โจ๊กไก่ร้อน ๆ ก็ถูกวางลงตรงหน้าเธอ พร้อมไข่ต้มและผักโรยหน้า
ติ๊กตักเข้าปากหนึ่งคำ ก่อนดวงตาจะเป็นประกา ย
“อร่อย!”
ชายหนุ่มที่ยืนพิงเคาน์เตอร์อยู่เงยหน้าขึ้นทันที
“จริงเหรอ?”
“จริงสิ!”
เขาไม่ได้ยิ้มกว้าง แต่แววตาที่เคยเย็นชากลับอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด
ติ๊กตักอีกคำ ก่อนเลื่อนช้อนไปตรงหน้าเขา
“นายชิมไหม?”
ลู่เฉินโน้มตัวลงชิมจากช้อนของเธอ
“เป็นไง?”
“อร่อย”
“เห็นไหม ฉันบอกแล้ว!”
เธอยิ้มภูมิใจราวกับเป็นคนทำเอง
ลู่เฉินมองเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเอื้อมมือไปเช็ดเศษข้าวตรงมุมปากให้
“กินเยอะ ๆ”
“นายก็ต้องกินด้วย”
“ครับ”
“แล้วพรุ่งนี้ห้ามออกไปทำงานโดยไม่กินข้าวเช้า”
“ครับ”
“ห้ามทำหน้าโหดใส่ฉันด้วย”
เขาเงียบไป
ติ๊กยกคิ้ว
“ข้อนี้ทำไม่ได้เหรอ?”
ลู่เฉินถอนหายใจ ก่อนยื่นมือไปบีบแก้มเธอเบา ๆ
“เธอนี่มัน…”
“อะไรคะ?”
เขาก้มลงจูบหน้าผากเธอ
“น่ารักจนฉันไม่รู้จะทำยังไงแล้ว”
ติ ๊กยิ้มจนแก้มป่อง
และในคืนนั้น มาเฟียผู้เคยตัดสินใจเรื่องธุรกิจพันล้านโดยไม่ลังเล กลับยอมให้ผู้หญิงคนหนึ่งออกกฎกับเขาได้ถึงเจ็ดข้อ
โดยที่เขาไม่ได้คิดจะปฏิเสธสักข้อเดียว
3. กฎข้อที่สาม — ห้ามทำให้เมียหึง
เช้าวันถัดมา
ติ๊กตื่นขึ้นมาพบว่าตัวเองนอนอยู่บนเตียงขนาดใหญ่ในห้องนอนของลู่เฉิน
เธอจำได้ว่าหลังจากกินโจ๊กเสร็จ เขาพาเธอขึ้นมาพัก และนั่งอยู่ข้างเตียงจนเธอหลับ
แต่สิ่งที่เธอไม่เข้าใจคือ ทำไมตอนนี้แขนของเขาถึงพาดอยู่รอบเอวเธอ แถมใบหน้ายังซบอยู่ตรงไหล่ของเธออีกต่างหาก
“ลู่เฉิน…”
“อืม…”
“ตื่นได้แล้ว”
“อีกห้านาที”
“นายต้องไปทำงานไม่ใช่เหรอ?”
“ยกเลิกแล้ว”
ติ๊กหันขวับ
“ยกเลิกอะไร?”
“ประชุมตอนเช้า”
“เพราะอะไร?”
เขาลืมตาขึ้นมามองเธออย่างสงบ
“เมียฉันเพิ่งกลับบ้านเมื่อคื น ฉันจะทิ้งเธอไว้คนเดียวได้ยังไง?”
ติ๊กหน้าแดงก่ำ
“ใครเป็นเมียนาย!”
ลู่เฉินนิ่งไป ก่อนรอยยิ้มเจ้าเล่ห์จะปรากฏขึ้น
“งั้นฉันต้องไปขอเธอแต่งงานก่อนสินะ?”
“ฉันไม่ได้หมายความว่าแบบนั้น!”
“ดี งั้นเย็นนี้ฉันจะเตรียมแหวน”
“ลู่เฉิน!”
เขาหัวเราะ ก่อนดึงผ้าห่มขึ้นคลุมไหล่ให้เธอ
“นอนต่อเถอะ ฉันอยู่ตรงนี้”
แต่ความสงบก็อยู่ได้ไม่นาน
โทรศัพท์ของเขาดังขึ้นบนโต๊ะข้างเตียง
ชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอคือ หลินเยว่ซิน — เลขานุการส่วนตัว
ลู่เฉินกดรับสาย
“ว่าไง?”
เสียงผู้หญิงจากปลายสายดังลอดออกมา
“ท่านประธานคะ เอกสารที่คุณขอให้เตรียมไว้เรียบร้อยแล้วค่ะ แล้วเรื่องดินเนอร์คืนนี้…”
“ยกเลิกทั้งหมด”
“แต่คุณเซียวจิ้งเหยียนจะเข้าร่วมด้วยนะคะ”
“ยิ่งต้องยกเลิก”
เลขานุการเงียบไป ก่อนตอบเสียงหวาน
“เข้าใจแล้วค่ะ ถ้าอย่างนั้นฉันจะเข้าไปส่งเอกสารให้คุณที่บ้านนะคะ”
“ส่งให้อาเหว่ยก็พอ”
“ค่ะ… แล้วก็ ฉันคิดถึงคุณนะคะ”
ติ๊กที่นอนอยู่ข้าง ๆ ค่อย ๆ หันมามอง
ลู่เฉินเหลือบมองเธอ แล้วตอบปลายสายด้วยน้ำเสียงเย็นชา
“คุณหลิน กรุณาแยกเรื่องงานกับเรื่องส่วนตัวด้วยครับ”
เขาวางสายทันที
ห้องตกอยู่ในความเงียบ
ติ๊กนอนนิ่ง
ลู่เฉินหันมาหาเธอ
“เป็นอะไร?”
“เปล่า”
“ติ๊ก”
“ก็บอกว่าเปล่าไง”
เธอดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมหน้า
ชายหนุ่มมองอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนหัวเราะเบา ๆ
“หึงเหรอครับ?”
ผ้าห่มขยับทันที
“ใครหึง!”
“ฉันยังไม่ได้บอกเลยว่าหึงใคร”
ติ๊กโผล่หน้าออกมามองเขา
“ลู่เฉิน!”
เขาหัวเราะจนต้องยกมือปิดปาก ก่อนค่อย ๆ ดึงผ้าห่มลง
“โอเค ๆ ฉันไม่แกล้งแล้ว”
เขาประคองแก้มเธอไว้ทั้งสองข้าง
“ฟังฉันนะ ห ลินเยว่ซินเป็นเลขานุการของฉัน เราทำงานด้วยกันมาห้าปีแล้ว แต่ฉันไม่เคยมีความสัมพันธ์กับเธอ”
ติ๊กหลุบตาลง
“ฉันไม่ได้ว่าอะไรสักหน่อย…”
“ครับ ฉันรู้”
เขาจูบหน้าผากเธอ
“แต่ฉันอยากให้เธอรู้ว่าเธอไม่จำเป็นต้องแข่งขันกับใครเพื่อให้ได้ความรักจากฉัน”
ติ๊กค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น
ลู่เฉินมองเธอด้วยแววตาจริงจัง
“ฉันเลือกเธอแล้ว และฉันไม่คิดจะเปลี่ยนใจ”
เธอยิ้มออกมาเล็กน้อย
“งั้นวันนี้นายต้องอยู่กับฉันทั้งวัน”
“ได้”
“พาฉันไปกินของอร่อยด้วย”
“ได้”
“แล้วก็ซื้อขนมให้ฉันด้วย”
“ได้ครับ”
ติ๊กหรี่ตามอง
“นายจะไม่ถามเลยเหรอว่าฉันอยากกินอะไร?”
ลู่เฉินหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดแอปสั่งอาหาร
“บอกมาเลยครับ คุณผู้หญิง วันนี้ทั้งเมืองเป็นของเธอ”
ติ๊กหัวเราะจนต้องซบลงกับไหล่เขา
ส่วนลู่เฉินก็โ อบเธอไว้ พร้อมคิดในใจว่า…
ถ้าการเป็นคนคลั่งรักหมายถึงการได้เห็นเธอยิ้มแบบนี้ทุกวัน
เขาก็คงไม่มีวันหายจากอาการนี้แล้วจริง ๆ
4. โทรศัพท์จากศัตรู
ช่วงบ่าย
ลู่เฉินนั่งอยู่ในห้องทำงานส่วนตัว ส่วนติ๊กนอนอ่านหนังสืออยู่บนโซฟาตัวยาวข้างหน้าต่าง
อาเหว่ยเดินเข้ามาพร้อมแฟ้มเอกสารสีดำ
“นายครับ เราได้ข้อมูลเพิ่มเติมเกี่ยวกับการหมั้นแล้วครับ”
สีหน้าของลู่เฉินเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมทันที
“ว่ามา”
“คนที่ติดต่อเซียวจิ้งเหยียนเป็นคนของบ้านใหญ่ตระกูลลู่จริงครับ และมีหลักฐานว่าเงินที่ใช้จัดการเรื่องนี้ถูกโอนผ่านบริษัทตัวกลางสามแห่ง”
ลู่เฉินเปิดแฟ้มดู
ยิ่งอ่าน แววตาของเขาก็ยิ่งเย็นลง
“ใครเป็นคนอนุมัติ?”
อาเหว่ยลังเล
“เป็นลายเซ็นของผู้อาวุโสลู่เจิ้งไห่ครับ”
ลู่เฉินปิดแฟ้มลง
“ฉันเข้าใ จแล้ว”
อาเหว่ยกำลังจะถอยออกไป แต่โทรศัพท์อีกเครื่องบนโต๊ะกลับดังขึ้น
เป็นหมายเลขที่ไม่ได้บันทึกชื่อ
ลู่เฉินกดรับสายโดยเปิดลำโพง
เสียงของเซียวจิ้งเหยียนดังขึ้นทันที
“คุณลู่ครับ ได้ข่าวว่าคุณพาคนรักกลับบ้านแล้ว ยินดีด้วยนะครับ”
“ถ้านายโทรมาเพื่อแสดงความยินดี ฉันวางสายได้หรือยัง?”
เซียวจิ้งเหยียนหัวเราะ
“ใจเย็นสิครับ ผมมีของขวัญจะมอบให้คุณต่างหาก”
“ฉันไม่ต้องการ”
“แต่ผมคิดว่าคุณควรดูมันก่อน”
เสียงเอกสารถูกเลื่อนดังขึ้นจากปลายสาย
“คุณเคยสงสัยไหมครับว่าทำไมผู้อาวุโสลู่เจิ้งไห่ถึงต้องการให้คุณแต่งงานกับคนที่ตระกูลเลือกนัก?”
ลู่เฉินไม่ตอบ
เซียวจิ้งเหยียนจึงพูดต่อ
“เพราะเขากลัวว่าคุณจะพบความจริงเกี่ยวกับการเสียชีวิตของแม่คุณ”
มือของลู่เฉินหยุดนิ่ง
ห้องทั้งห้องเงีย บสนิท
“พูดต่อ”
“ผมมีเอกสารเก่าที่เกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ ถ้าคุณอยากรู้ว่าใครเป็นคนสั่งให้ปิดคดี คุณคงต้องมาพบผมด้วยตัวเอง”
ลู่เฉินกำโทรศัพท์แน่น
“ถ้านายกำลังโกหก…”
“ผมไม่จำเป็นต้องโกหกเรื่องนี้ครับคุณลู่”
เซียวจิ้งเหยียนลดเสียงลง
“ผมแค่สงสัยว่า ถ้าคุณรู้ความจริงทั้งหมดแล้ว คุณจะยังปกป้องตระกูลที่เลี้ยงคุณมาได้อยู่หรือเปล่า”
สายถูกตัดไป
ลู่เฉินนั่งนิ่งอยู่หลังโต๊ะทำงาน
เป็นครั้งแรกในรอบหลายวัน ที่เขาดูเหมือนคนซึ่งกำลังสูญเสียการควบคุม
อาเหว่ยเอ่ยขึ้นอย่างระมัดระวัง
“นายครับ เรื่องคุณนายใหญ่…”
“สืบเรื่องการเสียชีวิตของแม่ฉันใหม่ทั้งหมด”
“ครับ”
“อย่าให้ใครรู้ว่าเรากำลังทำอะไรอยู่”
ลู่เฉินหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนหันไปมองติ๊กที่กำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่บนโซฟา
เธอเงยห น้าขึ้นพอดี
“ลู่เฉิน เป็นอะไรหรือเปล่า?”
เขามองเธออยู่หลายวินาที
ก่อนจะยิ้มให้เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
“ไม่มีอะไรครับ”
แต่ติ๊กกลับรู้สึกได้ว่า รอยยิ้มนั้นไม่เหมือนทุกครั้ง
เธอวางหนังสือลง แล้วเดินเข้าไปหาเขา
“ถ้ามีเรื่องไม่สบายใจ นายบอกฉันได้นะ”
ลู่เฉินมองหญิงสาวตรงหน้า
ผู้หญิงที่เขาเพิ่งดึงกลับมาจากเกมอำนาจอันโหดร้าย
ผู้หญิงที่เขาสัญญาว่าจะไม่ปิดบังความจริงอีก
เขาจึงยื่นมือไปจับมือเธอไว้
“ฉันอาจมีเรื่องที่ต้องจัดการ แต่ฉันจะไม่ปล่อยให้เธอต้องรับมือกับมันคนเดียว”
ติ๊กบีบมือเขาตอบ
“งั้นเราก็จัดการไปด้วยกันสิ”
ลู่เฉินนิ่งไป ก่อนยกมือเธอขึ้นจูบ
“ครับ”
แต่ในใจของเขากลับมีคำถามหนึ่งที่ไม่กล้าพูดออกมา
ถ้าความจริงเรื่องแม่ของเขาเกี่ยวข้องกับคนในตระกูลที่เลี้ยงดูเ ขามาตั้งแต่เด็ก… เขาจะยังเหลือใครให้เชื่อใจได้อีกบ้าง?
5. ความลับใต้ตราประจำตระกูล
คืนนั้น หลังจากติ๊กหลับไปแล้ว ลู่เฉินกลับลงมายังห้องทำงานอีกครั้ง
บนโต๊ะมีซองเอกสารเก่าที่อาเหว่ยเพิ่งนำมาให้
หน้าซองมีตราประทับสีแดงของตระกูลลู่
เขาเปิดมันอย่างช้า ๆ
ด้านในเป็นสำเนารายงานการเสียชีวิตของมารดา ซึ่งระบุว่าเธอเสียชีวิตจากอุบัติเหตุทางรถยนต์เมื่อยี่สิบปีก่อน
แต่เอกสารฉบับนี้มีบางอย่างผิดปกติ
ลายเซ็นของผู้อนุมัติปิดคดีไม่ใช่ของเจ้าหน้าที่ตำรวจ
กลับเป็นลายเซ็นของ ลู่เจิ้งไห่
ลู่เฉินอ่านบรรทัดสุดท้ายซ้ำอีกครั้ง
คำสั่งให้ยุติการสอบสวนเพิ่มเติม — อนุมัติโดย ลู่เจิ้งไห่
เขาวางเอกสารลงอย่างช้า ๆ
ทันใดนั้น โทรศัพท์ของเขาก็สั่นขึ้น
ข้อความจากหมายเลขนิรนามปรากฏบนหน้าจอ
หากคุณต้อง การรู้ว่าใครฆ่าแม่ของคุณ
จงตรวจสอบแหวนเงินวงนั้น
ก่อนที่ผู้หญิงที่คุณรักจะตกอยู่ในอันตรายอีกครั้ง
ลู่เฉินชะงัก
แหวนเงิน…
แหวนวงเล็กที่เขาเคยมอบให้ติ๊ก
แหวนที่เธอยังคงเก็บไว้ แม้ในวันที่เขาคิดว่าเธอเลือกคนอื่นแล้ว
เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาอาเหว่ยทันที
“ตรวจสอบที่มาของข้อความนี้ และหาข้อมูลเกี่ยวกับแหวนเงินที่ฉันเคยมอบให้ติ๊ก”
“ครับนาย”
“แล้วก็…”
เขาหยุดไปครู่หนึ่ง
“ส่งคนไปดูแลความปลอดภัยรอบคฤหาสน์เพิ่ม แต่ห้ามให้ติ๊กรู้สึกว่าถูกจับตามอง”
“รับทราบครับ”
หลังวางสาย ลู่เฉินเดินกลับขึ้นไปยังห้องนอน
ติ๊กกำลังหลับสนิทอยู่ใต้ผ้าห่ม ใบหน้าที่เคยเต็มไปด้วยน้ำตากลับดูสงบลงแล้ว
เขานั่งลงข้างเตียง ลูบผมเธอเบา ๆ
“ฉันไม่รู้ว่าพรุ่งนี้จะเกิดอะไรขึ้นนะ ติ๊ก”
เขาก้มลงจูบหน้าผากเธอ
“แต่ไม่ว่าจะเกิดอะไร ฉันจะไม่ยอมให้ใครพรากเธอไปจากฉันอีก”
ทันใดนั้น ติ๊กขยับตัวเข้ามาหาเขาทั้งที่ยังหลับตา มือเล็กคว้าชายเสื้อสูทของเขาไว้
“ลู่เฉิน…”
เธอพึมพำเสียงเบา
“อย่าไปไหนนะ…”
ชายหนุ่มชะงัก ก่อนยิ้มออกมาอย่างอ่อนโยน
“ไม่ไปไหนครับ”
เขาถอดเสื้อสูท วางโทรศัพท์ไว้บนโต๊ะ แล้วขยับขึ้นไปนอนข้างเธอ
ติ๊กซบเข้าหาไหล่เขาโดยอัตโนมัติ
ลู่เฉินโอบเธอไว้ ก่อนกระซิบข้างหู
“คืนนี้นอนเถอะ เด็กดี”
เขาหลับตาลงพร้อมกอดเธอไว้แน่น
โดยไม่รู้เลยว่า ในเวลาเดียวกันนั้น ที่บ้านใหญ่ตระกูลลู่…
ลู่เจิ้งไห่กำลังยืนมองภาพถ่ายเก่าของผู้หญิงคนหนึ่งอยู่ในห้องมืด
ผู้หญิงในภาพมีใบหน้าคล้ายติ๊กอย่างน่าประหลาด
ชายชราลูบกรอบรูป ก่อนพูดกับใครบางคนที่ยืนอยู่ด้านหลัง
“ในที่สุดเขาก็เริ่มสงส ัยแล้วสินะ”
เสียงชายอีกคนตอบกลับมา
“เราจะทำอย่างไรต่อครับ?”
ลู่เจิ้งไห่เงยหน้าขึ้น
“ถ้าเขารู้ความจริงเกี่ยวกับแม่ของเขา ทุกอย่างที่ฉันสร้างมาจะพังทลาย”
เขาหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยประโยคที่ทำให้คนฟังหน้าซีด
“และถ้าจำเป็น… เราต้องกำจัดผู้หญิงคนนั้นก่อนที่ลู่เฉินจะรู้ว่าเธอเป็นใคร”
