Age 41
We were 41, suffering from encephalitis from the age of 38.
Keep on treating with steroids. There are many problems in living, such as not being able to work until today, still not being able to live like a normal person. Of course, there must be problems with money to live for sure. What to buy, what to do? Everything must ask for a girlfriend. There are complaints. There are quarrels, but have come to understand many ways of life.
Try to do things that have never been done. Try to hang out for the first time since getting sick is on January 24, 69. If you read here, you can not read correctly. Everything that has passed during the illness, we have to learn to know your body. Fat because of steroids. It is not easy to reduce, but it is not difficult. Acne on the chest, back hair, digging hair, everything that has never been. As we said, we gradually learn to know your body, know yourself all again. Because our skin has never been broken. We have never been fat. We have never had dark spots on the skin.
Want everyone who reads to turn to love themselves, take care of myself, sick, but must not leave myself that I am sick, sick, but we can heal ourselves, treat the skin well, treat the body well, take good care of the hair by cutting yourself 🤣, because I want to try to open the clip, follow the cutting of the horse, cut myself, now used to 🤣 end sharing, if Pim may be longer, encourage girls of the same age, younger or older# Trending # lemon 8 diary
การเผชิญกับโรคสมองอักเสบในวัย 41 ทำให้รู้ว่าแม้จะมีอุปสรรคหลายอย่างทั้งทางร่างกายและจิตใจ แต่การเรียนรู้และปรับตัวคือกุญแจสำคัญที่ช่วยให้ก้าวผ่านวันยากลำบากได้จริงๆ ส่วนตัวอยากเน้นย้ำว่าเมื่อเราได้รับการรักษาด้วยยาสเตียรอยด์ซึ่งอาจทำให้น้ำหนักตัวเพิ่มขึ้น ผิวหนังแย่ลงหรือมีสิว และขนขึ้นตามร่างกาย สิ่งเหล่านี้ไม่ได้หมายความว่าเราต้องทิ้งความดูแลตัวเองไป ไม่ว่าจะเป็นการออกกำลังกายอย่างเหมาะสมเพื่อช่วยลดน้ำหนัก ควบคุมอาหาร หรือแม้แต่การดูแลผิวและทรงผมเล็กๆ น้อยๆ ก็ช่วยให้เรารู้สึกดีขึ้นและมีพลังใจมากขึ้นอย่างไม่น่าเชื่อ การเริ่มต้นลองทำสิ่งที่ไม่เคยทำมาก่อน เช่น การออกไปเที่ยวครั้งแรกหลังป่วย คือก้าวที่ท้าทายแต่สำคัญมาก เพราะมันหมายถึงการเปิดโอกาสให้ตัวเองได้สัมผัสโลกกว้างและเติมเต็มประสบการณ์ใหม่ แม้จะมีข้อจำกัดเรื่องพลังงานและสุขภาพ แต่การออกไปข้างนอกก็ช่วยรักษาสมดุลทางจิตใจได้ดี อีกเรื่องที่อยากแชร์คือการที่เราไม่ควรรู้สึกท้อหรือล้มเลิกกับโรคภัย ถ้าเรารักและดูแลตัวเองอย่างต่อเนื่อง ไม่ยอมแพ้ และพยายามปรับวิถีชีวิตให้เหมาะสมกับสภาพร่างกาย โรคแต่ละโรคก็สามารถอยู่ร่วมกับเราได้อย่างมีความสุข ขอเป็นกำลังใจให้ทุกคนที่กำลังเจอภาวะเจ็บป่วย เพื่อให้เป็นแรงบันดาลใจและการยืนยันว่าเราสามารถใช้ชีวิตได้ดีและสวยงาม แม้ในวันที่สุขภาพไม่สมบูรณ์แบบ เพราะการรักตัวเองคือจุดเริ่มต้นของการรักษาและก้าวไปข้างหน้าอย่างแข็งแรงจริงๆ
