100 ปี กับหมูสะเต๊ะไม้ละ 5 บาท มันจะอร่อยขนาดไหนกันเชียว?

หลายคนอาจงงว่า “หมูเหลือง” คือหมูอะไร ทำไมถึงเหลืองได้—จากที่ไปลองกินและสังเกตหน้าร้าน เล็กหมูสะเต๊ะ (เจ้าเก่า) สาขาต้นสน บอกเลยว่าคำนี้ส่วนใหญ่คนใช้เรียก “หมูสะเต๊ะสีเหลืองทอง” ที่หมักเครื่องเทศจนเนื้อมีสีเหลืองอ่อน ๆ แล้วเอาไปปิ้งบนเตาถ่านจนผิวเกรียมนิด ๆ กลิ่นหอมมาก สีจะเด่นกว่าหมูปิ้งทั่วไป เพราะมีเครื่องหมักแนวขมิ้น/ผงกะหรี่และเครื่องเทศ (ร้านไหนสัดส่วนต่างกัน สีเหลืองมาก-น้อยไม่เท่ากัน) ถ้าถามว่า “หมูเหลือง” แบบนี้รสชาติเป็นยังไง? จุดที่รู้สึกชัดคือกลิ่นเครื่องเทศจะนำก่อนเลย แล้วตามด้วยความหวานเค็มแบบพอดี ๆ เนื้อหมูไม่แห้ง กินตอนร้อน ๆ จะฟินที่สุด เพราะไขมันละลายกำลังดี ฉันชอบที่ชิ้นหมูไม่หนาไม่บาง ทำให้ปิ้งแล้วไม่แข็ง และได้ความหอมควันเตาถ่านเต็ม ๆ ไฮไลต์ที่ทำให้หมูเหลือง/หมูสะเต๊ะ “ไปสุด” สำหรับฉันคือน้ำจิ้มถั่ว บางร้านจะออกหวานอย่างเดียว แต่ของที่นี่คือน้ำจิ้มถั่วสีส้มเข้มข้น ถั่วบดเน้น ๆ มีมิติหวานเค็มและเผ็ดนิด ๆ เวลาจุ่มหมูสะเต๊ะแล้วน้ำจิ้มเคลือบเนื้อคือดีมาก แล้วอย่าลืมตัดด้วยอาจาดแตงกวา หอมแดง พริก—ความเปรี้ยวหวานช่วยล้างปาก ทำให้กินต่อได้เรื่อย ๆ แบบไม่เลี่ยน อีกอย่างที่อยากแนะนำสำหรับคนไปครั้งแรก คือสั่งเป็น “ชุด” จะได้ครบทั้งหมูสะเต๊ะ + น้ำจิ้มถั่ว + อาจาด + ขนมปังปิ้ง (บางวันเห็นวางคู่กันในกล่องโฟม กินเข้ากันมาก) แล้วค่อยเพิ่มไม้ทีหลัง เพราะหมูไม้ละ 5 บาท เผลอ ๆ สั่งเพลินได้ง่าย ทริคเล็ก ๆ ถ้าไม่อยากรอนาน: ไปเช้าหน่อยช่วงร้านเพิ่งเปิด (06.00-12.00 น.) คนจะทยอยมาเรื่อย ๆ และหมูเพิ่งลงเตาถ่านจะหอมเป็นพิเศษ หน้าร้านสังเกตง่าย มีป้ายแดงเด่น ๆ ใต้เต็นท์สีน้ำเงิน สรุปสำหรับคำว่า “หมูเหลือง” ในมุมคนกิน: ถ้าคุณกำลังตามหาหมูเหลืองที่กลิ่นเครื่องเทศชัด สีเหลืองทองน่ากิน และอยากได้น้ำจิ้มถั่วเข้มข้นแบบไม่กั๊ก ร้านนี้เป็นหนึ่งในตัวเลือกที่คุ้มราคาและเกินคาดจริง ๆ