พอเข้าช่วง “สวัสดีพฤษภาคม” หลายคนเหมือนเริ่มต้นใหม่ แต่สำหรับเราบางปีมันกลับรู้สึกเงียบๆ ว่างๆ เหมือนยืนอยู่กลางทุ่งหญ้าแห้งกว้างใหญ่ มองไปไกลๆ ก็มีแค่แนวป่าลิบๆ กับท้องฟ้าเมฆครึ้ม ความรู้สึกแบบนี้ไม่ใช่ความเศร้าจัดๆ แต่เป็นความว่างเปล่าที่บอกไม่ถูก คล้ายเคยรู้สึกเยอะมากจนวันหนึ่ง “หมดความสำคัญ” ไปเฉยๆ ทั้งกับคนอื่นและกับตัวเอง สิ่งที่ช่วยเราคือการยอมรับก่อนว่า “ตอนนี้มันว่างจริงๆ” ไม่ต้องรีบผลักมันออกไป พอเราหยุดฝืน เราจะเริ่มเห็นว่าความว่างเปล่ามักมาจากความเหนื่อยสะสม การผิดหวังซ้ำๆ หรือการกดความรู้สึกไว้นานเกินไป เราเริ่มจากวิธีง่ายๆ 3 อย่าง 1) เช็กพลังงานพื้นฐานของร่างกาย: วันไหนนอนน้อย กินไม่เป็นเวลา หรืออยู่แต่ในห้องทั้งวัน ความรู้สึกว่างเปล่าจะหนักขึ้นมาก เราลองตั้งเป้าเล็กๆ เช่น นอนให้พอ ดื่มน้ำเพิ่ม และออกไปโดนแดดเช้า 10 นาที 2) เขียน “บันทึกความว่าง” แบบไม่ต้องสวย: แค่เขียนว่า วันนี้ว่างตรงไหน หนักกี่คะแนน (0–10) และก่อนหน้านี้เกิดอะไรขึ้น วิธีนี้ทำให้เราจับสัญญาณได้ว่าอะไรเป็นตัวกระตุ้น เช่น เห็นโพสต์บางอย่างแล้วรู้สึกตัวเองไม่มีค่า หรือกลับมาอยู่คนเดียวแล้วใจมันโหวง 3) เติมความรู้สึกด้วยสิ่งเล็กๆ ที่จับต้องได้: ความว่างเปล่าบางทีก็ต้องเริ่มจาก “การรับรู้” ใหม่ เราใช้เสียงเพลงเบาๆ กลิ่นกาแฟอุ่นๆ หรือการเดินช้าๆ ดูเมฆครึ้มบนฟ้าแล้วบอกตัวเองว่า อย่างน้อยเรายังรับรู้โลกนี้ได้อยู่ ถ้ามันมาพร้อมความคิดว่าเราไม่สำคัญกับใคร ลองเปลี่ยนคำถามจาก “ทำไมเขาไม่เห็นเรา” เป็น “ตอนนี้เราอยากให้ตัวเองสำคัญยังไง” แล้วเลือกทำสิ่งหนึ่งที่ให้เกียรติตัวเอง เช่น ตอบแชทช้าลงเพื่อพักใจ ปฏิเสธสิ่งที่ไม่ไหว หรือกลับไปทำสิ่งที่เคยชอบแม้จะยังไม่รู้สึกสนุกเต็มที่ สุดท้าย ถ้าความรู้สึกว่างเปล่าลากยาวหลายสัปดาห์จนกระทบการนอน การกิน หรือการใช้ชีวิต การคุยกับคนที่ไว้ใจหรือผู้เชี่ยวชาญก็เป็นทางเลือกที่ดีมาก สำหรับเรา แค่ยอมรับว่าตอนนี้มันว่าง แล้วค่อยๆ เติมทีละนิด ก็เหมือนทุ่งแห้งๆ ที่วันหนึ่งอาจได้ฝนอีกครั้งในเดือนพฤษภาคมนี้