Thai people are too close. Don't know each other before.
หลายคนชอบพูดว่า “คนไทยสนิทกันไวเกิน” ซึ่งส่วนตัวเราว่ามันจริงในบางสถานการณ์ โดยเฉพาะเวลายืนรอคิว หน้าร้านดัง ๆ หรือเห็นคนมุงเยอะ ๆ บรรยากาศมันชวนให้คุยกันเองแบบไม่รู้ตัว อย่างครั้งหนึ่งเราไปลองร้านที่คนต่อคิวยาว ๆ เราเองก็ไม่ได้รู้หรอกว่าอร่อยแค่ไหน แค่เห็นคนเยอะเลยอยากลอง อยู่ ๆ ก็มีคุณป้าคนนึงหันมาถามประมาณว่า “ร้านไรอ่ะ ดังอ่อ” แล้วก็เม้าท์กันต่อทันที เหมือนรู้จักกันมานาน ทั้งที่ไม่เคยเจอกันมาก่อน ทำไมถึงเกิดเหตุการณ์แบบนี้บ่อย? เราว่ามาจากความเป็น “สังคมชวนคุย” ของไทย คนส่วนใหญ่คุ้นกับการทักทาย ถามคำถามสั้น ๆ เพื่อเปิดบทสนทนา เช่น “มาจากไหน” “มารอนานยัง” “อันนี้อร่อยไหม” โดยเฉพาะเรื่องกิน ยิ่งเป็นหัวข้อปลอดภัย คุยง่าย ไม่ต้องรู้ประวัติกันก็ชวนคุยได้แล้ว แล้วพอมีคนเริ่มคุย คนอื่นก็กล้าแจม ทำให้บรรยากาศดูเป็นกันเองมาก ข้อดีของความสนิทไวคือมันช่วยลดความเกร็ง เวลาเราต้องรอนาน ๆ การได้คุยทำให้เวลาผ่านเร็ว บางทีก็ได้ทิปดี ๆ เช่น เมนูที่ควรสั่ง ช่วงเวลาที่คิวน้อย หรือวิธีจอดรถแถวนั้น อีกมุมคือมันทำให้รู้สึกว่าคนไทยใจดี ช่วยเหลือกันง่าย แต่ข้อเสียก็มีเหมือนกัน โดยเฉพาะคนที่เป็นสายอินโทรเวิร์ต หรือไม่ถนัดคุยกับคนแปลกหน้า อาจรู้สึกว่าพื้นที่ส่วนตัวถูกล้ำเส้นได้ เช่น ถามเรื่องส่วนตัวเกินไป หรือพูดแรงแบบหยอกกันที่อีกฝ่ายไม่สบายใจ วิธีรับมือแบบสุภาพ (ที่เราใช้แล้วรอด): ถ้าอยากคุยก็ตอบสั้น ๆ แล้วต่อด้วยคำถามกลาง ๆ เช่น “เราก็ไม่แน่ใจค่ะ เห็นคนเยอะเลยมาลอง” หรือถ้าไม่อยากคุย ให้ยิ้ม+พยักหน้า แล้วตอบแบบปิดบทสนทนา เช่น “อ๋อค่ะ เราก็เพิ่งมาเหมือนกัน” จากนั้นก้มดูมือถือ/หันไปดูเมนู เป็นสัญญาณว่าเราขอพักคุย สุดท้ายเราว่าคำว่า “คนไทยสนิทกันไว” ไม่ได้แปลว่าเสียมารยาทเสมอไป บางทีมันคือความเป็นกันเองที่ทำให้วันธรรมดา ๆ สนุกขึ้น แค่คุยให้พอดี เคารพพื้นที่กันนิดนึงก็ลงตัวค่ะ
