การเป็นคนสมาธิสั้นนั้นทำให้ความคิดของเรามักจะสลับไปสลับมาตลอดเวลา โดยเฉพาะเมื่อทำงานหรืออยู่ในสถานการณ์ที่ต้องโฟกัสนานๆ เช่นเดียวกับประสบการณ์ที่ได้ไปนิวยอร์ก การได้ไปเมืองใหญ่ที่เต็มไปด้วยความเร่งรีบและสิ่งใหม่ๆ รอบตัว ทำให้ความคิดถึงใครบางคนยิ่งเด่นชัดขึ้นกว่าเดิม ผมพบว่าการที่สมาธิสั้นไม่ได้แย่เสมอไป เพราะมันทำให้เรามีโอกาสได้หยุดพักและทบทวนความรู้สึกกับสิ่งที่คิดถึง ความคิดถึงนั้นไม่ได้เป็นแค่ความรู้สึกเหงาหรือโหยหา แต่เป็นแรงผลักดันให้เราใส่ใจและเห็นคุณค่าในความสัมพันธ์บางอย่างมากขึ้น อย่างที่นิวยอร์กซึ่งเป็นเมืองที่ไม่เคยหลับใหล ความคิดที่วนเวียนและลอยไปมาเหมือนกับแสงไฟที่สะท้อนในถนนทำให้ผมรู้สึกว่า แม้การมีสมาธิสั้นดูเหมือนจะเป็นอุปสรรค แต่ถ้าเราใช้มันอย่างเข้าใจ มันก็สามารถเป็นจุดแข็งในการสร้างสรรค์และการตระหนักถึงความรู้สึกลึกซึ้งในชีวิตได้เหมือนกัน สุดท้าย หวังว่าเรื่องเล่านี้จะช่วยให้ใครที่มีอาการสมาธิสั้นหรือคนที่คิดถึงใครสักคนในช่วงเวลาที่ต้องทำงานหรืออยู่ไกลกัน จะรู้สึกว่าคุณไม่ได้อยู่คนเดียว และความคิดถึงนั้นสามารถเป็นส่วนหนึ่งของความสุขที่ซ่อนอยู่ในจังหวะชีวิตอย่างแท้จริง