คำเตือนและแววตาที่เป็นห่วงของแก้มใสยังคงวนเวียนอยู่ในความคิดของภิมมี่ ทว่าในความเป็นจริง ความสัมพันธ์ระหว่างเธอและชินกลับยิ่งเติบโตและหยั่งรากลึกเกินกว่าจะถอนตัว ชินกลายเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตประจำวันของเธอไปแล้วอย่างสมบูรณ์แบบ เขารู้ว่าเธอชอบอะไร ไม่ชอบอะไร คอยเติมเต็มทุกช่องว่างที่วินจงใจปล่อยให

หลังจากบ่ายวันอาทิตย์ที่ความบังเอิญทำหน้าที่เหวี่ยงคนสองคนมาเจอกัน กำแพงความถูกต้องในใจของภิมมี่ที่เคยสูงลิ่วก็คล้ายจะค่อย ๆ ทลายลงทีละน้อย ความชื่นมื่นในมื้ออาหารวันนั้นกลายเป็นจุดเริ่มต้นของ ‘ระยะห่างที่เขยิบเข้าใกล้’ ระหว่างเธอและชินอย่างเป็นทางการ ชินไม่เคยปล่อยให้ภิมมี่ต้องรู้สึกโดดเดี่ยวอี

เช้าวันอาทิตย์ ☀️ แสงแดดอ่อน ๆ ยามเช้าส่องทะลุผ่านม่านหน้าต่างเข้ามาต้องใบหน้าหวาน ภิมมี่ขยับเปลือกตาตื่นขึ้นมาด้วยแรงปลุกของแสงตะวัน ความรู้สึกเหนื่อยล้าจากแอลกอฮอล์เมื่อคืนยังคงหลงเหลืออยู่เล็กน้อย หญิงสาวค่อย ๆ พลิกตัวหันไปมองคนข้างกาย... วินยังคงนอนหลับสนิทไม่มีทีท่าว่าจะตื่น แม้ในใจจะเจ็บป

เมื่อเวลาล่วงเลยไปจนกระทั่งร้านปิด ไฟสว่างจ้าดวงใหญ่ในบาร์ถูกเปิดขึ้นเพื่อส่งสัญญาณบอกให้รู้ว่าค่ำคืนแห่งการเฉลิมฉลองได้สิ้นสุดลงแล้ว กลุ่มนักท่องเที่ยวเริ่มทยอยแยกย้ายกันเดินทางกลับ ชินซึ่งตอนนี้อยู่ในสภาพเมามายไม่ได้สติจนขับรถไม่ไหว ได้แต่ควานหาพวงกุญแจรถสปอร์ตหรูส่งยื่นมาให้ภิมมี่ ท่าทางออดอ้อนเ

บรรยากาศรอบตัวในร้านคาเฟ่กึ่งร้านอาหารสไตล์ธรรมชาตินี่ช่างเยียวยาจิตใจได้ดีเหลือเกิน เสียงดนตรีสดคลอเบา ๆ ฟังสบาย ผสมผสานกับเสียงน้ำในลำธารคลองใสที่ไหลผ่านตลอดเวลา สายลมเย็น ๆ พัดโชยมาปะทะผิวหน้า ต้นไม้ร่มรื่นรอบตัวทำเอาภิมมี่รู้สึกผ่อนคลายอย่างบอกไม่ถูก หญิงสาวหลับตาลง สูดหายใจเข้าลึก ๆ ความรู้สึก