#引用#教える引用#励ます引用
顔には笑顔があったが、誰も知らない涙が流れた。
บางวันเราอาจ “ยิ้มต่อหน้าแต่น้ำตาตกใน” แบบที่ไม่มีใครรู้หรอกค่ะ ไม่ใช่เพราะเราอยากเข้มแข็งตลอดเวลา แต่บางทีโลกมันบังคับให้เราต้องยิ้ม ต้องทำเหมือนโอเค ทั้งที่ข้างในมันหนักมาก จนเผลอคิดว่าเราผิดปกติหรือเปล่า ถ้าคุณกำลังเป็นแบบนั้น อยากบอกว่า…คุณไม่ได้แปลก และคุณไม่ได้อ่อนแอเลยค่ะ การที่ยังใช้ชีวิตต่อ ทั้งที่มีเรื่องกวนใจเต็มหัว นั่นคือความพยายามระดับหนึ่งแล้ว บางคนมองเราแล้วคิดว่า “เก่งจัง” แต่เขาไม่เห็นน้ําตาเรา ไม่เห็นคืนที่นอนไม่หลับ หรือความรู้สึกที่ต้องฝืนตลอดเวลา สิ่งที่ช่วยฉันได้ในวันที่ใจล้า คือการ “ยอมรับความรู้สึก” ก่อน ไม่ต้องรีบผลักมันออกไป ลองพูดกับตัวเองเบา ๆ ว่า “วันนี้เราเหนื่อยนะ” แค่นี้ก็เหมือนใจได้หายใจเพิ่มขึ้นนิดหนึ่ง แล้วค่อยทำเรื่องเล็ก ๆ ที่พอช่วยพยุงใจ เช่น 1) หาที่ปลอดภัยให้ตัวเองสัก 10 นาที วางโทรศัพท์ ปิดเสียงแจ้งเตือน แล้วอยู่เงียบ ๆ กับตัวเอง ไม่ต้องเข้มแข็ง ไม่ต้องยิ้มก็ได้ 2) เขียนออกมาแบบไม่ต้องสวย เขียนว่ากลัวอะไร เครียดอะไร รู้สึกอะไร บางทีเราไม่ได้อยากเข้มแข็งหรอกนะคะ แต่อย่างน้อยการเขียนทำให้ความรู้สึกมันมีที่ไป 3) เลือก “คนที่ไว้ใจจริง ๆ” แค่ 1 คน จำไว้ว่า…ในโลกนี้ไม่มีกี่คนหรอกค่ะที่รักเรา และเข้าใจเรา ลองส่งข้อความสั้น ๆ ว่า “วันนี้เหนื่อยนิดหน่อย ขอคุยด้วยได้ไหม” แค่นั้นก็พอ ไม่ต้องเล่าทั้งหมดในครั้งเดียว 4) ตั้งขอบเขตกับคนที่ทำให้ใจพัง บางทีเราเจอคนที่อิจฉา หรือตัดสินเรา ทั้งที่เขาไม่รู้เรื่องจริง ไม่ต้องอธิบายให้ทุกคนเข้าใจนะคะ แค่รักษาใจตัวเองให้รอดก่อน สุดท้ายนี้ อย่าคิดว่าทุกคนจะเห็นน้ําตาเรา และอย่าคิดว่าเราต้องยิ้มให้ทุกคนเสมอไป คุณมีสิทธิ์อ่อนล้า มีสิทธิ์พัก และมีสิทธิ์ร้องไห้ ขอให้บทความให้กำลังใจนี้เป็นเหมือนมือเล็ก ๆ ที่จับคุณไว้ในวันที่หนักหนา หากวันนี้ยังไหวแค่ “ผ่านไปให้ได้” ก็ถือว่าเก่งมากแล้วค่ะ
