8 Behaviors that unconsciously make a "spoiled child"
8 Behaviors that unconsciously cause "spoiled children" (especially parents who are kind but accidentally do)
1. Follow everything you want
♦ Make you sick, lack patience, and don't understand the word "disappointed."
✅ The Good Way: Teach You to Wait and Understand Not Everything in Life
2. Solve problems for children throughout
♦ You will not deal with difficulties or practice solving problems yourself.
✅ Good Way: Stay aside, but let your children try and think and try first.
3. Talk sarcastically to the child
♦ Make your child feel impaired, lack confidence, and may become an aggressive child
✅ The Good Way: Use words of encouragement, even when you're wrong.
4. Threatening, scolding or using harsh words often
♦ You will be more afraid to understand and may learn to solve problems with violence.
✅ The Good Way: Use a Strong but Not Snapping Tone, and Always Explain Reason
5. Never watch when children do good
♦ Make your child feel "only good" and do not appreciate good behavior.
✅ Good Way: A sincere compliment on what the baby is good at.
6. Do not set clear rules or boundaries.
♦ You won't know what to-shouldn't and become a strong-willed child.
✅ The Good Way: Have Clear, Reasonable, and Consistent Rules to Follow
7. Take your own emotions to vent with your children.
♦ You will take negative power and become anxious, stressed, or copied.
✅ The Good Way: Control Your Emotions and Separate Your Problems from Your Children
8. Compare children with others
♦ Make you lose your pride and always see yourself as not good enough
✅ Good Way: See Value in the Child the Way He Is
# My house is fun ♪ My house # Mother and child # mamajaijaii
เวลาได้ยินคำว่า “นิสัยลูกคนเล็ก” หลายคนจะนึกถึงภาพเด็กติดแม่ งอแง เอาแต่ใจ หรือชอบให้คนอื่นตามใจ ซึ่งบ้านเราเคยเป็นเหมือนกันค่ะ แต่พอสังเกตดี ๆ จะเห็นว่าไม่ใช่เพราะลูก “เป็นแบบนั้นโดยธรรมชาติ” อย่างเดียว แต่อยู่ที่สิ่งแวดล้อมและวิธีที่ผู้ใหญ่ตอบสนองด้วย จากประสบการณ์ส่วนตัว ลูกคนเล็กมักได้ “ความช่วยเหลือเร็วกว่า” เพราะพ่อแม่พี่ ๆ รีบจัดการให้ทันที เช่น ลูกร้องปุ๊บมีคนอุ้มปั๊บ อยากได้อะไรมีคนหยิบให้เร็วมาก พอนานเข้า เด็กจะเรียนรู้ว่า “แค่ทำหน้าบึ้งตึง/ร้องไห้ เดี๋ยวก็ได้” นี่แหละที่ทำให้นิสัยดูเอาแต่ใจ ทั้งที่จริง ๆ เขาแค่ใช้วิธีที่เคยได้ผล สิ่งที่เราปรับแล้วเห็นผล คือทำ “กติกาง่าย ๆ” ให้ทั้งบ้านใช้เหมือนกัน เช่น 1) ขอของต้องพูดดี ๆ ก่อน (ไม่ตะโกน/ไม่ปาหรือเหวี่ยง) 2) ถ้าอยากได้ของเล่นใหม่ ต้องรอวัน/เวลาที่กำหนด (สอนการรอ) 3) ถ้าร้องเพื่อเอาชนะ จะไม่ให้ทันที แต่จะรอให้สงบแล้วค่อยคุย อีกข้อที่สำคัญกับนิสัยลูกคนเล็กคือ “การแก้ปัญหาแทน” เพราะผู้ใหญ่หลายคนสงสาร เลยทำให้หมด ตั้งแต่ใส่รองเท้า เก็บของ เล่นแล้วไม่เก็บ สุดท้ายลูกไม่ค่อยรับผิดชอบ เราเลยเปลี่ยนเป็นอยู่ข้าง ๆ แต่ให้เขาลองทำก่อน เช่น บอกเป็นขั้นตอนสั้น ๆ “เก็บรถคันนี้ใส่กล่องก่อน แล้วค่อยหยิบตุ๊กตาหมีไปวาง” ทำซ้ำ ๆ จนเขาทำได้เอง เวลาลูกทำพฤติกรรมไม่เหมาะ (งอแง หน้าบึ้งตึง) เราพยายามเลี่ยงการประชดหรือเปรียบเทียบกับพี่ เพราะยิ่งทำให้เด็กยิ่งต่อต้าน เราใช้ประโยคแนว ๆ นี้แทน: - “แม่เห็นว่าหนูโกรธอยู่ แต่หนูพูดเบา ๆ ได้ไหม” - “ถ้าหนูอยากได้ ให้ขอใหม่ด้วยประโยคสุภาพนะ” - “ตอนนี้เลือกได้ 2 อย่าง A หรือ B” (ให้ทางเลือกแทนการบังคับ) ทริคเล็ก ๆ ที่ช่วยมากคือชมให้เฉพาะเจาะจง ไม่ชมลอย ๆ เช่น “เมื่อกี้หนูรอคิวได้ เก่งมาก” หรือ “หนูเก็บของเล่นเอง แม่ภูมิใจ” เด็กจะเริ่มรู้ว่าพฤติกรรมดี ๆ ก็ได้ความสนใจเหมือนกัน ไม่จำเป็นต้องงอแง สรุปคือ “นิสัยลูกคนเล็ก” จะดีขึ้นได้ ถ้าผู้ใหญ่ในบ้านช่วยกันทำให้สม่ำเสมอ ตั้งขอบเขตชัด และใจเย็นกับการฝึกทีละนิด แรก ๆ อาจมีต่อต้านบ้าง แต่พอเด็กเริ่มคาดเดาได้ว่าอะไรได้-ไม่ได้ เขาจะสงบและร่วมมือมากขึ้นจริงค่ะ
