เตรียมใจไว้รึยัง? 🫨
คำเตือน: โพสนี้สำหรับสายอ่านอะไรยาวๆ ใครอ่านจบ ตบมือให้ดังๆ
พลอยอยากแชร์มุมมองหลังดู ภาพยนตร์ Monster👹 สำหรับคนชอบดูหนัง deep , เชิงสัญลักษณ์ และแน่นอนชอบญี่ปุ่น
ยอมรับว่าช่วงหลังๆ พลอยแอบปรามาสซีรีย์ ภาพยนตร์ญี่ปุ่น และโอนใจไปดูซีรีย์เกาหลี อังกฤษ เพราะเบื่อพล็อตพระเอกญี่ปุ่นหน้าขรึม ยิ้มยาก นางเอกใสๆ ความมีอะไรไม่พูดตรงๆ บรรยากาศอึดอัด ซับซ้อน
คอสตูมที่ดูเหมือนไม่เน้น บทพูดบางเรื่องที่เหมือนมังงะจนรู้สึกฝืน
แต่ 'ความน้อยแต่มาก' ที่ impact แรงแบบดูจบแล้วอึ้งๆ ก็ยังต้องยกให้ญี่ปุ่นจริง 🇯🇵✨
Monster ทำให้เรารู้สึกว่า เฮ้ย! วงการภาพยนตร์เค้าไม่ได้อยู่กับที่นี่นา นี่มันควรค่าแก่การยกยอ ยกย่อง ตามที่หลายคนชื่นชม (แต่ยังไม่ได้อ่านรีวิวลึกๆนะ แค่รู้ว่ารีวิวเยอะมากกกกก ผ่านๆว่าดีงาม เริ่ดเลอ หนังรางวัล)
ความรู้สึกหลังดูจบ Monster ในความเห็นเราเป็นหนังน้อยแต่มาก (Less is more) ที่แท้ มีความกลมกล่อม ละมุนละม่อม และสามารถโอบกอดใจอย่างแปลกประหลาด
ในขณะที่ตัวละครทุกตัวดูมีความอึดอัด ฝืนกลั้น แต่ต้องสู้ต่อไปในเมื่อยังมีชีวิต...
🚨เนื้อหาอาจสปอย🚨
เส้นเรื่องหลักคือ ความรัก...ต้องห้าม ของเด็กน้อยสองคนที่ก็ไม่รู้ว่าสิ่งที่ทั้งสองรู้สึกระหว่างกันมันคือมิตรภาพใสๆ ที่พัฒนาไปจนเป็นความรัก
และทั้งสองก็ไม่รู้อีกว่าสายสัมพันธ์นี้นำพามาซึ่งความวุ่นวาย ที่คนดูต้องค่อยๆต่อจิ๊กซอว์เองทีละชิ้นๆ ซึ่งจิ๊กซอว์แต่ละตัวนั้นก็แทบแตกสลาย อัดอั้นไปด้วยความทุกข์ และดูยังไม่มีทางออก
หนังจบแบบให้คนดูเห็นภาพคร่าวๆ เหมือนแสงปลายอุโมงค์ คือมีความหวัง.. ที่ก็รู้ลึกๆว่ามันลมๆแล้งๆ (ในใจแบบเฮ่อ ถ้าสองหนูอยู่ไทยคือเอ็นดูว์)
แต่นั่นแหละ ประเด็นรักไม่สนเพศ แม่เลี้ยงเดี่ยว การกลั่นแกล้งในโรงเรียน การไม่สื่อสารกันตรงๆ ซึ่งจริงๆก็เป็นประเด็นที่ไม่ได้แปลกใหม่ แต่ทุกประเด็นถูกผสม ปั้นแต่ง ออกมาเป็นภาพยนตร์ระดับ Master piece ที่งดงามเหมือนถ้วยชาม Kintsuki (ศิลปะญี่ปุ่นที่ซ่อมถ้วย ชามที่แตกหักด้วยการเชื่อมยางรักและผงทอง) แม้ดูมีความด ่างพร้อยแต่ก็เป็นร่องรอยที่มีสเน่ห์มาก!
ส่วนตัวชอบ ครู ผอ. มากสุด (อาจเพราะลำเอียงที่นางเคยเป็นนางเอกละครโอชิน) คือนางน้อยแต่มากของจริง เล่นยังไงให้ดูมีอะไรในใจล้านแปดแต่พูดทั้งเรื่องไม่น่าเกิน 10 ประโยค
รองมาคือ น้องหนูหน้าหวานตัวน้อย ที่โดนพ่อกระทืบ เพราะหนูไม่ได้ชอบผู้หญิง ไม่ได้เป็นไปตามที่สังคมผู้ใหญ่คาดหวัง น้องหนูเล่นดี เหมือนเป็นแสงสว่าง สดใส บริสุทธิ์ที่สุด ท่ามกลางความหม่นหมองตลอดเรื่อง แต่หนูหน้าหวานกลับดูเป็นตัวละครที่เข้มแข็งที่สุด เหมือนเพชรหม่นๆที่แปดเปื้อนไปด้วยดินโคลน🥹
อดคิดไม่ได้ว่า ไอ้เรื่องการที่ใครจะชอบใคร ให้ต้องตรงตามขนบ วัฒนธรรม(?) ในสังคมญี่ปุ่นนี่ไม่ค่อยก้าวหน้าเหมือนตรรกกะบ้านเรา กรณีต้องตัดผมทรงนักเรียน ห้ามย้อมผมอะไรแบบนี้ คือมันมีข้อเสียยังไง..เหรอ?
♦️🔹อีกจุดที่ประทับใจแรงคือ การเล่าเรื่อง🔹♦️
ยอมรับว่าไม่ค่อยเจอการเล่าเรื่องแบบนี้ รู้สึกสร้างสรรค์ ว้าวมาก คือเรื่องเปิดที่มุมมองแม่เลี้ยงเดี่ยว ผู้เข้าใจผิดว่าลูกโดนครูบูลลี่ ทำให้ตอนแรกเห็นใจแม่มาก ที่เหมือนไม่มีใครในโรงเรียนสนใจช่วยเหลืออย่างจริงจัง ด้วยความเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยว ซึ่งผิดบาปยังไงในญี่ปุ่นไม่ค่อยแน่ใจ เดาว่าอาจเพราะ 'แตกต่าง' ซึ่งเป็นจุดที่คนญี่ปุ่นไม่ปลื้ม ลำบากใจ แต่ไม่ยอมรับนะว่าไม่โอเคกับความแตกต่าง
ต่อมาหนังเล่าในมุมมองครูผู้ชายที่ถูกกล่าวหาว่าไปแกล้งเด็ก ความ 'แตกต่าง' (ที่ไม่ได้รับการพิสูจน์ว่าจริงไม่จริง) นี้ก็ทำให้ครูถูกสังคมในโรงเรียนเขี่ยออกจากสังคมเหมือนกัน
ความแตกต่าง ก้อนใหญ่ที่สุดในเรื่ อง ที่เหมือนเป็นระเบิดเวลา ก็คือประเด็นรักแบบไม่สนเพศ / LGBTQ+ ที่เกิดขึ้นระหว่างเด็กสองคน ที่หัวใจยังใสสะอาด แต่พ่อแม่ ครู เพื่อน สังคมก็บีบคั้น ให้ไอ้ความแตกต่างนี้ต้องพังทลาย มอดไหม้ให้เร็วที่สุด
อาจจะเหมือนฉากตั้งแต่ต้นเรื่องที่ตึกโรงอาบน้ำ (Sento) ผสมบาร์ที่น้องหน้าหวานไปเผาจนไหม้วอดวายในตอนต้น เพราะไม่อยากให้พ่อขี้เมาไปที่นั่น
ดูเป็นการแก้ปัญหาแบบเด็ก แต่ย้อนแย้งในความเหี้ยมจุดไฟเผาทั้งตึก แถม ผอ. ก็คงรู้ แต่นั่นแหละ บทนางน้อย...555
ตัดจบแค่นี้ เพราะอยากให้ไปหาดูต่อกันเองค่ะ
รู้สึกชุ่มใจ ดีใจแทนญี่ปุ่นที่รัก ที่กู้คืนความศรัทธาเรามาได้ อือ อันนี้พยายามไม่อวย ไม่ลำเอียง ประทับใจจริ๊งงง เดี๋ยวไปดูรีวิวล้านแปดของคนอื่นก่อน น่าสนุก ดูน่าจะมีอะไร in depth ที่เราไม่รู้อีกเยอะ
(*´꒳`*)
🔸Fun fact1: เพลงประกอบหนังโดย Ryuichi Sakamoto โอ๊ยย ก็ว่า ทำถึงมากๆ
🔸Fun fact2 หลังขุดรีวิวต่างๆ: การเล่าเรื่องในมุมตัวละครแต่ละตัวภายในเส้นเรื่องเดียวกันแบบนี้ คือ เทคนิคการเล่าเรื่องแบบ ‘ราโชมอน’
สถานการณ์ที่ความจริงถูกรับรู้แตกต่างกัน หรือถูกเล่าออกมาจากหลายมุมมอง แล้วเกิดขัดแย้งหรือหักล้างกันเอง’ ซึ่งถูกนำไปใช้อธิบายวิธีการนำเสนอเนื้อหาในสื่อเล่าเรื่องอย่างภาพยนตร์(หรือวรรณกรรม)ที่ ‘มองต่างมุม’ ผ่านแต่ละตัวละครที่เกี่ยวพันกันในชุดเหตุการณ์ใดเหตุการณ์หนึ่ง และตั้งคำถามต่อความน่าเชื่อถือของสิ่งที่เราต่างคนต่างยึดมั่นกันว่าเป็น ‘ความจริง’ ( Ref >> Bioscope.mthai )
สุดสัปดาห์นี้ ใครไม่กลัวจิตตก ลองดู! 😆
#หนังสนุก #netflixน่าดู #หนังญี่ปุ่น #ป้ายยากับlemon8 #หนังในnetflix
สำหรับคนที่หลงใหลในภาพยนตร์ญี่ปุ่นที่มีเนื้อหาเข้มข้นและซับซ้อน MONSTER ถือเป็นหนึ่งในผลงานที่น่าติดตามมาก ๆ เพราะนอกจากจะสะท้อนปัญหาสังคมที่สำคัญอย่างรักเพศเดียวกันที่ยังดูเป็นประเด็นละเอียดอ่อนในญี่ปุ่นแล้ว หนังยังถ่ายทอดความรู้สึกของตัวละครผ่านมุมมอง และสัญลักษณ์ที่ลึกซึ้งได้อย่างน่าทึ่ง สิ่งที่ทำให้ MONSTER โดดเด่นคือความละเอียดอ่อนในการสร้างบรรยากาศ น้อยแต่มาก คือการใช้ภาพ เสียง และบทพูดที่ไม่เยิ่นเย้อแต่ทรงพลัง โดยเฉพาะเพลงประกอบจาก Ryuichi Sakamoto ที่ช่วยเสริมอารมณ์ของหนังให้ลึกซึ้งและสะเทือนใจ ผู้ชมจะได้สัมผัสกับความขัดแย้งภายในสังคมญี่ปุ่นที่มีความคาดหวังต่อการปฏิบัติตัวผิดแผก หรือการไม่ยอมรับความแตกต่างอย่างเปิดกว้าง ทั้งนี้การใช้เทคนิคเล่าเรื่องแบบ ‘ราโชมอน’ ทำให้เราได้เห็นเหตุการณ์เดียวกันจากหลายมุมมองของตัวละครต่าง ๆ ช่วยให้เรื่องราวกลายเป็นการตั้งคำถามถึงความจริง และความเชื่อที่เรายึดถือ นอกจากนี้ ตัวละครแม่เลี้ยงเดี่ยวในเรื่องยังสะท้อนภาพของคนที่ถูกสังคมตราหน้าหรือเข้าใจผิดอย่างรุนแรง ขณะที่ตัวละครเด็กหญิงที่ถูกบีบบังคับให้เป็นไปตามขนบธรรมเนียม กลับมีความแข็งแกร่งอย่างน่าประทับใจ เสมือนเพชรที่แปดเปื้อนไปด้วยดินโคลนแต่ยังเปล่งประกาย สำหรับผู้ที่สนใจเรียนรู้วัฒนธรรมและความรู้สึกที่ซ่อนอยู่ในหนังญี่ปุ่น MONSTER น่าจะเป็นตัวอย่างหนังที่พิสูจน์ให้เห็นว่า "ความน้อยแต่มาก" สามารถสร้างประสบการณ์และความรู้สึกที่ทรงพลังลึกซึ้งได้อย่างแท้จริง ชวนให้คิดถึงศิลปะ Kintsuki ที่ซ่อมแซมชามที่แตกด้วยทองคำ เปรียบเสมือนการยอมรับความไม่สมบูรณ์แต่คงไว้ซึ่งความสวยงาม สุดท้ายนี้ เรื่องราวของ MONSTER อาจทำให้คุณต้องตั้งคำถามกับสังคมและตัวเองในหลายมิติ และหากใครพร้อมที่จะเสพงานศิลป์ภาพยนตร์ที่มีความลึกซึ้งทั้งในเรื่องเนื้อหาและการเล่าเรื่อง MONSTER บน Netflix คือตัวเลือกที่ไม่ควรพลาดจริง ๆ
