Are you prepared? 🫨
Warning: This post is for a long reading line. Whoever finished reading, clap loudly.
Ploy wants to share the view after watching movies 👹 for people who like to watch movies deep, symbolic, and of course like Japan.
Admit that lately, Ploy secretly pramas series, Japanese movies, and transfer to see Korean series, British because of being bored with the plot of the Japanese hero's sober face, hard smile, clear heroine, nothing to be honest about, uncomfortable atmosphere, complicated.
Costum, who seems unfocused. Some manga-like monologues feel forced.
But 'little but much' at impact. The kind of force looks over. Ng still has to give up real Japan. 🇯🇵✨
Monster makes us feel that hey! The movie industry is not here. This is worth flattering. Praise as many people admire (but still haven't read the deep reviews, just know that many reviews are pretty good, great, award movie).
Monster After-Watching Feelings In our opinion, we are less than a true movie, mellow, tender, and capable of strangely embracing hearts.
While all characters seem uncomfortable, reluctant, they have to keep fighting alive...
🚨 content may spoil 🚨
The main line is love...The forbidden of two little kids who don't know what they feel between them is a clear friendship that develops into love.
And they no longer know that this relationship brings chaos, that the audience slowly connects the puzzle piece by piece, that each puzzle is almost broken, suffering, and there is no way out.
The movie ends like a rough picture, like the end of a tunnel, there is hope.. to know that it is windy (in my heart, like, hey, if two mice are in Thailand, it is N-Doo).
But that's why love issues don't care about sex, single mothers, bullying in schools, not communicating directly, which is really a non-novel issue, but all of them are mixed up, shaped into a beautiful Master piece movie like a Kintsuki bowl (Japanese art that fixes cups, broken bowls with welding love rubber and gold powder), even though it looks bright, it's a very charming trace!
Personally, I like the teacher, the director the most (perhaps because of the bias that she used to be the heroine of Oshin), is a little but very real. How to play to see what is in the mind of a million and eight, but not more than 10 sentences.
Second up is my little sweet-faced sister who gets stomped on by my dad because I don't like women, not what adult society expects. My sister plays well, like a light, bright, purest, among the gloom throughout the story, but my sweet-faced sister looks like the strongest character, like a dull diamond stained with mud. 🥹
I can't help but think that anyone who likes to meet the culture (?) in Japanese society is not as advanced as our home.
♦️🔹 another impressive point is storytelling. 🔹♦️
Admittedly, I rarely find this kind of narrative. It feels very creative. Wow, it is an opening story that the single mother, who misunderstood that you were hit by Teacher Bully, made me very sympathetic at first to the mother, who like no one in school is seriously interested in helping with single mother, which is wrong in Japan, is not sure. Guess that it may be because of 'difference', which is the point that the Japanese are not happy, distressed, but do not accept that it is not okay with differences.
Later, the movie recounts, in view, a male teacher who allegedly went to tease a child. This' difference '(that is not proven to be true, not true) also led to teachers being knocked out of society in schools as well.
The biggest difference in the story that looks like a time bomb is the issue of asexual / LGBTQ + love between two children whose hearts are still clear, but their parents, teachers, friends, society force this difference to collapse and burn as quickly as possible.
Maybe it's like the scene from the beginning of the story where the bathhouse building mixed up the bar where the sweet-faced brother burned to death at the beginning because he didn't want his drunk father to go there.
It seems like a childish solution, but a conflict in chaos sets fire to the whole building, and the director knows, but that's the little lady...555
This is the end because I want you to go and see each other.
Feeling hydrating. Glad for dear Japan to recover our faith. Yeah, this one is trying not to bless. Not biased. Impressive. Confused. I'll go see someone else's million-eight review first. Fun. Looks like there's a lot in depth that we don't know.
(* '' *)
Fun fact1: The soundtrack of the movie by Ryuichi Sakamoto. Oh, that's a lot to do.
Fun fact 2 after digging various reviews: Storytelling in the corners of each character within the same story line is a "Rashomon" storytelling technique.
A situation in which truth is perceived differently, or told from multiple points of view, and then contradicts or disproves each other, "which is used to describe a way of presenting content in a narrative medium like a movie (or literature) that is" viewed differently "through each of the intertwined characters in a particular series of events and questions the credibility of what we are each adhering to as" truth "(Ref > > Bioscope.mthai).
This weekend. Who's not afraid of falling? Check it out! 😆
# Fun movie # netflix # Japanese movie # Drug sign with lemon8 # Movies in netflix
สำหรับคนที่หลงใหลในภาพยนตร์ญี่ปุ่นที่มีเนื้อหาเข้มข้นและซับซ้อน MONSTER ถือเป็นหนึ่งในผลงานที่น่าติดตามมาก ๆ เพราะนอกจากจะสะท้อนปัญหาสังคมที่สำคัญอย่างรักเพศเดียวกันที่ยังดูเป็นประเด็นละเอียดอ่อนในญี่ปุ่นแล้ว หนังยังถ่ายทอดความรู้สึกของตัวละครผ่านมุมมอง และสัญลักษณ์ที่ลึกซึ้งได้อย่างน่าทึ่ง สิ่งที่ทำให้ MONSTER โดดเด่นคือความละเอียดอ่อนในการสร้างบรรยากาศ น้อยแต่มาก คือการใช้ภาพ เสียง และบทพูดที่ไม่เยิ่นเย้อแต่ทรงพลัง โดยเฉพาะเพลงประกอบจาก Ryuichi Sakamoto ที่ช่วยเสริมอารมณ์ของหนังให้ลึกซึ้งและสะเทือนใจ ผู้ชมจะได้สัมผัสกับความขัดแย้งภายในสังคมญี่ปุ่นที่มีความคาดหวังต่อการปฏิบัติตัวผิดแผก หรือการไม่ยอมรับความแตกต่างอย่างเปิดกว้าง ทั้งนี้การใช้เทคนิคเล่าเรื่องแบบ ‘ราโชมอน’ ทำให้เราได้เห็นเหตุการณ์เดียวกันจากหลายมุมมองของตัวละครต่าง ๆ ช่วยให้เรื่องราวกลายเป็นการตั้งคำถามถึงความจริง และความเชื่อที่เรายึดถือ นอกจากนี้ ตัวละครแม่เลี้ยงเดี่ยวในเรื่องยังสะท้อนภาพของคนที่ถูกสังคมตราหน้าหรือเข้าใจผิดอย่างรุนแรง ขณะที่ตัวละครเด็กหญิงที่ถูกบีบบังคับให้เป็นไปตามขนบธรรมเนียม กลับมีความแข็งแกร่งอย่างน่าประทับใจ เสมือนเพชรที่แปดเปื้อนไปด้วยดินโคลนแต่ยังเปล่งประกาย สำหรับผู้ที่สนใจเรียนรู้วัฒนธรรมและความรู้สึกที่ซ่อนอยู่ในหนังญี่ปุ่น MONSTER น่าจะเป็นตัวอย่างหนังที่พิสูจน์ให้เห็นว่า "ความน้อยแต่มาก" สามารถสร้างประสบการณ์และความรู้สึกที่ทรงพลังลึกซึ้งได้อย่างแท้จริง ชวนให้คิดถึงศิลปะ Kintsuki ที่ซ่อมแซมชามที่แตกด้วยทองคำ เปรียบเสมือนการยอมรับความไม่สมบูรณ์แต่คงไว้ซึ่งความสวยงาม สุดท้ายนี้ เรื่องราวของ MONSTER อาจทำให้คุณต้องตั้งคำถามกับสังคมและตัวเองในหลายมิติ และหากใครพร้อมที่จะเสพงานศิลป์ภาพยนตร์ที่มีความลึกซึ้งทั้งในเรื่องเนื้อหาและการเล่าเรื่อง MONSTER บน Netflix คือตัวเลือกที่ไม่ควรพลาดจริง ๆ
