🪶 Raw thoughts # 7 - not much bigger than one tile
As a child,
I used to think, strangely,
That would be nice.
If people are born in sets,
Born together
And die simultaneously.
No one must be sad.
Because who left first
First death.
That I've experienced.
It's you, ah, girl.
Neighborhood
At the time,
I'm still in elementary school.
That's weird.
That so far
I still remember the nickname.
And that tone of your voice.
The nearest death part.
That I've experienced.
Is the day I lost.
The first pet goes.
Is a brown rabbit.
Fluffy soft fur
Coiled sleep time
A little small.
No more than one tile.
Today
When looking at tiles
I still think
What I love so much
Not too big.
One Tile
Only.
I'm over forty now.
I know very well that
Childhood imagination
It's impossible.
And understand that.
Death.
Is inevitable.
Of course.
It's painful.
To lose.
Or even think
Someday
We have to lose.
But the other corner
Eternal life
It would be exhausting.
Isn't it?
Especially.
Living
On this planet
Now I still don't understand.
The whole mechanism.
Of birth and death.
Of course.
Which one is still alive?
Really understand it.
Because everyone is
Recognize through
Only one's own belief system.
Not that this mechanism
What will it look like?
I hope
Both me and you.
Will spend each day
Like nothing to regret
Like nothing to regret
And meet all the lives we love again.
When that day comes,
Talk softly on the way.
This is my raw thoughts.
- Fluffy Lucky. 🍀
# rawthoughtsbyFL # Understand yourself # Write to understand yourself # Safe space # Death
เมื่ออ่านเรื่องราวนี้ ทำให้ผมนึกย้อนถึงประสบการณ์ส่วนตัวเกี่ยวกับการสูญเสีย และความรู้สึกที่เกิดขึ้นจากการเปลี่ยนผ่านของวัยเด็กสู่วัยผู้ใหญ่ การสูญเสียไม่ใช่แค่เรื่องของความเจ็บปวดเท่านั้น แต่ยังช่วยสอนให้เราเห็นคุณค่าของช่วงเวลาที่มีร่วมกับคนหรือสิ่งที่เรารัก ในวัยเด็ก ผมเองก็เคยมีความคิดคล้าย ๆ ว่าโลกนี้คงจะดีถ้าทุกคนที่เราเห็นรักกันได้เกิดและจากไปพร้อมกัน เพราะจะได้ไม่ต้องเจ็บปวดกับความพลัดพราก แต่เมื่อเวลาผ่านไป ผมได้เข้าใจว่าความตายเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ และเป็นบทเรียนให้เราเห็นความสำคัญของแต่ละวัน รวมถึงสิ่งเล็ก ๆ ที่มีค่าเหมือนขนาด "ไม่เกินกระเบื้องหนึ่งแผ่น" สิ่งที่ทำให้ผมประทับใจในบทความนี้คือการนำความรู้สึกส่วนตัวจากการสูญเสียสัตว์เลี้ยงตัวน้อยมาเทียบกับขนาดที่เล็กแต่มีคุณค่า และความคิดนี้ช่วยให้ผมเห็นว่าความรักหรือสิ่งที่เราหวงแหน ไม่จำเป็นต้องยิ่งใหญ่ตลอดเวลา แต่มีความหมายในบริบทของชีวิตเราเอง การเข้าใจความตายในมุมมองของผู้เขียนที่กล่าวว่า การมีชีวิตนิรันดร์ก็คงเหนื่อยพอ ๆ กัน ชวนให้เราทบทวนวิธีการใช้ชีวิตอย่างมีความสุข โดยไม่ต้องกังวลกับความสูญเสียมากเกินไป ความเจ็บปวดจากการสูญเสียนั้นส่วนหนึ่งสอนให้เราเรียนรู้คุณค่าแห่งการมีชีวิต และได้เตือนใจให้มีความรักและเห็นคุณค่ากับช่วงเวลาที่เราอยู่กับคนใกล้ตัว สุดท้าย ผมอยากแนะนำให้ทุกคนได้ลองคิดถึง "กระเบื้องหนึ่งแผ่น" ของตัวเอง คือสิ่งเล็ก ๆ แต่มีค่ามากในใจ เพื่อให้เราใช้ชีวิตอย่างเต็มที่และไม่ต้องเสียดายในวันข้างหน้า เพราะทุกช่วงเวลาที่เราใช้เวลากับสิ่งที่รัก ล้วนเป็นสิ่งที่มีความหมายและเป็นสิ่งที่สวยงามในชีวิตของเราเอง
