บันทึกแห่งศิลา
เมื่อไฟ…เลือกที่จะสงบ
กาลครั้งหนึ่ง…
องค์พระพิฆเนศเสด็จผ่านดินแดนที่ครั้งหนึ่งเคยเต็มไปด้วยเปลวเพลิง
ผืนดินเบื้องหน้าดำสนิท ร่องรอยของลาวายังคงบอกเล่าถึงความร้อนแรงที่เคยหลอมละลายทุกสิ่งซึ่งขวางทาง
ท่ามกลางความเงียบสงบนั้น พระองค์ทรงพบหินสีดำก้อนหนึ่ง
ผิวของมันมิได้เรียบงดงาม
กลับเต็มไปด้วยรูพรุนและร่องรอยที่ เกิดขึ้นจากเปลวไฟ
แต่สิ่งที่น่าสนใจคือ…
หินก้อนนั้นไม่ได้พยายามซ่อนร่องรอยของสิ่งที่มันเคยผ่านมา
มันเพียงอยู่อย่างสงบ
มั่นคง
และเป็นสิ่งที่มันเป็น
จากลาวาที่ครั้งหนึ่งเคยร้อนแรงจนไม่มีผู้ใดเข้าใกล้
เมื่อกาลเวลาผ่านไป ความร้อนค่อย ๆ สงบลง
และสิ่งที่เคยไหลอย่างรุนแรง…กลับกลายเป็นศิลาที่แข็งแกร่ง
บางที ชีวิตของเราก็ไม่ต่างกัน
เราอาจไม่สามารถเลือกได้ว่า จะต้องพบกับไฟแบบใดในชีวิต
แต่เราเลือกได้ว่า เมื่อไฟนั้นดับลง…
เราจะเหลืออะไรไว้ในตัวเรา
บาดแผลอาจยังอยู่
ร่องรอยอาจไม่ได้หายไป
แต่ร่องรอยเหล่านั้น มิได้หมายความว่าเราสูญเสียความงดงาม
บางครั้ง…
สิ่งที่เคยร้อนแรงที่สุด
อาจกลายเป็นสิ่งที่มั่นคงที่สุด
และนี่คือจุดเริ่มต้นของเรื่องราวแห่ง Lava Stone
หินที่ถือกำเนิดจากไฟ
ก่อนจะเรียนรู้ที่จะอยู่อย่างสงบ…
ทุกหิน…มีเรื่องราว
ทุกเรื่องราว…มีปัญญา
และทุกปัญญา…เริ่มต้นจากการมองเห็นคุณค่าของสิ่งเล็ก ๆ
“Good Deed honors God-dess”
“ทำดี…….คือเครื่องสักการะอันดี”
“ปติณตี.”
