คำว่า “ตัดให้ขาด” สำหรับฉันไม่ใช่การใจร้าย แต่คือการรักษาตัวเองให้ยังเป็นคนดีได้แบบไม่พัง ก่อนหน้านี้ฉันเคยเชื่อว่าถ้าเราจริงใจ คนอื่นจะจริงใจกับเรากลับมา แต่พอโตขึ้นถึงรู้ว่าในบางสังคม คนจริงใจอาจถูกมองว่า “ยอมได้” และคนฉวยโอกาสจะใช้ความเกรงใจของเราเป็นทางผ่าน 1) มองคนให้ขาด: ดู “พฤติกรรมซ้ำ” ไม่ใช่คำพูดครั้งเดียว ถ้าคนหนึ่งพูดดีมาก แต่เวลาเกิดปัญหากลับหายไป หรือทำให้เรารู้สึกผิดทุกครั้งที่ตั้งคำถาม นั่นคือสัญญาณชัด ๆ ว่าเขาอาจไม่ได้เคารพเรา ฉันเริ่มจดในใจว่าเรื่องเดิมเกิดซ้ำไหม เช่น ยืมของแล้วไม่คืน นัดแล้วเลื่อนบ่อย โยนงานให้เราตลอด หรือพูดเหมือนหวังดีแต่แอบกดเรา 2) ตั้งขอบเขตแบบคนดีที่ชัดเจน ฉันใช้หลักง่าย ๆ คือ “สุภาพแต่เด็ดขาด” เช่น - “เรื่องนี้ขอไม่สะดวกนะ” - “ทำให้ได้แค่นี้ ที่เหลือต้องช่วยกัน” - “ถ้าจะให้ทำเพิ่ม ขอคุยเงื่อนไขก่อน” คนที่เคารพเราจะเข้าใจ ส่วนคนที่ไม่เคารพจะเริ่มงอแง นั่นแหละทำให้เรามองคนได้ทะลุปรุโปร่งขึ้น 3) กล้าปฏิเสธ โดยไม่ต้องอธิบายยาว เมื่อก่อนฉันปฏิเสธไม่เป็น ต้องมีเหตุผลสิบข้อถึงจะกล้าพูด แต่พอเจอคนเอาเปรียบถึงรู้ว่า ยิ่งเราอธิบาย เขายิ่งต่อรอง การพูดสั้น ๆ ว่า “ไม่” หรือ “ไม่ไหวจริง ๆ” คือการตัดให้ขาดอย่างมีสติ ไม่ใช่อารมณ์ 4) วิธี “ตัด” แบบนุ่ม แต่จบจริง ถ้าไม่อยากบล็อกทันที ฉันจะลดการเข้าถึงก่อน เช่น ตอบช้าลง ไม่รับงาน/คำขอที่ทำให้เสียเปรียบ ไม่เปิดพื้นที่ให้เขาใช้เราเป็นที่ระบาย แล้วดูว่าเขายังให้เกียรติไหม ถ้ายังรุกล้ำขอบเขต ค่อย “ตัดให้ขาด” ด้วยการบอกตรง ๆ ว่าเราขอถอยออกมา 5) เลือกดี กับคนที่ควรดี ความดีมีค่าเมื่อเราให้ถูกคน ฉันตั้งเกณฑ์ว่า “คนที่ควรดี” คือคนที่เคารพเวลา เคารพขอบเขต ขอบคุณเป็น และรับผิดชอบได้ ไม่ใช่คนที่ทำให้เรารู้สึกผิดที่ดูแลตัวเอง สุดท้าย การลอกหน้ากากออกในใจเราเองสำคัญมาก—ยอมรับว่าบางคนไม่ได้หวังดีกับเราเสมอไป พอมองคนให้ขาด เราจะตัดให้เป็น และยังเป็นคนดีได้แบบไม่ต้องยอมจนเจ็บ