5 Behaviors that make children not want to be around their parents
Have you ever wondered why you sometimes don't want to be near us, even though they really love us so much? Many times, it is not from you, but from the behavior that parents accidentally do...
1️⃣ like to complain about everything.
Every day, you feel that home is not a place to rest, but a pressure.
2️⃣ keep blaming you.
Instead of praise and encouragement, you only find reproaches that make him feel bad enough.
3️⃣ Always compare you to others.
The more you are compared, the more you lose confidence and you may start to feel "never win."
4️⃣. Too controlling life.
You want to make your own decisions, but you're told everything you feel like you have no value.
5️⃣ don't respect your thoughts.
When what he thought or chose was never heard, he began to shut up and dare not speak to us again.
All of this gradually unknowingly creates a "wall" between parents and children.
But the good news is that this wall can be broken 💡 if we start listening to your children more, respecting their ideas and encouraging them instead of complaining or comparing.
You will feel that "home is a safe place" and want to be closer to your parents. ❤️
👉 What things have your parents ever done? Let's share them. Because no one is perfect, but we can all always improve.
คำว่า “รักลูก” บางทีเราใช้เป็นเหตุผลให้ตัวเองทำหลายอย่างโดยไม่รู้ตัวค่ะ เช่น “ก็รักถึงได้เตือน” “ก็รักถึงได้ห่วง” แต่สำหรับลูก ความรักที่มาพร้อมความกดดันอาจทำให้เขาเริ่มถอยห่าง เหมือนภาพที่พ่อแม่กับลูกยืนกอดอกทำหน้าเศร้า ๆ หน้าบ้าน เพราะต่างคนต่างรู้สึกว่าอีกฝ่ายไม่เข้าใจ สิ่งที่ช่วยได้มากคือ “แปลงความรักให้เป็นพฤติกรรมที่ลูกสัมผัสได้” ลองเริ่มจาก 3 ขั้นง่าย ๆ ที่เราใช้แล้วเวิร์ก: 1) เช็กอารมณ์ตัวเองก่อนพูด เวลาลูกทำอะไรไม่ถูกใจ เรามักเผลอขึ้นเสียง/บ่นยาว เพราะเหนื่อยหรือเครียดจากเรื่องอื่น ลองหยุด 10 วินาทีแล้วถามตัวเองว่า “ตอนนี้เรากำลังสอน หรือกำลังระบาย?” แค่เปลี่ยนโทนเสียงจากตำหนิเป็นคุยกัน ลูกจะไม่ปิดใจง่ายค่ะ 2) เปลี่ยน “บ่น” เป็น “ขอบเขต + เหตุผล” แทนที่จะพูดว่า “บอกกี่ครั้งแล้ว!” ลองเป็น “แม่อยากให้เก็บของเล่นก่อนนอน เพราะพรุ่งนี้เราจะหาง่ายและบ้านไม่รก” ขอบเขตชัด + เหตุผลชัด จะทำให้ลูกรู้สึกถูกเคารพ ไม่ใช่ถูกกด 3) ฟังให้จบก่อนรีบสอน หลายบ้านพอได้ยินลูกเถียงก็รีบตัดบท แต่จริง ๆ ลูกแค่อยากเล่ามุมมองของเขา ลองใช้ประโยคสั้น ๆ เช่น “อ๋อ หนูคิดแบบนั้นใช่ไหม” “เล่าต่อให้แม่ฟังหน่อย” การฟังแบบนี้คือการบอกรักลูกอีกแบบหนึ่งเลย ถ้ากังวลว่าลูกเริ่มห่าง ลองสังเกตสัญญาณเล็ก ๆ เช่น ลูกตอบสั้นลง ไม่ค่อยเล่าเรื่องโรงเรียน ไม่อยากอยู่ในห้องเดียวกัน หรือทำหน้าตึงเมื่อเราเข้าไปใกล้ ถ้าเห็นสัญญาณเหล่านี้ อย่าเพิ่งรีบต่อว่า ให้เริ่มจากซ่อมความสัมพันธ์ก่อน วิธีซ่อมที่ทำได้ทันที (ไม่ต้องรอวันสำคัญ) - วันละ 10 นาที “เวลาพิเศษ” ให้ลูกเลือกกิจกรรม (เล่น/คุย/อ่านหนังสือ) โดยไม่สอน ไม่บ่น ไม่ถามการบ้าน - ชมให้เฉพาะเจาะจง เช่น “วันนี้แม่เห็นหนูพยายามทำการบ้านเอง แม่ภูมิใจนะ” จะมีพลังมากกว่าคำชมกว้าง ๆ - ขอโทษให้เป็นเรื่องเป็นราว เมื่อเผลอบ่นหรือจับผิด เช่น “เมื่อกี้แม่พูดแรงไป แม่ขอโทษ แม่เครียดแต่ไม่ควรลงที่หนู” เด็กจะเรียนรู้การรับผิดชอบจากเรา สุดท้าย ความรักลูกไม่ใช่แค่ความตั้งใจดี แต่คือการทำให้ลูก “รู้สึกปลอดภัยเมื่ออยู่ใกล้เรา” ค่อย ๆ ลดการบ่น ลดการเปรียบเทียบ เพิ่มการฟังและกำลังใจ กำแพงในบ้านจะบางลงจริง ๆ ค่ะ
